Seva Peters: “Met kleine stapjes kom je er uiteindelijk ook”

Liefde voor IJslanders

Seva leerde elf jaar geleden rijden op IJslanders en is sindsdien nooit meer van het ras afgestapt. “Doordat ik mijn moeder ook aanstak met het paardenvirus, gingen we vijf jaar geleden op zoek naar onze eerste eigen IJslander. We zochten een ietwat grotere IJslander die al wat ervaring had en waarmee ik de wedstrijdsport in kon, maar waarmee mijn moeder recreatief kon rijden.”

“Toch kwamen we uiteindelijk thuis met Tígull, een paard dat nog niet zo veel ervaring had onder het zadel, maar gelukkig wel ontzettend lief en eerlijk is. Ik heb mij nog nooit onveilig gevoeld op hem”, vertelt ze.

Foto: Privébezit

Kleine stapjes

“Biomechanisch gezien kunnen IJslanders vanaf hun geboorte al tölten, maar met Tígull was dat nog niet getraind. En dat was ook niet eenvoudig. Gelukkig is het met de juiste hulp om ons heen toch gelukt en hebben we veel van dat proces geleerd.”

“Doordat Tígull nog relatief onervaren was, heb ik hem naar mijn eigen hand kunnen zetten en hebben we op een fijne manier leren communiceren. Ik heb van hem geleerd hoe belangrijk het is om geduld te hebben, hem de tijd te geven die hij nodig heeft en altijd te blijven doorzetten. Met kleine stapjes kom je er uiteindelijk ook.”

Plezier voorop

“We kochten Tígull met het oog op de wedstrijdsport, maar naarmate de jaren vorderde en Tígull niet makkelijkste bleek, heb ik die ambitie even opzij gezet en ben ik mij gaan focussen op het buitenrijden. En daar haalde ik uiteindelijk ook veel meer plezier uit. Wanneer ik op buitenrit ben, ben ik mij heel bewust van hoe vertrouwd het voelt met Tígull. Samen op pad gaan, dat is wat we het leukst vinden.”

Foto: Privébezit

Dankbaar 

Toch is Seva de serieuzere trainingen weer gaan oppakken. “Sinds Tígull en ik regelmatig les volgen, gaan we met sprongen vooruit. We hebben nu echt een fijne balans gevonden tussen genieten en serieus trainen. We hebben nog een lange weg te gaan, maar wellicht kunnen we in de toekomst toch nog de wedstrijdsport in. We gaan vanzelf zien waar het schip strandt. Ik ben ontzettend dankbaar voor het feit dat ik de paardenwereld in ben gerold, dat Tígull op ons pad is gekomen en dat ik deze passie kan delen met mijn moeder. Dat is heel bijzonder”, sluit ze af. 

Bron: Bit & Cap

Foto’s: Privébezit