Sandy Breel: “Sorpresa is het bewijs dat je soms een gok moet wagen”

Niet op zoek, toch verliefd

Sandy reed voorheen altijd KWPN’ers, die ze opleidde tot Z-niveau en daarna verkocht. “Ik vind het heel leuk om jonge paarden op te leiden en fanatiek te trainen, maar heb er nooit naar gestreefd om verder te komen in de sport.”

Hoewel ze negen jaar geleden niet op zoek was naar een nieuw paard, werd ze op slag verliefd toen ze de advertentie van de Spaanse merrie Valora tegenkwam. Ze was nerveus, temperamentvol en had geen makkelijk karakter, maar de klik was er meteen.

"Valora kostte niet veel, dus ik besloot de gok te wagen en haar te kopen. Ze kwam vol temperament uit de trailer, maar eenmaal op het erf keek ze rustig om zich heen, slaakte ze een zucht en leek ze te beseffen dat ze thuis was." Vanaf dat moment begon hun avontuur.

Een cadeautje

De eerste periode stond vooral in het teken van aansterken. “Valora was erg mager toen ze bij mij kwam. Dat leek heel lang zo te blijven, tot ik haar een paar maanden later eens goed recht van voren bekeek. Toen zag ik pas dat ze een opvallend dikke buik had."

Sandy besloot de natuur zijn gang te laten gaan en een maand later was het zover: er werd een gezond palominoveulen geboren. De naam lag daarmee voor de hand. "Sorpresa betekent verrassing in het Spaans, dus dat vond ik een toepasselijke en mooie naam."

In Sorpresa’s eerste jaar liep Valora helaas een blessure aan haar hak op. Sandy probeerde de merrie nog te laten herstellen, maar uiteindelijk was inslapen op vijfjarige leeftijd de enige juiste keuze.

"Dat was ontzettend verdrietig en moeilijk, maar het kon niet anders. Ik wilde niet dat ze zou lijden." Dat er uit haar zo’n bijzondere nakomeling is voortgekomen, maakt Sorpresa des te specialer.

De hele weg samen

Van begin af aan was Sorpresa een ander type dan haar moeder. "Ze was lief, braaf en een stuk nuchterder dan Valora, en groeide uit tot een mooie, grote merrie."

Toch zette Sandy haar op driejarige leeftijd even te koop. "Ik twijfelde of ze bij mijn sportieve ambities zou passen, maar telkens wanneer iemand interesse toonde, voelde het niet goed. Mijn motto is: bij twijfel niet doen, en dus heb ik haar uiteindelijk toch gehouden.”

Zoals al haar andere paarden leidde Sandy ook Sorpresa helemaal zelf op. "Dat lieve veulen groeide uit tot een prachtige sportmerrie met veel beweging, een gouden karakter en een enorme werklust. Ze is bovendien overal inzetbaar. Ik reed over het strand en de dijk, en kwam onderweg van alles tegen, maar ze keek nergens van op. Ze is echt fantastisch.”

Nieuwe deuren

"Uiteindelijk haalden we vijf winstpunten in het Z. Daar was ik ontzettend trots op.” Toch heeft Sandy uiteindelijk besloten Sorpresa te verkopen. En dat viel haar zwaar.

"Dat kostte heel veel tranen. Ik heb er altijd al moeite mee gehad om een paard te verkopen, maar Sorpresa was toch wel extra bijzonder voor mij. Ik wilde op zoek naar iemand die hetzelfde tewerk gaat als ik: lekker op buitenrit, grondwerk doen, af en toe in de bak trainen.” Ze liet zich daarbij leiden door haar gevoel. "Er moest gewoon een klik zijn.”

Het afscheid past bij wat haar drijft: de liefde voor het opleiden, telkens opnieuw. En hoe moeilijk het loslaten ook is, één gedachte blijft. "Sorpresa is voor mij het bewijs dat de mooiste dingen ontstaan wanneer je een gok durft te wagen", sluit ze af.

Bron: Bit & Cap