Sabrina Van Meegen: “Succes hangt voor mij niet af van een wedstrijdresultaat”
Wat begon met twee verzorgpony’s groeide uit tot twee eigen paarden en een pony; Sabrina Van Meegen heeft een grote passie voor Haflingers en is de trotse eigenaresse van Aldo van het Einderveld en Noran van Zuidbarge, oftewel Woezel en Illustro, en Shetlander Whoopee.
Hoewel deze paarden totaal verschillend zijn, leren ze Sabrina allebei bijzondere lessen. Want waar ze vroeger droomde van dressuurwedstrijden, betekenen paarden nu veel meer voor haar dan enkel de sport.
Liefde voor Haflingers
Al vanaf haar zesde rijdt Sabrina paard. Na jarenlang op een lokale manege te hebben gereden, maakte ze de overstap naar verzorgpony’s. “Toen ik veertien was, heb ik aangeklopt bij iemand in het dorp die Haflingers had, Frans Bollen. Ik mocht zijn paarden gaan verzorgen, werd lid van de Limburgse Haflingervrienden en werd alsmaar gekker op het ras. Ik volgde bijna iedere weekend clublessen en mencursussen. Ook ben ik uiteindelijk bestuurslid geworden van de Limburgse Haflingervrienden.”
De twee Haflingers die ze destijds verzorgde, Woest en Milano, hebben dus een grote indruk achtergelaten. “Zij hebben zelfs mijn trouwkoets getrokken. Dat was echt magisch. Helaas is de paardensport wat meer naar de achtergrond verdwenen toen ik een gezin stichtte.” Toch bleef de liefde voor Haflingers. “Achteraf gezien vind ik het heel bijzonder dat dat mij nooit helemaal heeft losgelaten. Jaren later, in 2020, kwam Woezel namelijk op mijn pad, ook via Frans Bollen. Ik viel direct voor Woezels imposante postuur en ouderwetse, brede bouw.”
Volgende generatie
“Voorheen was het mijn doel om met Woezel de dressuursport in te gaan. Helaas is dat er nooit van mogen komen. Woezel heeft nog maar weinig kraakbeen in zijn rechterknie. Hierdoor heeft hij een tijdje op rust gestaan. Dat was een pittige periode. Toen de dierenarts bij zijn laatste onderzoek zei dat ik hem aan het werk moest houden zolang hij dat zelf graag deed, zijn we weer aan de slag gegaan. En dat doet Woezel gelukkig heel graag. We genieten sporadisch van een bosritje. Zo kan ik na een drukke werkweek echt mijn hoofd leegmaken. Daarnaast rijdt mijn oudste dochter Evelien van elf jaar op hem.”
“Dat vind ik prachtig om te zien. Paarden hebben een groot deel van mijn eigen jeugd gevormd. Dat ik nu mijn dochters ook zulke ervaringen zie opbouwen met onze paarden is prachtig. Woezel, die voor mij zoveel betekend heeft, wordt nu op zijn beurt een leermeester voor Evelien. En mijn jongste dochter Lore heeft haar eigen grote maat shetlander, Whoopee, die tevens de beste vriend van Woezel is.”
“Woezel is een echte zachtaardige beer. Hij kan je feilloos aanvoelen en is altijd van goede wil. Zelfs op spiritueel vlak zijn we aan het oefenen hoe ik via Woezel andere mensen kan lezen. Met hem kan ik praten zonder woorden. Hij geeft mij een heel veilig gevoel en samen hebben we al heel wat watertjes doorzwommen.”
“Door Woezel is ook mijn interesse gegroeid om paarden op een andere en diepere manier te leren begrijpen. Hij motiveerde mij om verschillende opleidingen te volgen en certificaten te behalen, van sportmassage voor paarden en craniosacraaltherapie tot grondwerk volgens de Human & Horse Academy van Greetje Hakvoort. Daarnaast heb ik mij een jaar lang verdiept in de Masterson Method door middel van zelfstudie.”
Een nieuwe droom
Uiteindelijk groeide daaruit ook de droom om zelf een jonge Haflinger op te leiden. “Zo kwam Illustro in 2023 op mijn pad. Hij kwam bij ons toen hij zes maanden oud was. Wat mij zo aansprak aan hem, is zijn afstamming. Hij komt van de bekende Haflingerhengst Nachtwind ‘Sport’ van de familie Bouwman. Met zijn prachtige lange manen, sportieve bouw en een stokmaat van 1,57 meter sprak hij mij enorm aan als hengst. Bovendien doet hij het goed in het Z-dressuur. Zelf ben ik nogal een dressuurmiep, dus dat waren voor mij zeker pluspunten.”
