Marjolijn Reerink: “Het gaat om het proces, niet het eindresultaat”

De passie terug

Vroeger had de familie altijd rijpaarden, maar toen hun oudste paard in 2019 overleed, veranderde er veel. "In de periode die daarop volgde kwamen we tot de conclusie dat we eigenlijk geen paard meer wilden. Toch begon het na een jaar weer te kriebelen. We misten onze passie enorm. Aangezien een groot paard vanwege mijn fysieke toestand geen optie meer is, besloten we een langgekoesterde droom in vervulling te laten gaan. We gingen op zoek naar twee Shetlanders waarmee we in tweespan zouden kunnen mennen.”

Zo kwamen Erna en Nhora op hun pad. “Erna was al beleerd voor de wagen, Nhora nog niet. Met de pony’s aan de slag gaan was best een grote uitdaging. Ons grote paard hebben we zo lang gehad dat we ermee konden lezen en schrijven. Het was dus wel even wennen om opeens met twee totaal onbekende pony’s te moeten werken”, lacht ze.

Maar uiteindelijk bleek dit alles een grote les te zijn. “In januari hebben we helaas afscheid moeten nemen van Erna. Ik ben heel dankbaar dat zij heeft geholpen onze passie voor paarden weer naar boven te halen. En dankzij haar hebben we Nhora ook kunnen beleren.”

Tegenpolen

Na het overlijden van Erna kocht het drietal de jonge ruin Sam erbij. Hij en Nhora zijn elkaars tegenpolen. "Nhora lijkt dominant, maar is eigenlijk gewoon heel meegaand. Ze doet wel altijd alsof ze de kudde leidt, maar stiekem voelt ze zich daar helemaal niet zo prettig bij."

Waar ze zich daarentegen wel heel goed bij voelt, is mennen. "We hebben haar door de jaren heen dus zelf beleerd voor de wagen. Vooral Vlinder heeft daar veel tijd in gestoken. Als we de wagen nu pakken, staat Nhora al voor het hek. Het is fantastisch om te zien dat ze het mennen zo leuk vindt."

Sam is van heel ander hout gesneden. "Hij was alles wat we niet zochten, maar wat misschien wel goed bij ons past. Hij is nu al de kuddeleider en is ontzettend slim, speels en lief. We hebben al onze paarden, ook de grote paarden die we hadden, geleerd om op bepaalde stukken los te lopen op buitenrit, zodat ze op een veilige manier hun benen kunnen strekken en hun energie kunnen kwijtraken. Alleen is dat met Sam nog wel een uitdaging. Hij gaat nu nog wel eens zelf op avontuur als hij de kans krijgt”, lacht ze.

Volwaardige pony’s

Marjolijn was altijd al fan van Shetlanders, maar is nu ze ze ook in eigen bezit heeft nog enthousiaster geworden over het ras. " Het zijn zulke waanzinnige pony’s. Ze zijn slim, leergierig, zelfstandig en sociaal. Het zijn echt volwaardige, intelligente en werklustige paarden."

En bij het opvoeden van deze intelligente pony’s vult het drietal elkaar mooi aan. "Marlies, Vlinder en ik zijn alle drie anders in hoe we met de pony’s omgaan. Samen hebben we een mooie balans tussen een zachte en consequente opvoeding."

Welzijn voorop

Want waar het voor hen vooral om draait, is het welzijn van de pony’s. "Als iets niet leuk is voor de pony’s, kan het in onze ogen ook onmogelijk leuk zijn voor ons."

Dat vertaalt zich in alles: werken op stem, luisteren naar wat de pony’s aangeven, de ritten extra leuk maken door graaspauzes in te lassen, noem het maar op. "Zo geven we Nhora bijvoorbeeld altijd de tijd om nog even te mesten voordat we op pad gaan. Dat is iets waar zij zich prettig bij voelt, dus dat is inmiddels een gewoonte geworden voor ons. Het samenwerken moet voor Nhora en Sam net zo leuk en prettig zijn als voor ons, dus we proberen zo veel mogelijk rekening te houden met hun voorkeuren."

"We streven er echt naar om ons met ze te verbinden. Paardenwelzijn is nooit uitontwikkeld, en je moet steeds weer blijven kijken naar wat je paard nodig heeft. Zo zijn wij zelf ook veel bezig met verrijking. Het is onbetaalbaar om te zien hoe blij ze daarmee zijn."

Goed en consequent rijden vindt ze belangrijk, maar grote doelen legt Marjolijn zichzelf niet op. “Nhora loopt inmiddels anderhalf jaar voor de wagen. Sam wordt te zijner tijd beleerd. De droom is nog steeds om tweespan te rijden, maar tot die tijd gaan we spelenderwijs aan onze doelen blijven werken. Want uiteindelijk gaat het om het proces en alle mooie momenten samen, niet om het eindresultaat", sluit ze af.

Bron: Bit & Cap