Jean François Pignon werkt in de wereld van stilte
NieuwsDressuuramazone Imke Schellekens is hoofdredacteur van Dressuur en stuurde de redactie op pad om meer te weten te komen over de trainingsmethode van Jean François Pignon. Deze magiër legt op z’n dooie gemak het spitsuur van Parijs plat, als hij zich met zijn paarden – in volledige vrijheid – op weg begeeft naar een show in Bercy. De Fransman lijkt van een andere planeet te komen, als hij bij zijn vrijheidsdressuur communiceert met zijn paarden. Wat kunnen dressuurruiters daarvan leren?
“Mijn methode is voor vijftig procent gebaseerd op de observatie van de hele kudde”, zegt Jean François Pignon als hem naar zijn geheim wordt gevraagd. “De kudde is de hengst, de merries en de veulens samen. Want dan heb je de hele communicatie en de hiërarchie bij elkaar. Dat is zeer belangrijk. Als je bijvoorbeeld alleen een kudde merries of de veulens bij elkaar hebt, dan krijg je als toeschouwer niet dezelfde input, het complete beeld. Als ik observeer wil ik graag alle details zien.
Kan een dressuurruiter ook van een stille, lichamelijke communicatie gebruik maken?
“Ja, misschien wel. Maar ik heb alle teugels, lijnen en touwtjes weggenomen die nu net precies menselijk-lichamelijk zijn. In eerste instantie heb ik veel mijn stem gebruikt en ik heb ontdekt dat ik er vooruitgang mee boekte. Het paard is heel goed in staat dat taalsysteem te begrijpen, maar het is niet het zijne. Als ik echt tot het paard wil doordringen, in echte kameraadschap, kan ik juist in die wereld van stilte werkelijk zijn aandacht vragen, zijn interesse naar mij toe trekken.”
Is het waar dat u echt leeft tussen uw paarden. Wat doet u met ze?
“De laatste jaren heb ik veel minder tijd voor mijn paarden, want in 2011 hebben we de film Gazelle gemaakt, dat heeft heel veel tijd in beslag genomen. Ik werd veel meer bureaucraat dan paardenafrichter. Als mijn paarden zich echt goed willen voelen, moeten ze in de kudde zijn. Ze hebben mij minder nodig als ze maar in de kudde zijn. Maar als ze mij zien moeten ze een warm en vrolijk hart zien, vol liefde. Het is beter tien minuten zo met ze te spelen, dan met een strak gezicht met hen te leven. De mens wil nu eenmaal progressie boeken met een paard. Dan kom je met de gemoedstoestand van ‘werken’. En dat wil ik niet. Als we naar een show gaan, wil ik dat iedereen lacht. Dat men ziet dat ik blij ben en mijn paarden ook. Ik ben de boss, en als de boss niet blij is, dan geeft hij het verkeerde voorbeeld. Als de baas joviaal is, met een goed humeur, dan verspreidt hij dat goede humeur in zijn kantoor.”
Het gehele artikel staat nu in Dressuur, deze kun je hier bestellen.
