Yuna Witter: “Op de rug van een paard voel ik mij vrij”

Houding- en bewegingsstoornis

Door zuurstoftekort liep Yuna tijdens haar geboorte een hersenbeschadiging op. Als gevolg hiervan heeft ze een houding- en bewegingsstoornis, is ze vaak afhankelijk van anderen en loopt ze sinds haar vierde met een achterwaartse rollator. Toch kwam ze, mede dankzij haar moeder, uiteindelijk in de wereld van de paardensport terecht. 

“Toen ik op mijn tiende leerde rijden op een manege voor ruiters met een lichamelijke of geestelijke beperking, vormde het opstappen de grootste uitdaging. Het is voor mij niet mogelijk om op een normale manier op te stappen, en dus moet ik dat via een verhoogd plateau doen”, legt ze uit.

Foto: Dian Smits Fotografie

Gevoel van vrijheid

Omdat het hierbij belangrijk is dat het paard rustig blijft staan, was dat ook één van de eisen die Yuna en haar moeder hadden toen ze samen op zoek gingen naar een eigen paard. “Aangezien mijn moeder vroeger verzorgpaarden heeft gehad, en wij onze passie voor paarden delen, besloten we uiteindelijk op zoek te gaan naar een eigen paard. Zo kwam Ikone, een Belgische Warmbloedmerrie, op ons pad.”

“Zij is ontzettend lief. Wanneer ik op haar rug zit, denk ik even niet aan mijn beperkingen. Dat geeft mij echt een gevoel van vrijheid, zowel fysiek als mentaal. Paardrijden is zoveel meer dan een sport. Het is een moment waarop alles mogelijk lijkt.”

Foto: Dian Smits Fotografie

Verrijking

“Ik rijd Ikone voornamelijk op stem en zit, omdat ik mijn benen moeilijk kan gebruiken en niet voldoende kracht heb om haar te kunnen begeleiden in haar bewegingen. Ook gebruik ik soms een zweepje als hulpmiddel. Aangezien Ikone nu bij ons aan huis staat, kregen mijn ouders een tijdje geleden ook onze Friese merrie Sanne erbij. Hoewel ik niet op haar rijd, is de dagelijkse verzorging die ik de paarden bied wel echt een verrijking. Het laat mij in het nu leven.”

Foto: Dian Smits Fotografie

Basis voor de toekomst

Yuna richt zich voornamelijk op de dressuursport en heeft daarin grote ambities. “Hoewel Ikone en ik nog geen wedstrijden hebben gereden vanwege haar lichamelijke problemen, droom ik er wel van om dat ooit te doen in Grade II, waarin ik geclassificeerd ben. Ik heb een lieve buurvrouw die veel ervaring heeft in de sport en ons daarbij helpt. Ook helpen mijn ouders mij veel. Daar ben ik heel dankbaar voor. Zonder hen zou ik mijn passie niet op deze manier kunnen beoefenen.”

“Ik ben heel leergierig en ambitieus, dus ik zou het leuk vinden om het ver te schoppen in de paradressuur en met mijn lichamelijke beperkingen te kijken wat haalbaar is. Als dat, om wat voor reden dan ook, niet lukt met Ikone, ben ik nog steeds heel dankbaar voor haar. Zij is mijn leermeester. Alles wat ik nu van haar leer, vormt de basis voor de toekomst”, sluit ze af.

Bron: Bit & Cap