Ellis Achterhuis over haar 29 jaar oude Pablo: “Hij is de rode draad in mijn leven”

“Niet veel mensen vonden hem leuk”

“Pablo is nu zestien jaar van mij, maar ik ken hem al een stuk langer”, steekt Ellis van wal. “Ik leerde vroeger rijden van Monique, de dochter van een kennis van mijn vader. Van het een kwam het ander; steeds meer mensen wilden les volgen bij Monique, wat ook betekende dat zij meer paarden nodig had. Zo kwam Pablo als driejarige bij haar terecht.”

“Hoewel Monique degene is die Pablo een fijne basis gaf, begon ik hem niet veel later ook te rijden. Ik deed klusjes op stal en hielp Monique regelmatig in ruil voor wat extra lessen op Pablo. Niet veel mensen vonden hem leuk. Dat vond ik natuurlijk niet erg, want daardoor had ik hem als het ware voor mij alleen”, lacht ze.

Foto: Privébezit

“Het heeft zo moeten zijn”

Ellis bleef plakken op de stal van Monique en besloot zelf een instructeursopleiding te volgen. “Ik heb nog een tijdje voor Monique gewerkt, maar toen zij zestien jaar geleden de keuze om te stoppen met het geven van lessen en enkel nog als pensionstal verder te gaan, betekende dat ook dat Pablo verkocht zou worden. Ik maakte vrijwel direct de keuze om hem van haar over te nemen.”

“Het was niet altijd makkelijk en ik heb keihard moeten werken om ervoor te zorgen dat ik hem bij mij kon houden, maar het was het dubbel en dwars waard. Hij is altijd al bijzonder geweest voor mij. Het klinkt hartstikke cliché, maar het heeft gewoon zo moeten zijn.”

Op eigen houtje verder groeien

Hoe Ellis haar inmiddels bijna 30 jaar oude ruin omschrijft? “Als heel lomp en onbenullig”, lacht ze. “Pablo is altijd ontzettend braaf en trouw geweest, maar als hij iets niet wilde, kon je het vergeten. Hij is stronteigenwijs. Gelukkig had ik daar nooit problemen mee en kon ik er wel om lachen.”

“Na verloop van tijd bouwden wij zo’n goede band op dat hij bij mij niet meer zo veel streken uithaalde en we erg fijn konden trainen. We hebben dressuur gereden tot M-niveau en gesprongen tot 1.00m. Dat hebben we allemaal, dankzij de kennis die ik tijdens de instructeursopleiding opdeed, op eigen houtje gedaan.”

Foto: Privébezit

Belangrijk keerpunt

Hoewel buitenrijden nooit zijn ding is geweest, vindt Pablo het – nu hij met pensioen is – wel heerlijk om te gaan wandelen. “Dat is ook wat we nu voornamelijk doen. Pablo heeft een aantal jaar geleden een dubbele hoefzweer gehad, waar we pas relatief laat achter kwamen.”

“Toen ik na zijn herstel het rijden weer wilde oppakken, gaf Pablo duidelijk aan niet meer te willen rijden. Vrijwel direct maakte ik de keuze om hem met pensioen te zetten. Alles in mij zei dat ik naar hem moest luisteren. En dat bleek een goede keuze te zijn. Niet veel later bloeide hij weer helemaal op.”

Rode draad

“Pablo mist één tand, maar daar is ook alles mee gezegd. Hij is nog topfit voor een paard van zijn leeftijd. Ik probeer mee te gaan in waar ik goed aan doe voor hem en hoop hem nog lang bij mij te mogen houden. Hij is immers al jarenlang de rode draad van mijn leven”, sluit ze af. 

Bron: Bit & Cap

Foto’s: Privébezit