Haar intentie met Illustro was dan ook heel duidelijk. “Ik wilde één keer in mijn leven het volledige proces meemaken. Niet een paard kopen dat al ‘af’ was, maar zelf vanaf het prille begin die basis leggen en uiteindelijk ontdekken waar we samen zouden uitkomen. En die opleiding is eigenlijk al begonnen toen hij bij ons kwam. Het veulen-ABC spreekt voor zich, maar daarnaast doe ik ook veel aan clickertraining. Verder hebben we gewerkt aan onder andere handpaard zijn, schriktraining, trailerladen en touch-training. Illustro is namelijk ontzettend intelligent en echt mijn spiegel. Ik ben mij ook verder gaan verdiepen in de academische dressuur. Daarvan heb ik hem inmiddels de eerste beginselen aangeleerd.”
Onder het zadel doen ze het daarentegen rustig aan. “Helaas heb ik redelijk wat rugproblemen en zou ik op doktersadvies eigenlijk niet meer mogen rijden. Maar dat kan ik voorlopig écht nog niet laten. Ik focus mij nu vooral op het sterker maken van Illustro’s spieren en waak ervoor dat hij mentaal kan blijven volgen in wat ik van hem verlang. De sessies houden we erg kort; liever kort en met goed spiergebruik dan lang en zonder de juiste draagkracht. Daarnaast doen we vooral veel ‘lol met je knol’-activiteiten. Wassen en vlechten komt waarschijnlijk iets te vaak voor, zeker op een stal met voornamelijk bruine paarden valt dat wel op, heb ik me laten vertellen. Maar ik haal er echt veel voldoening uit om ze te verzorgen.”
Wat dat betreft heeft Sabrina zelf ook een ontwikkeling doorgemaakt. “Vroeger keek ik naar het uiteindelijke doel en de snelste manier om daar te geraken. Nu geniet ik veel bewuster van het hele proces ernaartoe. Een goede trainingssessie hoeft voor mij niet meer te betekenen dat ik erop heb gezeten. Als Illustro iets nieuws begrijpt, meer vertrouwen krijgt of we samen weer een klein stapje verder zijn gekomen, kan ik daar minstens evenveel voldoening uit halen. Dat klinkt misschien zweverig, maar ook dat kan door het veranderen van prioriteiten komen die samenhangen met het ouder worden. Op het begin voelde ik me wel wat onzeker bij andere mensen die een andere aanpak hadden met jonge paarden of sportpaarden. Dat kan ik nu steeds beter van mijn afzetten.”
Doorzetten
“Mijn grote droom was om met Illustro op wedstrijd te gaan en hem zo hoog mogelijk uit te brengen binnen wat voor ons samen haalbaar zou zijn. Zo droomde ik ook van Working Equitation. Helaas lenen onze beschikbare tijd, het vervoer en het ontbreken van een binnenbak tijdens de wintermaanden zich daar momenteel niet echt voor. Maar, dat wil niet zeggen dat die droom helemaal verdwenen is. Ik heb vooral geleerd dat succes voor mij niet alleen afhangt van een wedstrijdresultaat of het niveau dat we uiteindelijk bereiken. Als ik Illustro zelf kan opleiden tot een correct, fijn en betrouwbaar paard, dat lichamelijk en mentaal de tijd heeft gekregen en altijd plezier heeft in wat wij samen doen, dan heb ik eigenlijk al iets bereikt waar ik heel trots op mag zijn.”
“Paarden zijn voor mij uiteindelijk veel meer geworden dan alleen de sport zelf. Soms wil ik trainen en ergens naartoe werken, maar soms wil ik ook gewoon niets moeten, en wil ik naar stal gaan, om mijn hoofd leeg te maken en bij mijn paarden te zijn. Zo is de cirkel eigenlijk helemaal rond: van dat meisje van zes dat eindelijk mocht gaan paardrijden en verliefd werd op Haflingers, naar mijn eigen gouden Woezel en Illustro. En wie weet wat de toekomst nog brengt. Misschien rijden we toch ooit tussen de witte hekjes. Never say never!”, sluit ze af.
Bron: Bit & Cap
Lees ook
