Laura Van Damme: “Ik ben nu extra dankbaar voor wat wél kan”

Vele verhalen

Laura’s eerste paard is Hijo de la Luna, die nu op zijn 27^e van een welverdiend pensioen geniet bij haar ouders aan huis, samen met Shetlanders Yoda en Obi. "Hijo heeft mij door de jaren heen onwijs veel geleerd. Hij was echt mijn leermeester. Toen hij met pensioen ging, nam ik mijn merrie Ratatouille over van een goede vriendin van mij. Ik had een hele goede klik met haar en hoopte door te groeien in de dressuur, maar na een ongeluk in de wei en een lange periode van boxrust zat een carrière in de sport er helaas niet meer in.”

Toch kreeg dat uiteindelijk een mooie wending. "We hebben toen besloten om haar te laten dekken. Zo werd Zephyros, oftewel Zep, vier jaar geleden geboren. Hem zie ik echt als mijn toekomstpaard.” Verder zijn er nog Pascha, het paard van haar vriend, en de ruin Iberico van haar schoonouders, die Laura tot op M-niveau uitbracht in de dressuur.

“Mijn lichaam zei nee”

Juist toen Laura klaarstond om met Iberico het volgende niveau te starten, moest ze alles op een lager pitje zetten vanwege haar gezondheid. "Ik heb endometriose, waardoor onder andere het paardrijden ontzettend veel pijn kan doen. Hoewel ik daar dit jaar voor geopereerd ben, kan ik momenteel nog steeds niet rijden. Dat betekent ook dat ik Zep niet zelf kan beleren. Dat vind ik heel verdrietig. Vanaf het moment dat je de hengst uitkiest, verlang je ernaar om zelf met je paard aan de slag te gaan. Je kijkt daar vier jaar lang naar uit. Dat maakt het moeilijk om te accepteren dat mijn lichaam het precies nu laat afweten. Ik heb er al veel tranen over gelaten.”

Waarde van grondwerk

Gelukkig heeft Laura een geweldig team aan vriendinnen om zich heen. “Zij leiden Zep nu voor mij op op een manier waar ik volledig achter sta. Daar ben ik ze enorm dankbaar voor. Zo kan ik straks op een verantwoorde manier zelf de teugels overnemen, zonder mijzelf te forceren of mijn herstel in gevaar te brengen.”

En er is nog iets moois uit voortgekomen. “Ik zie nu nog meer de waarde van grondwerk en werken aan de hand. Ik heb het altijd al interessant gevonden, maar nu dit het enige is wat ik met mijn paarden kan doen, zie ik nog meer dat het echt van onschatbare waarde is, zowel voor jonge als voor oudere paarden.”

Blijven dromen

Ondanks alles blijft ze dromen. “Ik droom er nog steeds van om ooit nationaal te starten en een kür op muziek te mogen rijden. Mijn endometriose legt daar nu een schaduw over, maar het laat me ook stilstaan bij hoe dankbaar we moeten zijn voor wat we kunnen. Wanneer een vriendin zegt dat ze even geen zin heeft om te rijden, realiseer ik mij hoe dankbaar ik zou zijn als ik dat wél zou kunnen.”

Door haar verhaal te delen op social media vond ze steun die ze niet had verwacht. "Ik heb heel veel mensen ontmoet die in hetzelfde schuitje zitten, door endometriose of andere chronische aandoeningen. In het begin voelde ik me daar heel alleen in."

“Achter de schermen is er een hele community die er voor elkaar is, ook wanneer je in de sport zit, maar een lichaam hebt dat niet altijd meewerkt. Dat meer mensen hiermee rondlopen, geeft mij houvast en motivatie voor de toekomst. Ik heb er alle vertrouwen in dat ik verder kan blijven groeien in de sport, al duurt het misschien iets langer dan bij anderen”, sluit ze af.

Bron: Bit & Cap