Petra Rannenburg: “Picasso’s ongeluk was een keerpunt voor ons”

Pauze van de sport

Toen Petra na een jarenlange pauze van de paardensport in de supermarkt een advertentie voor een bijrijder tegenkwam, besloot ze contact op te nemen. “Ik had destijds al heel lang niet meer paardgereden én was moeder geworden van twee kinderen, dus eerder was het er simpelweg nog niet van gekomen om mijn passie voor paarden weer op te pakken. Ik maakte kennis met de desbetreffende merrie en haar eigenaar en dat klikte direct erg goed”, vertelt ze.

“Ik dacht aan een koudbloed”

Het bijzondere is dat deze merrie destijds drachtig was van Petra’s nu 28 jaar oude Picasso. “Ik ken hem dus al sinds hij nog in de buik van zijn moeder zat. Toen hij een aantal maanden oud was, ben ik met Picasso aan de slag gegaan. Ik borstelde hem, leerde hem zijn voetjes te geven, noem het maar op. Net zoals vele anderen had ik altijd al de droom om een eigen paard te hebben, maar dat dat Picasso zou worden had ik niet verwacht. Ik dacht zelf altijd aan een koudbloed ofzo”, lacht ze.

Foto: Privébezit

Overname 

Toch kocht Petra Picasso toen hij tien maanden oud was. “Toen ik hoorde dat zijn eigenaar, die tevens de voormalige eigenaar van Picasso’s moeder was, hem wilde verkopen, vond ik dat erg jammer. Ik had in de voorgaande maanden een zwak voor hem ontwikkeld en besloot hem zelf van haar over te nemen met het oog op het maken van mooie buitenritten. Maar van het opleiden van een paard had ik helemaal geen verstand!”

“Het was foute boel”

Gelukkig is dat, ondanks vele tegenslagen, uiteindelijk toch goed gekomen. “Picasso was als jong paard niet altijd de makkelijkste. Hij was erg lomp en brutaal, waardoor ik mij wel eens afvroeg waar ik aan begonnen was. Vlak nadat ik op zijn derde begonnen was met hem te laten wennen aan het zadel, kreeg Picasso een ongeluk in de wei. Bij zijn heup stak een bot naar buiten en had hij veel bloed verloren. Het was echt foute boel. De dierenarts gaf mij twee opties: het bot eraf halen en een relatief goede kans op genezing, maar wel meer uitdagingen in toekomstige dressuurtrainingen óf het bot met schroeven terug laten zetten en een grotere kans op infecties. Aangezien ik nooit dressuurambities heb gehad en gewoon lekker buiten wilde rijden met Picasso, was de keuze snel gemaakt. Ik ging voor de eerste optie.”

Keerpunt 

En hoewel zo’n ongeluk natuurlijk een enorme impact heeft, heeft het Petra en Picasso ook veel gebracht. “Picasso’s revalidatie duurde ongeveer een jaar, maar dat zorgde er ook voor dat we een hele sterke band opbouwden. Toen we na zijn herstel verder gingen met het beleren, heeft hij geen stap verkeerd gezet. Het ging fantastisch. Ik betwijfel of dat ook het geval was geweest als Picasso dat ongeluk nooit gehad had. Dat is echt een keerpunt geweest in onze connectie.”

Foto: Privébezit

Tegen zichzelf beschermen

Toch is de ruin nog steeds een tikkeltje lomp. “Dat zal ook altijd zo blijven, denk ik”, lacht Petra. “Picasso en ik hebben jarenlang genoten van heerlijke buitenritten, maar sinds vorig jaar is hij met pensioen. Zodra hij in het bos is, voelt hij zich een jong paard en wil hij niets liever dan gaan, maar daarin moest ik hem een jaar geleden tegen zichzelf gaan beschermen. Hij was destijds 27 jaar oud en begon steeds iets meer te struikelen, waardoor ik hem ook niet meer wilde belasten met mijn gewicht.”

600 kilo aan liefde

Of de combinatie haar liefde voor het bos nu volledig achter zich heeft gelaten? “Nee, Picasso en ik gaan nog regelmatig wandelen. Dat vindt hij heerlijk. En ik ook trouwens. Ik hoef niet te rijden om er plezier uit te halen. Ik geniet er net zo erg van om urenlang op een stoeltje in de wei te zitten. Zolang Picasso zich nog goed voelt en plezier in het leven heeft, blijven we zo doorgaan. Ik hoop nog lang van hem te kunnen genieten, want hij is echt mijn ontspanmomentje. Het is 600 kilo aan liefde”, sluit ze af. 

Bron: Bit & Cap

Foto’s: Privébezit