Jorna Roelen: “Met allebei de paarden leg ik mijn eigen weg af”

Een lang gekoesterde wens

Jorna verzorgde vanaf haar elfde zes jaar lang een Fjord. Sindsdien liet het ras haar niet meer los. "Ik heb daardoor altijd gezegd dat ik graag een Fjord wilde, het liefst een grijze.” Maar haar vorige paard werd een Cruzado, die ze na vrijwilligerswerk in Spanje mee naar huis nam. “Helaas leed hij aan maanblindheid in beide ogen. Ik wist dat hij daardoor niet heel oud zou worden en ging in 2024 op zoek naar een maatje voor hem en mogelijke opvolger.”

Dat het een Fjord moest worden, was al snel duidelijk. Maar grijze Fjorden zijn moeilijk te vinden, dus richtte Jorna zich op een veulen. Uiteindelijk kwam ze bij Vinn terecht via zijn fokster. “De fokster beloofde mij dat als er een grijs veulen geboren zou worden, zij het mij zou laten weten als ze dat veulen zou verkopen. En dat deed ze.”

“Op een woensdag kreeg ik een berichtje dat iemand uit Amerika een bod op Vinn had gedaan, maar dat ik toch als eerste mocht komen kijken. Toen ik hem die zondag zag, was ik op slag verliefd. Zo kocht ik Vinn toen hij twee weken oud was.”

Moeilijke keuze

Vinn bleef nog een tijdje bij zijn moeder, maar Jorna ging regelmatig langs om een band op te bouwen. Zo ging ze ook mee naar de veulenkeuring. Een super mooie ervaring, die helaas ook samenging met een groot verlies. “Op dezelfde dag als de keuring kreeg ik bericht dat Armando weer met een aanval stond. Hij had veel pijn en raakte steeds meer in paniek. Toen heb ik de moeilijke keuze moeten maken om hem te laten gaan.”

Jorna maakte de keuze om opzoek te gaan naar een nieuw paard; het toekomstige maatje van Vinn én een paard waarmee ze al aan de slag kon terwijl hij opgroeide. “Na het overlijden van Armando had ik natuurlijk Vinn al, maar hij was nog jong. Omdat ik wel bezig wilde blijven met de paarden, besloot ik op zoek te gaan naar een paard waarmee ik al aan de slag kon; een ouder, ervaren paard waar ik veel van kon leren. Het is namelijk ook mijn droom om de paarden ooit aan huis te hebben. Zo konden ze nu al aan elkaar wennen.”

Maar het liep anders. "Toen ik Dakotah’s advertentie zag, was ik op slag verliefd. Hij was totaal niet wat ik zocht, maar het voelde goed. Vinn kwam in november thuis, Dakotah een maand later.”

Twee tegenpolen

De twee paarden verschillen als dag en nacht. Vinn is nuchter en nieuwsgierig, al was dat wel anders toen hij jonger was. "Als veulen was Vinn heel timide. Dat is hij nu niet meer. Hij is enorm opgebloeid. Hij wordt het paard waar ik alles mee durf, dat zegt mijn gevoel. Hij geeft mij veel vertrouwen en is nergens bang voor.”

“Dakotah is juist gevoelig. Hij heeft echt het karakter van een Appaloosa, dat sensibele en schrikachtige." Dat wordt nogal eens onderschat. "Mensen zien hem vaak als nuchtere en brave Tinker, maar hij is erg sensibel en heeft veel spanning. Dat zou je niet zeggen als je hem ziet staan.”

Samen hun weg zoeken

Met Dakotah wilde Jorna het beleren daarom opnieuw doen. "Dakotah kende de basis, maar was zo onzeker dat hij snel dichtklapte en geen stap onder het zadel durfde te zetten. Daarom hebben we het inrijden stap voor stap weer opnieuw gedaan. Het is nog steeds niet altijd makkelijk. Dakotah is ontzettend sensibel en kan snel gespannen raken. Dit is iets wat ik zelf ook spannend vindt, zeker nadat ik er op buitenrit meerdere keren vanaf ben gevallen.”

“Toch wil ik blijven doorzetten. Ik geloof dat hij met een reden op mijn pad is gekomen. Dat ik juist onbedoeld verliefd werd op het paard wat ik niet wilde -eentje met spanning-, zodat ik van hem leren.”

De amazone werkt veel met dressuur aan de hand, wat ze met beide paarden doet. "Ik vind alle disciplines leuk en geloof dat afwisseling heel waardevol is voor je paard. Grondwerk is zoveel meer dan simpel lopen." Grote wedstrijdambities heeft ze niet; het draait om lol met je knol, en om veelzijdig bezig zijn: dressuur, een sprongetje, crossen en veel buitenrijden.

Ook Vinn zal ze straks zelf beleren. "Voor beide paarden geldt dat ik wil zien waar het schip strandt. Maar, stiekem heb ik wel één wens. Het lijkt me geweldig om ze piaffe aan te leren. Niet als kunstje, maar echt voor hun ontwikkeling als paard. Het lijkt mij mooi om daar naartoe te werken.”

Bovenal is Jorna dankbaar voor wat ze nu heeft. "Vroeger zei ik altijd: ik wil een grijze Fjord en een bont paard. En dat ik ze nu beide heb, voelt als een droom. Vinn en Dakotah zijn compleet anders, maar ze vullen elkaar heel mooi aan", sluit ze af.

Bron: Bit & Cap