Yara van Kleij: “Na alle tegenslagen weet ik het zeker, Icharo en ik horen bij elkaar”

“Stop maar met zoeken”

Toen Yara drie jaar geleden op zoek ging naar haar eerste eigen paard, had ze duidelijk voor ogen wat ze wilde; een schimmelruin die geschikt was voor dressuur en springen. “Ik heb veel paarden gezien, maar bij allemaal was er wel iets wat mij aan het twijfelen bracht.’’

“Uiteindelijk begon mijn moeder mee te zoeken en stuurde ze mij de advertentie van Icharo door. Mijn eerste reactie was: ‘Mam, stop maar met zoeken, want deze is echt heel lelijk’”, lacht ze. 

Foto: Momentbymichelle 

Vertrouwd gevoel

Toch wist Yara’s moeder haar ervan te overtuigen om de ruin een kans te geven. “Toen ik contact opnam met de tussenpersoon die verantwoordelijk was voor de verkoop van Icharo, vertelde zij dat ik mocht komen kijken, maar dat hij niet de makkelijkste was. ‘Hij moet je echt leuk vinden’, vertelde ze.”

“Ik besloot hem gewoon een kans te geven en er open in te gaan. Toen ik Icharo tijdens het voorrijden zag, merkte ik direct op dat hij redelijk vaak een klein bokte of raar sprongetje maakte. Toch liet ik mij daardoor niet tegenhouden en besloot ik zelf ook op te stappen. Hoewel ik gewaarschuwd werd voor hoeveel spanning hij kon hebben tijdens het opstappen, ging het verrassend goed. Gek genoeg voelde ik mij heel veilig op hem.”

Foto: Privébezit

Met de handen in het haar

Nadat Yara ook voorzichtig een laag sprongetje maakte, besloot ze de knoop door te hakken en voor Icharo te gaan. “Ik voelde dat ik hem vertrouwde en hij mij vertrouwde. Zo werd ik dus toch al snel verliefd op het paard wat ik daarvoor nog o zo lelijk vond”, lacht ze. 

“Ik nam Icharo op aandringen van de tussenpersoon drie weken op proef. En heel eerlijk? Die eerste dagen waren lastig. Icharo moest enorm wennen en voelde zich niet direct thuis. Na verloop van tijd werd hij moeilijker en liet hij zowel aan de hand als onder het zadel toch zijn gevoelige gedrag en heftigere reacties zien.”

“Ik heb meerdere keren met de handen in het haar gezeten en erover nagedacht om hem terug te brengen of te verkopen, maar iets in mij zei dat ik niet zomaar moest opgeven.”

“Ik zag het als een mogelijkheid”

Toen Icharo een jaar later tijdens het rijden plots ontplofte, sloegen de twijfels toch weer toe. “Telkens wanneer er zoiets gebeurde, zocht ik het bij mezelf. Ik vroeg mij keer op keer af of hij mij wel vertrouwde en of hij wel het juiste paard was voor mij. Later ontdekte ik dat het Icharo’s zadel was dat voor ongemak zorgde.”

“Hoe schuldig ik mij ook voelde, ik zag het ook als een mogelijkheid om hem toch nog een kans te geven. We hebben het rijden op een lager pitje gezet, zodat zijn lichaam kon herstellen en zijn meer vanaf de grond aan de slag gegaan. Ik heb zelfs een gedragscursus gevolgd, zodat ik hem beter kon leren begrijpen.”

Foto: Privébezit

Droompaard

Zo stapte Yara zes maanden later, op hun nieuwe stal, voor het eerst weer op zijn rug. “Icharo leek wel een ander paard. Sinds hij hier staat, straalt hij veel meer rust en zachtheid uit. Inmiddels hebben we zelfs onze eerste wedstrijd in het L1 gereden!”, vertelt ze trots. 

“Icharo is tot op de dag van vandaag nog steeds wat eenkennig, maar als je zijn vertrouwen eenmaal gewonnen hebt, gaat hij voor je door het vuur. Daar valt niet over te twijfelen. Hij is werkwillig, lief, knuffelig en is van alle markten thuis. Dressuur, springen, buitenrijden; hij doet het allemaal. Hij is echt mijn droompaard.”

“Het was alles behalve makkelijk, maar ik ben heel blij dat ik nooit heb opgegeven. Icharo en ik horen bij elkaar, dat weet ik zeker. Mijn moeder is dan ook hartstikke trots dat zij degene is die zijn advertentie drie jaar geleden tegenkwam!”, sluit ze lachend af. 

Bron: Bit & Cap

Foto’s: Momentbymichelle / Privébezit