Astrid van Run over haar 39 jaar oude Njála: “Ze is al de helft van mijn leven bij mij”

Eerste eigen paard

Al sinds 1994 vormen Astrid en Njála een combinatie, nu zo’n 31 jaar dus. “Dat is ook precies de helft van mijn leven, want ik ben 62”, steekt Astrid lachend van wal. 

“Na jaren op een manege te hebben gereden, ging ik in 1990 op zoek naar mijn eerste eigen paard. Ik wilde toen al een IJslander, maar omdat ik daar destijds niet de financiële middelen voor had, kwam ik thuis met een hele leuke jonge Fjordenmerrie.”

“Alsof ze mij heeft uitgekozen”

Maar omdat de liefde voor IJslanders bleef kriebelen en Astrid het zich vier jaar later wel kon veroorloven om een IJslander te kopen, besloot ze een nieuw huisje te zoeken voor haar Fjordenmerrie. “Zo begon niet veel later mijn zoektocht naar een IJslander. Ik reisde stad en land af en kwam uiteindelijk uit op de stal waar Njála stond. Al kwam ik daar eigenlijk voor een ander paard.”

“Omdat die merrie mij tijdens het opzadelen al niet helemaal aansprak qua karakter, besloot ik niet een proefrit te maken op haar, maar wel op Njála. Toen was ik verkocht. Ik zocht een bonte ruin van een jaar of vijf, maar kwam thuis met een bruine merrie van acht.”

“Het bijzondere is dat ik later hoorde dat Njála als jong paard best ondeugend en stout kon zijn, maar ze bij mij nooit een stap verkeerd heeft gezet. Ik ben slechtziend, maar Njála heeft zich vanaf dag één als het ware over mij ontfermd. Het voelt alsof ze mij heeft uitgekozen.”

Njála in 1995 - Foto: Privébezit

Recreatief en fokken

De combinatie bouwde dan ook al snel een fijne band op. “Hoewel Njála inmiddels al tien jaar met pensioen is, hebben we vroeger van alles gedaan. We hebben altijd lessen en cursussen gevolgd, zodat we ons konden blijven ontwikkelen, maar zijn verder voornamelijk recreatief bezig geweest. We deelden een enorme liefde voor buitenrijden en haalden daar heel veel plezier uit”, vertelt ze. 

“En omdat ik zo gek was op Njála, besloot ik een veulentje te fokken met haar. Na een verdrietige miskraam in 2001, is in 2003 mijn eerste zelfgefokte veulen geboren. Hij is nog steeds bij mij en is tot op de dag van vandaag mijn rijpaard. Een jaar later heb ik haar nog een keer laten dekken, maar dat veulen heb ik later op tweejarige leeftijd verkocht.”

“Het bij slechts één IJslander houden is heel moeilijk, maar vier paarden, naast Njála en haar twee veulens had ik nog een ruin, was er toch één te veel, vandaar de keuze voor verkoop.”

Njála in en haar eerste veulen in 2003 - Foto: Privébezit 

Topfit 

En hoewel de merrie inmiddels bijna de 40 aantikt, is ze nog hartstikke fit. “De dierenarts zegt het ook; ze heeft nog zo veel spieren en kracht. Ze beweegt genoeg in haar eigen tijd, maar vindt het ook heerlijk om samen te gaan wandelen. Ze heeft al dertien jaar geen snijtanden meer, maar dat is ook eigenlijk het enige ouderdomskwaaltje waar ze last van heeft. Je zou haar bijna gewoon nog meenemen op een buitenrit”, grapt Astrid. 

Njála in 2015 - Foto: Privébezit 

“Bijzonder plekje in mijn hart”

“Njála heeft als kuddeleider vroeger altijd voor een hele fijne en stabiele kudde gezorgd. Inmiddels heeft ze het stokje overgedragen aan een andere merrie, maar dat is ook een natuurlijk proces geweest. Ze doet het nog steeds hartstikke goed in de groep.”

“Ik ben ontzettend trots op haar leeftijd en hoe ze er nog bij staat. Het zou natuurlijk mooi zijn als ze de 40 haalt en nog even bij mij mag blijven, want ze heeft inmiddels wel een heel bijzondere plek in mijn hart”, sluit ze af. 

Njála in 2025 - Foto: Privébezit 

Bron: Bit & Cap

Foto’s: Privébezit