Femke Siersema: “Door mijn paarden heb ik geleerd hoe het voelt om écht thuis te zijn”

Leermeesters

Toen Femke zes jaar geleden voor de nu 23 jaar oude Shetlander x Welshkruising Amica en twintig jaar oude Appaloosa-merrie America begon te zorgen, had ze nog geen ervaring met paarden. “Ik wilde vroeger heel graag op paardrijden, maar dat mocht niet van mijn ouders. Pas op mijn 22e had ik voor het eerst paarden in mijn leven. Via een vriendin kwam ik bij Amica en America uit”, vertelt ze. 

“De dag dat ik hoorde dat ik na 22 jaar eindelijk paarden in mijn leven kreeg, beschrijf ik vaak als de mooiste dag van mijn leven. America en Amica hebben mij de beginselen van het zorgen voor paarden geleerd. Een half jaar later kwam Aevan, mijn Connemara-ruin van nu bijna zes jaar oud, erbij. Ik heb hem zien opgroeien vanaf veulen en heb hem uiteindelijk zelf opgeleid tot waar we nu staan. Daar ben ik erg trots op.”

“Het is als onervaren ruiter niet altijd makkelijk om met een heel jong paard te werken, maar ik ontdekte al snel dat het ook ontzettend veel voordelen heeft om een paard op te leiden hoe je dat zelf wil. Ik hoefde niet te luisteren naar wat anderen van ons vonden. Ik hoefde enkel te luisteren naar wat Aevan mij vertelde. Zoiets is heel waardevol.”

Femke met Amica en America - Foto: Privébezit

Gevoel of verstand?

Toen Femke en haar man vorig jaar de boerderij kochten waar de drie paarden stonden, namen ze hen ook over. Maar wat nog miste, was een speelmaatje voor Aevan. Sinds een aantal weken maakt Vender, een bijna vierjarige bonte ruin, de kudde compleet. “Bij de eerste foto die ik van Vender zag, was ik verliefd. Normaal gesproken kies ik eerst met mijn verstand en daarna pas met mijn gevoel. Dat liep bij Vender anders.”

“Hoewel hij niet door de buigproef heen kwam, had ik voldoende vertrouwen in hem om hem toch mee naar huis te nemen. Hij had mijn hart immers al gestolen”, lacht ze. “America moet nog een beetje aan hem wennen, maar ik zie nu al dat Aevan het heel goed met hem kan vinden. Daar ben ik erg blij mee.”

Femke en Aevan - Foto: Privébezit

Ultieme droom

“Wat voor mij het belangrijkst is, is dat ik alles echt samen doe met mijn paarden. Paarden hebben gaat veel verder dan alleen rijden. Veel vaker ben ik bezig met grondwerk, spelen met Aevan, wandelen, kruiden en planten zoeken voor de paarden, verrijking aanbieden. Als ik iets heb bedacht en ik merk dat een van de paarden daar op dat moment geen zin in heeft, pas ik mij aan. Ook rijd ik het liefst in zo veel mogelijk vrijheid.”

“Nu Aevan wat ouder is, wil ik dat wat fanatieker gaan oppakken. Momenteel rijden we al bitloos, maar ik droom ervan om ooit met hem zonder zadel, hoofdstel en neckrope door het bos te rijden. Of het gaat lukken, weet ik niet, maar het is wel een grote droom. Ik hoop Vender in de toekomst ook te kunnen rijden, maar we gaan vanzelf zien hoe het loopt. Ik ben hoe dan ook heel blij dat hij er is.”

Femke en Vender - Foto: Privébezit

De tekening samen inkleuren

“Ik denk dat ik deze instelling heb, doordat ik nooit op een manege heb leren rijden. Ik heb nooit gehoord dat het normaal is om met bit, sporen en een zweep te rijden. Ik ben mij zes jaar geleden gaan verdiepen in waar ik, maar vooral ook mijn paarden zich prettig bij voelen, zonder enige invloeden van vroeger of buitenaf.”

“Zo heb ik een manier van trainen gevonden die écht bij mij past. Dat hoop ik anderen, en dan met name kinderen, ook mee te geven via mijn sociale media Lerenmetpaarden. Ik vind het tof om ze iets te laten zien wat niet standaard is, in de hoop dat zij ook hun eigen pad durven te volgen. Mijn liefde voor paarden gaat veel verder dan alleen het rijden. Het gaat om groei, ontwikkeling, zelfvertrouwen, noem het maar op. Het hoeft niet zo te zijn dat wij mensen beslissen wat onze paarden doen. Je kunt de tekening ook samen met je paard inkleuren”, sluit ze af.

Foto: Privébezit

Bron: Bit & Cap