Lohes de Landmeter emigreerde met haar paarden naar Frankrijk: “Droom die uitkwam, maar niet altijd makkelijk”

Nieuwe wereld

Lohes raakte op jonge leeftijd besmet met het paardenvirus en liet deze passie niet meer los. Toen ze op haar zeventiende op zoek ging naar een eigen paard, kwam Elton op haar pad. “Hoewel ik in eerste instantie dacht aan een zachte en rustige koudbloed, werd ik op slag verliefd op Elton.”

“Aangezien hij de eerste draver is waarmee ik werk, ben ik mij gaan verdiepen in het ras. Toen ontdekte ik hoeveel er eigenlijk nog te leren is. Doordat Elton gevoelig is voor slokdarmverstoppingen, was ik genoodzaakt anders naar het management van paarden te kijken. Zo ben ik via mijn buurvrouw ook de wereld van het natuurlijk bekappen ingerold. Ik maakte kennis met een hele andere kant van de paardensport”, vertelt ze.

Verhuizen naar Frankrijk

Tegelijkertijd werden de plannen die Lohes en haar familie hadden om te emigreren steeds serieuzer. Uiteindelijk kochten ze een huis, met maar liefst 7 hectare grond, midden in Frankrijk. “Daar is natuurlijk onwijs veel aan vooraf gegaan. Het is niet niks om je vertrouwde omgeving zomaar achter je te laten.”

“Daarbij hadden wij natuurlijk een extra uitdaging; Elton moest ook meeverhuizen. Daarom besloot ik op zoek te gaan naar een maatje voor hem. Via een oproepje op social media kwam ik uit bij Kalle, een koudbloed. Toen ik zijn foto zag, was ik weer direct verliefd.”

Foto: Privébezit

Lange reis

Wat volgde, waren maanden vol voorbereidingen. “Een verhuizing regelen is één ding, maar je paarden permanent naar een ander land brengen is iets heel anders. Ik vond het ontzettend spannend om Elton en Kalle over te leveren aan een transportbedrijf. Gelukkig heb ik uiteindelijk iemand gevonden waar ik een goed gevoel bij had.”

“Zij hebben Elton opgehaald op onze vorige stal in Nederland, zijn vanuit daar naar Kalle’s vorige thuis in Frankrijk gereden en hebben ze daarna bij ons, op onze nieuwe plek, afgeleverd. Maar, aangezien ze eerder aankwamen dan gepland, moesten mijn vriend en ik halsoverkop met onze laatste spullen richting Frankrijk. Het waren ontzettend stressvolle dagen.”

Op een roze wolk

Gelukkig bleken de ruinen direct een goede match te vormen. “Doordat alles zo snel is gegaan, had ik vooraf geen tijd meer om twee aparte stukjes af te zetten voor ze. Ik nam de gok om ze direct bij elkaar te zetten en dat pakte gelukkig goed uit. Ze hebben een hele sterke band opgebouwd en lijken wel broers. Ik zat echt op een roze wolk.” 

De eerste maanden genoot Lohes enorm van het avontuur. Iedereen voelde zich thuis en Lohes maakte heerlijke buitenritten met haar paarden. Het was precies waar ze al jaren van droomde. Toch was het de maanden daarna niet alleen maar rozengeur en maneschijn…

Foto: Privébezit

Grote tegenslag

“Toen de paardentandarts voor het eerst bij ons langskwam, ontdekten we dat Kalle een gespleten kies had. Wat volgde, was een reis naar een kliniek drie uur verderop, waar de faciliteiten een stuk minder modern waren en ik de taal niet vloeiend sprak. Toen ook nog bleek dat zo’n gespleten kies heel complex is, was het alsof de grond onder mijn voeten wegzakte. Opeens realiseerde ik mij wat er allemaal bij zo’n emigratie komt kijken.”

“Makkelijk, dat was het niet”

De ruin werd onder volledige narcose geopereerd; een ingrijpende operatie, die gelukkig goed verliep. “In de periode daarna werden we echt een beetje aan ons lot overgelaten. We kregen niet de begeleiding die je vaak wel krijgt bij Nederlandse dierenartsen. Dat was heel lastig.”

“Kalle’s wond leek goed te genezen, maar uiteindelijk kreeg hij toch een sinusontsteking. Dat was eigenlijk nog heftiger dan de operatie zelf. Kalle was ontzettend ziek en ik was gesloopt, op alle vlakken. Gelukkig is het uiteindelijk goed gekomen en zit hij nu weer heel goed in zijn vel. Maar makkelijk, dat was het absoluut niet.”

Foto: Privébezit

Stijgende lijn vasthouden

“Hoewel het voor velen een droom is om te emigreren, zit er dus ook een keerzijde aan. Toch zou ik alle mooie momenten die wij hier in Frankrijk hebben voor geen goud willen missen. De paarden hebben het geweldig hier. Ze hebben de vrijheid en ruimte om hun eigen routine te creëren, zonder veel invloeden van de mens. Ze managen zich als het ware zelf. Ik speel enkel in op wat zij mij laten zien en geef ze zo de kans om écht paard te zijn.”

“Nu alles met Kalle achter de rug is, wil ik weer de focus gaan leggen op dingen opknappen en verfijnen rondom de paarden. Zo zou ik bijvoorbeeld graag een buitenbak willen. Ik heb geen sportambities, maar wil de paarden wel fit kunnen houden.”

Foto: Privébezit

Anderen ondersteunen

“Omdat ik tijdens mijn eerste jaar hier in Frankrijk ontzettend veel geleerd heb, zou ik anderen graag willen ondersteunen in hun eigen emigratieplannen. Ik zou het tof vinden om de online community die ik al heb opgebouwd verder uit te breiden en mensen hier bij ons te ontvangen. Het is geweldig als je de kans krijgt om je droom in vervulling te laten gaan, maar het is nog fijner om daar hulp bij te krijgen van iemand die zoiets zelf heeft doorgemaakt”, sluit ze af.

Bron: Bit & Cap