Natascha Wentink: “Onze band is veel belangrijker dan wat we samen presteerden”

Hoe Prins in haar leven kwam

Natascha droomde al jaren van een eigen paard. Ze komt niet uit een paardenfamilie; haar vader had er aanvankelijk weinig mee, maar ging het gaandeweg steeds leuker vinden. “Toen ik voor een eigen paard spaarde, bewaarde mijn vader mijn geld voor me, omdat ik bang was dat ik het anders zou uitgeven. Het idee was echt: dit gaan we samen doen. Ik zou het paard betalen en hij zou me helpen met de verzorging.”

Maar haar vader overleed plotseling in 2001. Een jaar later kwam Prins. “Ik stond er dus alleen voor. Dat vond ik best spannend, maar ik heb heel bewust voor Prins gekozen.” Ze wist wat een paard aan tijd en verantwoordelijkheid vroeg, en nam dat op de koop toe. “Ik was vanaf het begin vastbesloten om zijn hele leven voor hem te zorgen.”

Samen ontdekken wat bij hen paste

Ze begonnen met dressuur, maar Prins bleek overal voor in. “Tijdens een trainingsweek ontdekten we het springen en de eventing. Hij bleek dat fantastisch te vinden, dus zo zijn we samen steeds nieuwe dingen gaan ontdekken.”

Ze behaalden mooie resultaten; L2-dressuur, L-springen, B-eventing, tot op kampioenschappen aan toe. Maar dat is voor Natascha niet waar het om draait. “Wat ik veel belangrijker vind, is hoe goed Prins en ik elkaar leerden kennen. Hij was ontzettend enthousiast en betrouwbaar, en nam me mee over mijn eigen angsten. Onze band was uiteindelijk veel belangrijker dan wat we sportief bereikten.”

Kijken naar wat nog wél kan

In 2011 kreeg Prins een ernstige peesblessure, en later nog een keer. “Mensen adviseerden me om hem te verkopen, maar dat is nooit in me opgekomen. Ik had voor hem gekozen en wilde voor hem blijven zorgen.”

Ze kreeg de kans een jonger paard te rijden en Prins elders te stallen, maar dat kon ze niet. “Dan zou hij te ver weg staan en ik zou hem enorm missen.” Haar leidende vraag werd een andere. “Voor mij is het steeds geweest: wat kan hij nog wél? Niet: wat kan ik niet meer met hem?”

Zo reed ze later vooral seniorenspringwedstrijden, ook al was ze zelf nog geen 35. “Dat deed ik vooral omdat Prins het zo leuk vond om nog een parcoursje te springen. Soms deden we maar één rondje, just for fun. Ik wilde hem het gevoel geven dat hij er nog bij hoorde.” Daarna werd het buitenrijden, lange lijnen en vrijheidsdressuur. “De vorm veranderde, maar onze band bleef.”

Hij heeft me letterlijk stilgezet

Hoe diep die band gaat, bleek in 2015, toen Natascha een trap van Prins tegen haar hoofd kreeg en er niet-aangeboren hersenletsel aan overhield. “Dat was natuurlijk een ongeluk. Hij deed het absoluut niet expres, maar het heeft mijn leven flink veranderd, en nog steeds draag ik daar elke dag de gevolgen van.”

Er volgden meer zware jaren, en juist toen bleek wat Prins voor haar betekent. “Hij bleef de stabiele factor, een maatje bij wie ik gewoon mezelf kan zijn. Ik hoef niet uit te leggen hoe ik me voel of me anders voor te doen. Ik kan verdrietig of moe zijn, of juist blij. Hij vraagt niets van me.”

Zo werd hij meer dan het paard dat haar stilzette. “Hij was er ook toen mijn leven stil kwam te staan. Van hem heb ik veel geleerd: trouw, doorzetten, vertrouwen. Maar ook dat je je moet aanpassen als omstandigheden veranderen. Als iets niet meer kan zoals vroeger, is niet alles voorbij. Soms moet je opnieuw ontdekken wat er nog wél kan.”

Oud worden

Op zijn 29^e hoeft Prins van Natascha niets meer te bewijzen. “Ik word net zo gelukkig van een stukje langs de weg stappen als van met een stoeltje bij hem in de wei zitten terwijl hij graast.” Meerdere keren dacht ze hem te verliezen: twee keer was het door zijn ernstige astma heel spannend, en op 28 juli van dit jaar werd hij ineens zo kreupel dat ze het ergste vreesde. “Ik had zelfs al geregeld dat hij zou worden ingeslapen en opgehaald. Maar na een paar dagen knapte hij toch weer op, en kon ik alles afzeggen.”

Ze vertrouwt daarin op haar gevoel. “Ik weet wel wanneer het goed is geweest. Zijn kwaliteit van leven staat voorop. Zolang hij een goed leven heeft en niet te veel pijn ervaart, mag hij heerlijk oud worden op zijn plek, waar hij 24/7 buiten kan lopen.” Haar grootste wens is daarbij simpel. “Dat hij minimaal 30 wordt. 30 voelt als zo’n magisch getal, en dan zijn we bovendien zo’n vijfentwintig jaar samen.”

Want dat is wat haar het meest raakt. “Mijn grootste trots zit niet in de wedstrijden die we hebben gewonnen, maar in de band die we hebben opgebouwd. Ik ken hem door en door en hij mij. Soms is één blik genoeg. Ik begon ooit aan een sportief leven met hem, maar ontdekte steeds opnieuw dat onze band helemaal niet afhing van wat we presteerden. Hij is mijn maatje, mijn beste vriend. We hebben vooral altijd heel veel plezier gehad samen. En dat hebben we nog steeds”, sluit ze af.

Bron: Bit & Cap