Suzanne Bouwman: “Ik droom al jaren van de eventingsport, maar had nooit het juiste paard”

Als grap

Niet lang nadat Suzannes vorige paard kissing spines bleek te hebben, kwam Rembrandt op haar pad. “Toen bleek dat mijn vorige paard kissing spines had en niet meer gereden kon worden, vroeg ik, eigenlijk voor de grap, op mijn werk of zij niet nog een leuk paard voor mij hadden staan. Ik werk namelijk op een springstal”, legt ze uit.

Ze mocht Rembrandt een paar keer uitproberen, maar de keuze was al snel gemaakt. "Het voelde direct heel goed. Ik heb altijd al de droom gehad om de eventingsport in te gaan, maar heb nooit het juiste paard gehad. Rembrandt is voornamelijk dressuurgefokt, maar hij kan een heel stuk beter springen dan ik had verwacht. Ik hoop met hem dus toch die droom te kunnen waarmaken."

Een pittig randje

Aanvankelijk maakte Rembrandt een rustige indruk. "Toen ik hem kocht, was hij vrij rustig en een beetje timide. Ik dacht: fijn, een lekker relaxed paard." Maar dat veranderde. "Naarmate ik hem langer had, merkte ik dat er stiekem toch wel een pittig randje aan zit.”

"Als iets Rembrandt niet zint, zal hij daar met zijn hele hebben en houden tegenin gaan. Gelukkig kan ik daar wel om lachen. Het is echt een clown die geen vlieg kwaad doet. Aan de hand is het altijd een grote goedzak, maar zodra je erop gaat zitten en hem aan het werk zet, wordt hij wel pittig. Gevaarlijk wordt hij gelukkig niet. Daarom zie ik die pit juist als winst. Hij wil heel graag voor je werken. Dat helpt echt mee, zeker in de eventing."

Eerst de basis

Ondanks haar eventing-ambitie kiest Suzanne bewust voor geduld. "Ik vind dat je paard, voordat je écht kan gaan springen, in galop stabiel moet zijn, moet kunnen schakelen, over de rug moet lopen, noem het maar op. Dat was bij Rembrandt in het begin best gebrekkig." En dus lag de nadruk eerst op de dressuur. "Ik ben vooral bezig geweest met de galop verbeteren en hem sterk maken."

Toen er na anderhalve maand een crossles was, waagde ze de gok. "Ik had geen verwachtingen en zag het meer als een goede ervaring om mee te pakken, maar hij bleek het ontzettend leuk te vinden. Uiteindelijk hebben we toch flink wat hindernissen kunnen springen.” Daarna pakte ze de dressuur weer op, en daar plukt ze nu de vruchten van. "Sinds afgelopen maand bouwen we het springen langzaam op. Dat gaat goed, omdat de basis er zo goed in zit. We kunnen lekker schakelen tussen de hindernissen."

Kijken wat hij aankan

De eerste maanden verlopen dus voorspoedig. "We hebben al vier dressuurwedstrijden gereden en mogen bijna doorstromen naar de L1. Omdat hij dit ook zo goed oppakt, lijkt het mij leuk om te kijken hoe ver we kunnen komen in de dressuur. Het Z bereiken zou wel een droom zijn.”

Maar, in alles staat het welzijn van Rembrandt voorop. "Het is mijn doel om het uiteindelijk tot de M-eventing te schoppen. Dat vind ik hoog genoeg en ook een beetje paardbesparend. Rembrandt is groot en heeft veel mee te nemen over de sprong, en ik wil hem graag heel houden."

Daarom stemt ze alles af op wat hij aankan. "Ik zal altijd voor mijn paard kiezen. Het moet leuk en haalbaar blijven voor ons allebei", sluit ze af.

Bron: Bit & Cap