Liza Mørk over haar Mylo: “Hij voelt zich geen 31”

Liefde op het eerste gezicht

We gaan drie decennia terug in de tijd: Liza hielp mee op stal bij iemand die aan de rensport deed en Arabische volbloeden fokte. Toen ze daar op 18 februari 1995 Mylo geboren zag worden, was ze op slag verliefd. 

“Pluis, zoals ik Mylo noem, en ik hadden direct een klik. Wanneer ik aankwam of wegging van stal, hinnikte hij naar mij. Hoewel ik destijds niet echt op zoek was naar een paard, besloot ik hem twee maanden later al over te nemen. Dat is nu bijna 31 jaar geleden”, vertelt ze.

Foto: Privébezit

Zelf opgeleid

Waar Liza was, was Mylo, en andersom. “Toen Pluis zes maanden oud was, ben ik een tijdje op een renstal in België gaan werken. Daarna ben ik gaan werken op een stal in Soest. Ik nam Pluis overal mee naartoe, waardoor we direct een sterke band konden opbouwen. Na verloop van tijd ben ik hem rustig gaan opleiden. Dat verliep heel soepel.”

“Doordat we in de beginjaren al de gekste dingen deden vanaf de grond, was een zadel op zijn rug niet eens zo vreemd voor hem”, lacht ze. “Hoewel ik dus ervaring had met de rensport, heb ik Pluis daarin zelf niet uitgebracht. Wij hebben vooral veel buitengereden en gingen dus meer de endurance kant op.”

Foto: Privébezit

“Hij zit nog goed in zijn vel”

Nu is de ruin echter met pensioen. “Pluis is op zijn 29^e met pensioen gegaan. Natuurlijk deden we het de jaren daarvoor wel al iets rustiger aan, maar sindsdien rijd ik hem helemaal niet meer. Wat we nu nog doen, is grondwerk en wandelen. En daar genieten wij beiden enorm van.”

“Ondanks zijn temperament is het een schat van een paard. Pluis voelt zich geen 31 en zit nog heel goed in zijn vel, maar hij heeft nu wel wat last van ouderdomskwaaltjes. Daar probeer ik zo veel mogelijk rekening mee te houden.”

Foto: Privébezit

Familielid

“Pluis en ik zijn samen opgegroeid en zijn inmiddels al bijna 31 jaar samen. Er komt natuurlijk wat meer kijken bij de verzorging van een ouder paard, maar dat doe ik met liefde. Wanneer paarden nog jong zijn, geven ze ons heel veel, maar wanneer ze ouder zijn, moeten wij als eigenaren er iets meer zijn voor hun. Dat hoort er nu eenmaal bij. Ik hoop nog wel wat jaartjes van hem te kunnen genieten. Hij voelt echt als familie voor mij”, sluit ze af.

Bron: Bit & Cap