Patricia Vermeer: “Iedere dag met Ted is een cadeautje”

Nieuwe passie

Patricia groeide niet op met paarden, maar met honden. “Ik vond paarden altijd wel mooi, maar mijn passie lag echt bij honden. Ik kan me geen tijd herinneren waarin ik geen hond had. Toch kwam ik tien jaar geleden via mijn studie opnieuw in aanraking met de paardensport. Zo rolde ik uiteindelijk ook de wereld van de paardencoaching in”, vertelt ze.

Foto: AP Photography

“Ik moést hem zien”

Patricia coachte voorheen met de Haflinger en Shetlander van haar stalgenoot, maar besloot in 2019 toch op zoek te gaan naar een eigen paard. “Ik heb altijd al een voorliefde gehad voor koudbloeden en trekpaarden. Toen ik de advertentie van Ted voorbij zag komen, was ik op slag verliefd. Ik stuurde zijn eigenaresse een berichtje, maar dat kwam helaas niet aan. Een tijdje later zag ik dat hij verkocht was. Daar baalde ik ontzettend van.” 

Maar… in januari 2021 kwam Patricia de ruin opnieuw tegen. “Ted stond opnieuw te koop wegens het niet hebben van een klik. Toen ik dat zag, heb ik direct actie ondernomen. Ik vroeg een gemeenschappelijke vriend op Facebook om mij in contact te brengen met zijn eigenaresse en ben een tijdje later bij hem gaan kijken, zonder dat ik wist wat hij kostte. Het enige wat ik wist, is dat ik hem moést zien.”

Foto: Peggy Rogiers

Kippenvel-moment

Niet veel later kreeg Patricia telefoon. “Teds eigenaresse belde om te vertellen dat ik hem mocht kopen. Het probleem was alleen dat ik nog geen stal had. De dag voordat ik bij een potentiële stal ging kijken, kreeg ik telefoon van mijn stalgenoot dat haar Haflinger, het paard waarmee ik destijds al coachte, niet meer kon opstaan.”

“We hebben toen diezelfde dag afscheid moeten nemen van hem. Hij legde zijn hoofd tegen mijn hoofd aan, alsof hij wilde zeggen dat hij een plekje vrijmaakte voor Ted. Als ik daaraan terugdenk, krijg ik nog steeds kippenvel. Niet lang daarna, op Valentijnsdag, kwam Ted naar mij.”

Foto: Peggy Rogiers

Verbinding opzoeken

“Nu, vijf jaar later, is Ted echt mijn beste vriend. Als ik denk aan het feit dat ik ooit afscheid moet nemen van hem, word ik al emotioneel. Hij betekent ontzettend veel voor mij en heeft mij veel geleerd, ook over mezelf. Het is een vriendelijk, zachtaardig en mensgericht paard dat humor en een hart van goud heeft.”

“Hoewel mijn doelgroep de afgelopen jaren niet altijd hetzelfde is geweest in de coaching, stelt Ted zich altijd open om een connectie aan te gaan. Dat geldt overigens ook voor mijn minishetlander Babs. Hoewel zij en Ted in het begin wel even aan elkaar moesten wennen, kunnen ze het nu heel goed vinden. Ik coach nu al bijna tien jaar met paarden, maar het blijft magisch om te zien hoe zij de verbinding opzoeken.”

Foto: 100% Suus fotografie 

Dankbaar

Maar coachen is niet het enige wat Patricia met haar ruin doet. “Ik rijd Ted, mede door zijn leeftijd, niet heel veel. Hij is wel beleerd onder het zadel en voor de wagen én hij kan slepen, maar dat is niet wat hij het liefst doet. Wat hij het liefst doet, is wandelen.”

“Ted vindt het geweldig om samen nieuwe paadjes te ontdekken of kleine stukjes zelf op onderzoek uit te gaan door los te lopen. Ondanks de ongemakken die trekpaarden soms hebben, ben ik dankzij Ted echt gek geworden op het ras. Ik hoop hem nog lang bij mij te kunnen houden, want iedere dag met hem voelt als een cadeautje”, sluit ze af.

Bron: Bit & Cap