Lotte Kruithof: “Fons is door de jaren heen enorm veranderd”

Tweede verzorgpaard

Lotte en Fons vormen nu zo’n tweeënhalf jaar een vaste combinatie, maar kennen elkaar al een stuk langer. “Fons stond namelijk op de stal waar ik voorheen een verzorgpaard had”, begint ze haar verhaal. 

“Fons werd in die tijd beleerd, maar dat verliep niet altijd even soepel. Na verloop van tijd vroegen zijn eigenaren daarom aan mij of ik hem misschien ook wilde verzorgen. Ik merkte aan Fons dat hij nog onervaren en heel onzeker was, maar verder konden we het eigenlijk wel heel goed met elkaar vinden!”

Foto’s: artistics.fotografie / Manonspruyt.fotografie / T.d.fotografie

“Ik herkende hem niet meer terug”

Maar toen Lotte’s eerste verzorgpaard verhuisde, besloot ze mee te verhuizen van stal en haar tijd met Fons achter zich te laten. “Niet veel later verhuisde Fons zelf ook naar een andere stal. Enkele maanden later kreeg ik de vraag of ik even wilde uithelpen bij het voorrijden voor de zadelpasser. Toen ik bij Fons op stal aankwam, wist ik niet wat ik zag.”

“In slechts een paar maanden tijd was hij enorm veranderd. Hij was nóg onzekerder geworden en wist niet wat hij met zichzelf aan moest. Ik herkende hem eigenlijk niet meer terug. Weer een aantal maanden later, toen mijn eerste verzorgpaard zo ver weg verhuisde dat de reistijd voor mij te lang werd, ben ik Fons weer gaan verzorgen.”

Foto’s: artistics.fotografie / Manonspruyt.fotografie / T.d.fotografie

Droompaard

“Wat Fons toen vooral nodig had, was duidelijkheid. Niet op een strenge manier, maar wel op een manier die hem houvast en vertrouwen gaf. Doordat zijn toenmalige eigenaren weinig ervaring hadden met jonge paarden en zelf ook onder de indruk waren van Fons’ gedrag, konden zij hem niet de duidelijkheid geven die hij nodig had.”

“Daarom kreeg ik drie maanden later de vraag of ik hem wilde overkopen. Dat heb ik gedaan. Ik was eigenlijk niet op zoek naar een paard, maar ik heb wel altijd gezegd dat ik ooit graag een springgefokte vosruin zou willen hebben. Eigenlijk is hij dus mijn droompaard!”, lacht ze.

Foto’s: artistics.fotografie / Manonspruyt.fotografie / T.d.fotografie

Kwestie van tijd

Hoewel de amazone op dat moment nog niet wist of Fons haar liefde voor springen en crossen met haar zou delen, besloot ze de uitdaging aan te gaan. “Na verloop van tijd ging het rijden steeds beter en is Fons enorm veranderd. Hij straalt veel meer rust uit en is minder gevoelig voor prikkels. Hij is rustig, zachtaardig en braaf, maar heeft onder het zadel wel een fijne mate van pit. En hij werkt graag voor je, doet enorm zijn best en denkt altijd mee.”

“Soms bouwt hij nog iets te veel op mij, waardoor ik druk voel en het zelf ook spannend ga vinden, maar ik denk dat het een kwestie van tijd is tot hij zelf zo veel vertrouwen heeft dat hij mij niet meer zo duidelijk nodig heeft. Hij is immers nog maar zeven jaar oud.”

Foto’s: artistics.fotografie / Manonspruyt.fotografie / T.d.fotografie

Wedstrijdambities en plezier combineren

Wat Lotte’s doel is? “Kilometers maken. Ik zou uiteindelijk namelijk heel graag wedstrijden willen rijden met Fons. Ik heb toevallig laatst met hem deelgenomen aan een dressuurwedstrijd op stal. Daarin merkte ik duidelijk dat hij er een schepje bovenop doet in de ring, dus dat belooft veel goeds voor de toekomst!”, lacht ze. 

“Voor nu vind ik het vooral belangrijk dat we aan het wederzijdse vertrouwen blijven werken. Het klinkt misschien cliché, maar samen plezier maken staat bovenaan bij ons. Dat ik Fons zo zie genieten van samen buitenrijden, springen en crossen doet mij echt goed. Wedstrijden rijden lijkt mij heel leuk, maar we genieten ook enorm van vakanties met vriendinnen en hun paarden, alle crossen die we rijden en elke hindernis die we samen afleggen tijdens het springen”, sluit ze af. 

Bron: Bit & Cap

Foto’s: artistics.fotografie / Manonspruyt.fotografie / T.d.fotografie