Esther Lomans: “Buitenrijden brengt ons tegenwoordig veel plezier”
Esther Lomans heeft haar vijftienjarige Doeke, een kruising Fries x KWPN, al zeven jaar. Hoewel ze eerst een grote passie voor het springen hadden, zit dat er door een blessure helaas niet meer in. Gelukkig hebben ze nu weer iets gevonden waar ze plezier uit halen; buitenrijden. Al had Esther daar een aantal jaar geleden niet eens van durven dromen.
Op slag verliefd
Esther rijdt al haar hele leven, maar wilde nooit een eigen paard. Dat veranderde toen ze haar vriend leerde kennen, die al een paard had. Ze ging op zoek en had een duidelijk beeld voor ogen: een groot paard van minstens 1,80m.
Doeke stond in Friesland, ver van haar woonplaats af, maar het was meteen raak. "Hij is het eerste en enige paard waarbij ik ben gaan kijken. Ik was op slag verliefd.” De keuze was dan ook snel gemaakt.
Op zoek naar een passie
Bij de aankoop dacht Esther aan dressuurwedstrijden, maar het liep telkens anders. "Iedere keer wanneer ik mij inschreef voor wedstrijden of een wedstrijd reed, raakte Doeke geblesseerd."
Dat gebeurde zo vaak, dat ze het als een teken ging zien. Springen was waar ze allebei verzot op waren, maar ook dat zat er na een blessure niet meer in. Zo bleef Esther met een vraag zitten. "Ik heb heel lang gedacht: wat is nou ons ding?"
Een tegenslag die ze verder bracht
Een paar maanden geleden liep Doeke weer wat stroef en stelde de dierenarts spat vast. "Het advies was veel stappen, in rechte lijnen en op een harde ondergrond." Dat was nog niet zo eenvoudig voor een paard dat op een weide en zandpaddock staat.
De oplossing? Buitenrijden. “Alleen wilde Doeke dat aanvankelijk niet. Als ik in mijn eentje opstapte en naar buiten ging, stond ik tien minuten later nog steeds op dezelfde plek. Hij wilde het gewoon niet."
Maar door het samen met andere paarden aan te pakken, kwam de ommekeer. "Nu we eenmaal een routine hebben in het buitenrijden, heeft hij er wel plezier in. Nu kan ik met een lange teugel naar buiten en gaan we samen de omgeving verkennen. Na zeven jaar lukt het eindelijk.”
Voor Esther is dat een klein wonder. "Soms zit ik met tranen in mijn ogen en kippenvel op zijn rug. Na al die jaren zoeken en worstelen hebben we eindelijk het plezier gevonden in het buitenrijden.”
Samen op pad
Sinds die doorbraak zijn de buitenritten een feest. En dus heeft Esther voor de toekomst een concreet doel: werken aan het trailerladen. “Hoewel Doeke daar in de afgelopen jaren al grote stappen in heeft gezet, zijn we er nog niet. Gelukkig heb ik een fijne instructrice die ons begeleid. Zo hoop ik over een tijdje ook andere gebieden met hem te kunnen gaan verkennen”, sluit ze af.
Bron: Bit & Cap
Lees ook
