Erica Germeraad-Scholtens: “Ik heb geleerd dat ik altijd op mijn gevoel moet vertrouwen”

Het veulen dat ze niet zocht

Stan kwam 22 jaar geleden op een onverwachte manier bij Erica terecht. “Niet lang nadat ik het paard dat ik in eerste instantie gekocht had helaas moest terugbrengen vanwege een slechte keuring, kwam ik de advertentie van Stan tegen. Hoewel ik absoluut niet op zoek was naar een veulen, heb ik uiteindelijk toch de keuze gemaakt om hem te kopen. Anders was hij op een paardenmarkt terechtgekomen.”

Omdat Erica toen nog andere paarden reed, had Stan alle tijd om op te groeien. “Hij heeft drie jaar lang mogen opgroeien in de opfok. Toen hij vier was, ben ik hem rustig gaan inrijden.” Inmiddels heeft Erica hem al meer dan twee decennia.

Een harde les

Jarenlang koesterde Erica één wens: een halfbroer van Stan kopen. En die vond ze eind 2024 in België. Zonder het veulen te hebben gezien, kocht ze hem. Maar dat voelde al snel niet meer goed. “Toen we in België aankwamen en ik het veulen zag, voelde het anders dan ik had verwacht. Ik kreeg twijfels, al kon ik niet goed benoemen waar die vandaan kwamen. Omdat de koop inmiddels al was afgerond, heb ik hem toch meegenomen.”

Eenmaal thuis bleef het knagen. Na een week maakte Erica de beslissing om hem te verkopen. “Er zijn veel mensen die daar een mening over hebben, maar ik voelde gewoon echt niet de klik met dit veulen. Ik had mij zo blindgestaard op het idee van een halfbroertje van Stan, dat ik nu met een dier zat dat helemaal niet bij mij paste.”

Het hengstje kwam terecht bij iemand met dezelfde droom en vond daar een fantastische plek. Voor Erica was het een harde les. “Ik had nooit een paard op afstand moeten kopen. Ik dacht gewoon niet meer helder na, omdat ik zó graag een halfbroer van Stan wilde. Maar je koopt geen ding, je koopt een dier. En dat moet je echt met gevoel doen.”

De juiste klik

Een paar maanden later kwam Erica per toeval de advertentie van Novi tegen. Hoewel hij geen halfbroer van Stan is en alles was wat ze niet wilde, kreeg ze bij hem wel direct een goed gevoel. “De eerste keer dat ik hem zag, legde hij zijn hoofd op mijn schouder en blies hij in mijn oren. Toen wist ik dat het goed zat.”

Dat gevoel moest ze volgen, ook al was het tegen beter weten in. “Novi zag er niet goed uit toen ik hem kocht. Zijn vorige eigenaresse had hem met de beste bedoelingen naar een opfok gebracht, maar daar werd hij helaas niet goed verzorgd. Hij was mager, had dunne mest, had luizen en liep slecht. Toen ik hem net twee weken had, bleek hij ook nog eens zwaar besmet met bloedwormen. De dierenarts gaf hem vijftig procent kans op overleving.”

Erica besloot ervoor te gaan en bracht hem naar de kliniek. Na meerdere opnames en een maagdarmstelsel dat volledig van slag was, kwam hij er gelukkig toch bovenop. “Ik zal altijd extra voorzichtig blijven met hem, maar hij is gelukkig uitgegroeid tot een gezond en sterk paard.”

Twee paarden, twee lessen

Met Stan heeft Erica door de jaren heen een ontzettend diepe connectie opgebouwd. Dat besefte ze pas echt in de moeilijke periode na het overlijden van haar vader. “In die tijd verliep het heel stroef tussen Stan en mij. Pas toen ik besefte dat alles tussen ons zo stroef verliep, omdat ík slecht in mijn vel zat, realiseerde ik mij hoe hecht Stan en ik eigenlijk zijn. Hij voelde mij gewoon heel goed aan. Toen ik dat ontdekte, konden we het allebei een plekje geven en groeiden we weer naar elkaar toe.”

Met Novi bewandelt ze nu een heel nieuw pad. “Als je 22 jaar lang hetzelfde paard hebt gehad, is het best een uitdaging om met een nieuw paard aan de slag te gaan. Zo voelde dat voor mij ook bij Novi. Ik wist dat ik met meer zelfvertrouwen en wederzijds vertrouwen, Novi wilde opleiden dan hoe ik Stan heb opgeleid, en dus rolde ik wereld van grondwerk en natural horsemanship in. Dat heeft mij veel gebracht. Het is ook leuk om daarin mijn eigen ontwikkeling te zien.”

Samen verder groeien

Grote doelen stelt Erica niet; het draait voor haar vooral om de band die ze met haar paarden heeft. Met Stan blijft ze lekker buitenrijden zolang het kan. “Hij mag gewoon lekker genieten van zijn oude dag. Al rijdt mijn dochter in november wel nog haar eerste onderling wedstrijd met hem. Dat is een grote droom van haar, dus hoe mooi is het dat Stan nog fit genoeg is om dat waar te maken?”

Met Novi staat ze pas aan het begin van het beleren. Stiekem droomt ze ervan om ooit een wedstrijd te rijden, het liefst bitloos, maar dat is niet waar het om gaat. “Ik zou het vooral mooi vinden als hij straks op een correcte, fijne manier loopt en zich helemaal prettig voelt bij mij. Ik heb geen paarden om te presteren, maar om een band met ze op te bouwen en ze een mooi leven te geven.”

Juist dat samen groeien vanuit verbinding is haar ultieme wens. “Hoe tof zou het zijn als we zo op elkaar ingespeeld raken dat we aan één blik genoeg hebben? Vanuit die connectie verder groeien, dat is het allermooiste wat er is”, sluit ze af.

Bron: Bit & Cap