Dressuuramazone Janneke Reinders: “De werelden van topsport en horsemanship samenbrengen”

Met de paplepel ingegoten

Met een vader die vroeger al in de paarden zat kon ook Janneke er niet omheen; ze raakte besmet met het paardenvirus. “Op zesjarige leeftijd begon ik met rijden en op achtjarige leeftijd wist ik het zeker: ik wilde verder in de paarden. En aangezien ik het geluk had dat mijn ouders een akkerbouwbedrijf hadden, kreeg ik die kans ook.”

“Ik heb hier en daar wat paarden getraind voor anderen, maar na het behalen van mijn ORUN-diploma verlegde ik mijn focus al snel naar het lesgeven”, vertelt ze. 

Foto: Privébezit

Omslagpunt

Al jaren liep de amazone met vragen rond, die tot dan toe onbeantwoord bleven. “Doordat mijn broer en ik opgroeiden met paarden, heb ik op jonge leeftijd een hele goede basis meegekregen. Ik kon goed inspelen op het gedrag van paarden en ik begreep in veel gevallen waarom ze deden wat ze deden, maar er bleven toch situaties waarin ik niet wist waarom ik een paard niet kon bereiken of helpen.”

“Toen mijn paard Ducarlos zeven jaar geleden op mijn pad kwam, veranderde dat. Hij paste totaal niet in het plaatje zoals ik destijds reed. Ik probeerde het altijd met zachtheid te doen, maar toen wij Prix st. Georges-niveau bereikten, voelde ik dat het rijden met zachtheid langzaam omsloeg naar rijden met druk. Ik moest hem steeds meer forceren.”

“De communicatie met je paard verandert”

Toen besloot Janneke het roer om te gooien. “Ik kwam in aanraking met dressuurtraining aan de hand en rolde niet veel later de wereld van horsemanship in. Dat bood mij de puzzelstukjes waar ik al die jaren al naar opzoek was. Hoe meer ik weghaalde, hoe meer Ducarlos mij opzocht. Ik zag hem fysiek en mentaal opbloeien. Dat is het mooiste wat er is. En Ducarlos is niet het enige paard waarbij dit fijn werkt.”

“Zo heb ik ook een Friese hengst, Wirdmer (v. Beart 411), op stal staan die op Inter1-niveau loopt. Veel mensen zijn geneigd te denken dat dat soort sterke koudbloeden minder gevoelig zijn, maar het tegendeel is waar. Ik kan zacht zijn in mijn hulpen en hij kan zacht zijn in zijn reacties.”

“Mijn zelfgefokte KWPN’er Iching (v. Chippendale) is gek op grondwerk en liberty en een andere KWPN’er die ik heb staan, Ethan (v. Zizi top), schoot eerst snel in zijn adrenaline in plaats van vanuit zijn energie te werken. Het was lastig om hem te bereiken, maar door nu vanuit zachtheid en gevoel te werken hebben wij hele grote stappen kunnen zetten. De communicatie met je paard verandert echt, niet alleen onder het zadel, maar ook vanaf de grond.”

Foto: Privébezit

Focus verleggen

“Veel mensen leggen simpelweg het zadel op en beginnen te trainen, maar ik denk dat het ook heel belangrijk is om ons te beseffen dat paarden oké moeten zijn met wat wij van ze vragen. Dat begint al met het opzadelen. Voelt je paard zich comfortabel bij het feit dat er een zadel op zijn rug ligt? Dat er een singel om zijn buik komt? Daar begint het mee.”

“Veel wedstrijdruiters zijn misschien nog wat sceptisch over deze manier van werken. Ik denk daarentegen dat het een prachtige aanvulling is, ook op de topsport. We moeten de paarden gaan zien en hun welzijn voorop gaan stellen, in plaats van ons alleen maar op prestaties te focussen.”

Foto: Privébezit

Gevoel, timing en communicatie

“Ook ik was vroeger geneigd om te denken: ‘Het gaat even niet zo lekker, ik grijp terug naar een normaal hoofdstel met bit’. Maar nu doe ik het tegenovergestelde. Als je goed rijtechnisch leert rijden en luistert naar wat je paard aangeeft, kan dat ook heel goed op een touwhalster of neckrope. Je bent overgeleverd aan je gevoel, timing en de communicatie met je paard; precies datgene wat onze sport zo mooi maakt.” 

En dat probeert Janneke anderen ook mee te geven. “Ik geef les aan leden van het Jeugd Stimuleringsplan in Drenthe en aan leden van het HTC. Zo probeer ik bewustzijn op te wekken bij de jongere generatie. Paardrijden draait niet om wedstrijden rijden en lintjes winnen, maar wel om de samenwerking met een levend wezen. Dat probeer ik ze mee te geven, ook al trainen ze wedstrijdgericht. Zij zijn de toekomst van de sport. Hoe mooi zou het zijn als zij horsemanship niet als iets zweverigs zien, maar juist als iets wat van grote waarde is?”

Foto: Made in a second

Twee werelden samenbrengen

Toch heeft Janneke zelf ook nog een grote droom. “Ik hoop ooit nog de Grand Prix te bereiken. Hoe verder je komt, hoe moeilijker het wordt, maar ik ben ervan overtuigd dat het kan. Ook als je het welzijn van je paard voorop stelt. Hoe mooi zou het zijn als die twee werelden, die nu soms nog ver uit elkaar liggen, kunnen samenkomen?”, sluit ze af. 

Bron: Bit & Cap

Foto’s: Made in a second / Privébezit