Lotte Samarah Hermens: “Quieta en ik zijn enorm op elkaar ingespeeld”

Bij de kern blijven

In haar zoektocht naar een paard had Lotte een goed beeld van wat ze wilde. “Ik zocht een barokke Lusitano. En omdat ik dicht bij de kern van het ras wilde blijven, besloot ik geen paard te kopen dat al in Nederland was, maar juist zelf een paard te importeren.”

“Toen ik op internet een video van Quieta voorbij zag komen, was ik op slag verliefd. Ik heb veel contact gehad met de fokker en allerlei foto’s en video’s ontvangen. Dat voelde zo goed dat ik de keuze heb gemaakt om haar te kopen.”

Droom die uitkwam

Met een professioneel transportbedrijf werd de jaarlingmerrie naar Nederland gebracht. “De eerste ontmoeting tussen Quieta en mij was heel tof. Ze was een beetje afgevallen door de reis en leek daardoor echt op een mager en klein prulletje. Maar”, gaat ze verder, “het voelde direct goed. Ik wilde al langer een jong paard dat ik zelf kon opleiden, dus dit was echt een droom die uitkwam.”

Goede basis

“Uiteindelijk heb ik Quieta dan ook zelf zadelmak gemaakt en ingereden. Dat was een heel mooi proces. Inmiddels hebben we zelfs al wat dressuurwedstrijden en Working Equitation gereden. Omdat Lusitano’s laatbloeiers zijn en vaak wat langer de tijd nodig hebben om uit te groeien, doen we het echter wel rustig aan.”

“Ik rijd Quieta vaak maar één keer per week. Op de andere dagen doen we aan grondwerk of gaan we wandelen. Dat vormt voor ons zo’n goede basis dat we daar ook onder het zadel op kunnen voortborduren.”

Wandelingen vol obstakels

“Wandelen heeft heel veel betekend voor ons. Dat doen we al sinds Quieta bij mij kwam. Doordat je samen spannende momenten overwint, groeit het vertrouwen heel snel. De mooiste wandeling die we gemaakt hebben was ook de moeilijkste.”

“Toen ik Quieta naar een andere stal wilde verhuizen en zij de trailer niet op durfde, besloot ik naar onze nieuwe stal te wandelen. Dat was een wandeling van zo’n acht kilometer, vol obstakels. We moesten langs de snelweg en het spoor lopen, onder de snelweg door en allerlei grote wegen over.”

“Dat was in het begin best spannend voor ons beiden, maar toen we die stukken overwonnen hadden, hebben we de rest van de route vol trots en vertrouwen afgemaakt. Dat was heel mooi.”

Al zes, of pas zes?

“Sommige mensen zijn van mening dat ik het te rustig aan doe met Quieta, omdat ze ‘al zes is’. Maar voor mij is ze pás zes. Ik vind het belangrijk om mij aan te passen en haar tempo en haar de tijd te geven om alles te verwerken, fysiek en mentaal. Zo hoop ik uiteindelijk op een mooie manier verder door te groeien in de Working Equitation.”

“Ook zullen we binnenkort meedoen aan de Kippenvelcompetitie. Dat is een dressuurwedstrijd die gericht is op harmonie, connectie en vertrouwen. Dat zijn drie aspecten die ik enorm belangrijk vind.”

De kracht van liedjes zingen

“Ik streef er niet naar om over een aantal jaar op een bepaald niveau te rijden. Ik wil vooral op een mooie manier verder groeien met Quieta. Wanneer het even spannend wordt, loodsen we elkaar door dat moment heen.”

“Wat voor ons beiden heel goed werkt, is liedjes zingen. Er is één bepaald liedje dat Quieta direct tot rust brengt. Wanneer ik dat begin te zingen, zakt haar hoofd en ademt ze diep uit. Ik vind het mooi dat we op dat vlak zo op elkaar ingespeeld zijn.”

“Ik kreeg bij mijn eerste Working Equitation de opmerking dat ik minder tegen mijn paard moest praten, maar aangezien dit is wat voor ons goed werkt, blijf ik het gewoon doen. Ik doe het niet voor de punten, ik doe het voor de band die Quieta en ik hebben”, sluit ze af.

Bron: Bit & Cap