Loes Weijts: “We luisteren naar Wish’ mening en behoeften”

Op slag verliefd

Wish kwam op hun pad via de kleinschalige privéstal waar Loes al vanaf haar zevende reed. "De staleigenaar kocht Wish toen ze zo’n drie jaar oud was. Toen mijn moeder haar voor het eerst het erf op zag lopen, was ze op slag verliefd.” Niet veel later begon de merrie mee te lopen in de lessen en reed Loes’ moeder steeds vaker op haar.

“Toen Wish een tijdje later als verzorgpaard werd aangeboden, grepen mijn moeder en ik die kans met beide handen aan. Een jaar later, in 2017, kwam de vraag of we haar wilden overnemen. De staleigenaar was van plan om haar te verkopen en wilde ons de eerste keuze geven. Na wat wikken en wegen kwam mijn moeder tot de conclusie dat we er spijt van zouden krijgen als we niet voor Wish zouden gaan. En dus namen we haar over.”

Van dressuur naar bitloos

In de begintijd ging het er nog traditioneel aan toe en reed het duo vooral dressuur met de merrie. Maar via social media kwam Loes ondertussen ook in aanraking met andere manieren van werken. "Ik voelde al langer dat ik meer de kant van het grondwerk en bitloos rijden op wilde gaan. En vanaf het moment dat we bij Wish een bitloos hoofdstel omdeden, merkten we dat dat ook nog eens goed werkte voor haar. Ze werd er zichtbaar vrolijker van.”

Je paard een stem geven

Gaandeweg begonnen Loes en haar moeder de merrie steeds meer keuzevrijheid te geven. Zo volgde na het grondwerk en vrijheidsdressuur, wat Loes als kind al deed, ook het rijden op neckrope. "Als tiener had ik weinig angst en wist ik dat ik Wish kon vertrouwen, dus toen ben ik zonder hoofdstel gaan rijden. Of ik dat nu nog zo makkelijk zou doen, betwijfel ik”, lacht ze.

Maar wat Wish het liefste doet, is buitenrijden. "Wish is echt gemaakt voor buitenritten. In de bak rijden vindt ze niet meer zo leuk, dus daar doen we eigenlijk alleen nog grondwerk. En omdat Wish erg voedselgemotiveerd is, werkt Loes middels clickertraining en positieve bekrachtiging. "Ik merk dat ze, juist door haar de kans te geven om nee te zeggen, veel meer ja is gaan zeggen."

En wanneer de merrie dan toch nee zegt, luistert Loes daarnaar. "Ik ben drie jaar geleden bij een handboogclub begonnen met boogschieten. Hoewel ik dat al een aantal jaar ook graag te paard wil doen, blijkt Wish daar niet super veel plezier uit te halen. Ze vindt het af en toe wel leuk, maar haar passie voor buitenrijden is duidelijk groter. Dat respecteer ik. Misschien pak ik het boogschieten in de toekomst verder op met een ander paard.”

Terug naar de natuur

Het luisteren naar Wish zie je ook terug in hoe moeder en dochter hun paard managen. Wish heeft astma en insulineresistentie, dus de keuze voor een geschikte stal is daar volledig op afgestemd. Zo verhuisden ze naar een natuurinclusieve stal. "Het brengt de paarden veel meer terug naar de natuur, en dat past heel goed bij Wish. Ze staat in een grote, leuke kudde en mag op een natuurlijke manier leven."

Dat heeft haar gezondheid enorm geholpen, en haar gewicht, waar ze lang mee worstelden. "Sinds een half jaar is ze echt goed aan het afvallen. Doordat ze onbeperkt ruwvoer heeft, voelt ze niet de drang om alles snel op te eten. Ze weet dat er altijd nog voldoende hooi over is als ze honger heeft.”

Grote doelen hebben Loes en haar moeder losgelaten. "Vanwege Wish’ astma, en de minder goede periodes die daarbij komen kijken, hebben we grote doelen losgelaten. We hadden ooit het doel om haar voor de wagen te beleren, en dat lijkt ons nog steeds leuk, maar we zien wel wat de toekomst brengt." Wat blijft, is samen genieten. "Het doel is om zo lang mogelijk van elkaar te genieten en het bos in te gaan, aan de hand of onder het zadel. Maar alleen als haar gezondheid het toelaat, dat is voor ons het belangrijkst", sluit ze af.

Bron: Bit & Cap