Iris Agterberg: “Ik was niet op zoek naar een paard, maar Amora stal mijn hart”

Meant to be

Wat begon als een stage van vijf weken, werd door de uitbraak van corona een verblijf van een half jaar. "Maar daardoor ben ik wel mijn paard tegengekomen", vertelt Iris.

Het begon heel toevallig. Amora liep destijds als driejarige in de wei. “Ik wilde graag foto’s maken met het jonge ezeltje dat in dezelfde wei stond, maar Amora zocht telkens aandacht. Vanaf dat moment liet Amora mij niet meer los. Telkens wanneer ik in het land kwam, bleef ze achter mij aanlopen. En als ik het hek achter me dichtdeed, stond ze te schrapen.”

Voor Iris was het duidelijk. "Toen wist ik dat het ‘meant to be’ moest zijn. Zo snel een band opbouwen met een paard, dat zou ik nooit meer vinden. Ik heb altijd geroepen: ik neem geen merries, ik heb daar niks mee. Maar Amora stal mijn hart."

Een lange reis

Amora meteen mee naar Nederland nemen kon helaas niet, maar… “Op 6 oktober 2021 belde de vorige eigenaar mij om te vertellen dat Amora van mij was. Daarna duurde het nog even tot ze naar Nederland kwam, want ik moest eerst een geschikt plekje voor haar vinden. In februari 2022 arriveerde Amora in Nederland, na een reis van drie dagen met veel pauzes.”

Voorspoedig opgeleid

Toen Amora bij Iris kwam, was de merrie nog erg groen. "Ik ben in 2020 in Spanje al begonnen met wandelen aan een halster, want dat kende ze niet. Ik moest daar echt veel geduld mee hebben." De rest van het opleiden deed Iris zelf, met hulp vanaf de grond.

Eigenlijk wilde ze Amora eerst een jaar laten bijkomen van alle veranderingen, maar de merrie gaf zelf aan eraan toe te zijn om aan het werk te gaan. "Na een half jaar liet ze merken aan het werk te willen. Toen ben ik rustig begonnen met een longeersingel en daarna een zadel. Dat ging sneller dan gedacht. Ze heeft nooit een stap verkeerd gezet."

Dat verraste Iris. "Ik had niet verwacht dat het zo gemakkelijk zou gaan bij een paard met een rugzakje.”

Grenzen respecteren

Al klinkt Amora als een makkelijk paard, ze heeft ook haar eigen willetje. "Ze kan af en toe echt wel koppig zijn en laat het zeker merken als ze haar dag niet heeft. Dan is ze heel onrustig en sensibel, eigenlijk een beetje onbereikbaar. Je kunt er dan niet doorheen prikken."

Iris dwingt op die momenten niets af. "Dan laat ik haar gewoon haar eigen ding doen. Ik heb er niks aan om haar over de streep te trekken, want dan wordt het een grote strijd." In plaats daarvan houdt ze het luchtig. "Op zulke dagen doen we de simpele dingen: lekker poetsen en troetelen. Op de andere dagen is Amora namelijk heel makkelijk in de omgang.”

Dromen van de neckrope

Samen zijn Iris en Amora veelzijdig bezig: buitenrijden, naar het strand, dressuur, springen, balkjes, grondwerk en werken aan de hand. Toch koestert Iris nog een grote droom. "Waar ik echt van droom, is op neckrope rijden. Daar ben ik sinds kort mee bezig."

Het doel is helder. "Ooit enkel op neckrope buiten of over het strand kunnen rijden, dat lijkt me heel vet. Dat vergt nog wel wat tijd, maar we timmeren gewoon verder aan die weg."

Ook een proef in de endurance trekt haar, want Amora heeft een enorm uithoudingsvermogen. "Daar zeg je echt u tegen. Ik denk dat ze er heel fijn haar energie in kwijt kan, want ze is ontzettend werkwillig. Als het vertrouwen eenmaal goed zit, doet ze echt alles voor je”, sluit ze af.

Bron: Bit & Cap