
Bodine Appelman: “Toen Norbey zijn neus tegen mij aan legde, wist ik het”
Bodine Appelman heeft haar zeventienjarige Haflinger Norbey inmiddels al zes jaar. Bij de kennismaking was hij nog behoorlijk groen, wat Bodine onzeker maakte. Toch had ze het gevoel dat hij haar paard moest worden. En juist omdat hij nog niet alles kon, groeiden ze samen.
Nu of nooit
Bodine had vroeger een Haflinger als verzorgpony en droomde net als vele andere paardenmeisjes van een eigen paard. Zes jaar geleden kwam die droom uit. "Het voelde als de perfecte timing, dus ik ging op zoek.”
Ze vond Norbey op Marktplaats en was direct enthousiast. Er waren alleen al vele andere gegadigden. Door puur geluk kon ze toch bij hem gaan kijken. "Er zouden die dag drie geïnteresseerden bij hem gaan kijken. Doordat de eerste niet kwam opdagen, kon ik langsgaan.”
Geen kant-en-klaar paard
Bij de proefrit bleek Norbey nog behoorlijk onervaren. "Hij ging recht op het hek af met me, waardoor ik twijfelde of ik dat wel aankon. Ik reed in die tijd nog op de manege.” Maar die twijfel sloeg al snel om. "Toen Norbey daarna zijn neus tegen mij aanlegde, wist ik dat ik voor hem wilde gaan. Ook als het niet makkelijk zou worden.”
Bodine’s toenmalige instructrice bevestigde dat gevoel tegenover haar moeder. "Zij zei heel duidelijk: als Bodine een paard koopt dat alles al kan, dan vindt ze er binnen een maand niks meer aan. En daar heeft ze groot gelijk in gehad”, lacht ze.
Een groot circus in de bak
Toen Norbey eenmaal bij Bodine stond, moest er nog veel gebeuren. Hij was niet gewend aan andere paarden, wat voor de nodige taferelen zorgde. "Norbey is ontzettend sterk. Hij rende achter elk paard aan en rende met mij op zijn rug de bak uit. Het was echt één groot circus."
Met de hulp van de vriendin waarbij ze nu op stal staat, trainden ze verder in de bak. Stapje voor stapje maakten ze progressie. “Toen ontdekte ik dat Norbey ook een hele rustige en zachtaardige kant heeft.”
Liefde voor buitenrijden
Wedstrijdambities heeft Bodine nooit gehad. “Wat ik wél wilde, is buitenrijden. En dat kon met Norbey vanaf dag één. Hij was verkeersmak en heel makkelijk mee te nemen. We rijden af en toe nog wel in de bak, maar buitenrijden vinden we allebei het leukst.”
Grote doelen stelt ze niet; het draait om plezier en om samen kleine dingen overwinnen. Zo lukte het laatst voor het eerst om samen het water in te gaan. "Norbey wilde voorheen nooit het water in. Toen dacht ik: ik doe mijn schoenen uit en ga gewoon naast hem staan. En toen ging hij zo met me mee."
Precies dat soort momenten maakt het voor haar. "Mijn doel is dat soort dingen overwinnen, zodat onze band blijft groeien. En verder kijk ik er enorm naar uit om lekker met hem op pad te gaan en onze buitenrijdmogelijkheden uit te breiden", sluit ze af.
Bron: Bit & Cap



























