Priscilla Otto: “We moeten het beste in onze paarden naar boven halen”

Goed in andere dingen

Toen Priscilla nog jong was vormde haar opa haar grootste inspiratiebron. Van hem kreeg ze haar liefde voor paarden. “Mijn opa had vroeger een Fjord, Martje. Daar heeft zo ongeveer iedereen binnen mijn familie op leren paardrijden. Met haar is het allemaal begonnen”, steekt ze van wal. 

“Daar waar leeftijdsgenoten op de club reden met hun voor de sport gefokte wedstrijdpony’s, reed ik rond op de Fjord van mijn opa. Wanneer we spring- of dressuurwedstrijdjes reden, eindigde ik vaak als laatste. Daar begreep ik als jong meisje niets van. Martje was toch net zo goed als al die andere pony’s? Wat ik daarentegen wél snel doorhad, was dat ik als enige zonder tuig door het dorp kon rijden. Martje en ik waren gewoon goed in andere dingen.”

Foto: Laura Fokkema

Van je hobby je werk maken

Toen ze op haar vijftiende ook nog een Tinker kreeg die gek is op vrijheidsdressuur, groeide Priscilla al snel door in deze tak van sport. “Niet veel later kon ik tuigloos rijden met Martje en kon ik met Jack van alles doen binnen vrijheidsdressuur. Hoewel ik de paardensport als kind echt als hobby zag, veranderde dat op mijn zestiende.”

“Toen mijn opa overleed, kreeg ik naast Jack ook Martje er als vaste pony bij en besloot ik Paardenhouderij te gaan studeren. Ik was benieuwd hoeveel ik eruit kon halen als ik het weiland, paddockje en stalletje van mijn opa zou overnemen.”

Foto: Laura Fokkema

Ponykampen

“Toen Jack en ik voor stages in Duitsland en Polen belandden, bleek dat er daar enorm veel vraag was naar lessen en shows in vrijheidsdressuur en op neckrope rijden. Van het één kwam het ander. Ik besloot het hier in Nederland groter aan te gaan pakken, lessen te gaan geven en ponykampen te gaan organiseren.” 

‘Ponykampen? Dat is toch voor kinderen?’, zou je kunnen denken. “Wij organiseren kampen voor jonge kinderen en jongvolwassenen. Maar dat zijn geen standaard kampen. Wij kiezen er bewust voor om dressuur en springen, wat je het gehele jaar door op de manege kunt doen, achterwege te laten en ons te focussen op dingen als horseball, polo, crossen, vrijheidsdressuur, agility of op neckrope rijden.”

“Het leuke is dat sommige kinderen en volwassenen jaar na jaar terugkomen, omdat we zo veel diversiteit bieden. Iedere dag is anders.”

Foto: Laura Fokkema

Moeilijk, maar leerzaam

“Het fijne is dat we qua paarden voor ieder wat wils hebben. We hebben een aantal Rocky Mountains die we kunnen inzetten voor de kampen. Deze pony’s zijn ontzettend zelfstandig en daardoor ideaal voor wie iets minder zelfvertrouwen heeft. Ze zijn heel relaxt en mak. Daarnaast heb ik mijn Tinker Jack én een hele gave Konikmerrie. Daar zit ook nog wel een bijzonder verhaal achter.”

“Toen ik twintig jaar oud was besloot ik samen met vriendinnen een paar Konikpaarden te redden die anders naar de slacht zouden gaan. Dat was een onwijs gave ervaring en het is een heel bijzondere pony, maar ze is niet altijd makkelijk. Het is een onwijs slim paardje dat graag de grenzen opzoekt. Dat maakt haar wel een hele goede lespony in het grondwerken. Ze spiegelt je, confronteert je, maar leert je ook veel over jezelf.”

Foto: Laura Fokkema

Het beste in je paard naar boven halen

Of Priscilla nog doelen voor ogen heeft? “Eigenlijk niet. Ik heb op relatief jonge leeftijd al veel van de paardenwereld gezien. Wel heb ik uit mijn Konikmerrie een Mustang x Konik-kruising gefokt. Ik ben onwijs benieuwd hoe hij gaat zijn als hij is opgegroeid. Ieder paard heeft wel iets waarin hij uitblinkt en waar hij veel plezier uit haalt. Het is  aan ons om dat in ze naar boven te halen. We gaan vanzelf zien waar we over een aantal jaar staan”, sluit ze af.

Bron: Bit & Cap

Foto’s: Laura Fokkema