Fabiënne van der Werf: “We zien onze paarden als familieleden”

Veilig gevoel

Fabiënne rijdt al paard sinds haar vijfde en heeft jarenlang eigen pony’s en paarden gehad. Niet gek dus, dat ook haar twee dochters besmet raakten met het paardenvirus. “Toen ik na het overlijden van mijn PRE op zoek ging naar een nieuw paard, wilde ik een echt familiepaard”, steekt Fabiënne van wal. 

“Bijna zes jaar geleden kwamen we bij de toen vierenhalf jaar oude Hidalgo uit. Hij is geboren in Oostenrijk, maar stond destijds in Zuid-Duitsland. Het was een avontuur om hem op te halen, maar ik zou het zo weer over doen. Hidalgo is mensgericht, nuchter en geaard, maar ook heel intelligent; precies wat we zochten. We voelden ons allemaal direct veilig bij hem, zelfs onze jongste dochter, die destijds nog maar twee jaar oud was.”

Foto: Merel Wolters Photography 

Beschermende rol

Niet veel later voegde ook de nu twaalf jaar oude Shetlanderruin Picasso zich bij de familie. “Omdat onze dochters het zo leuk hadden met Hidalgo, besloten we op zoek te gaan naar een paard dat qua maat beter bij hen paste. Zo kwamen we vijfenhalf jaar geleden bij Picasso uit.”

“We hebben hem destijds gekocht als hengst en hoewel veel mensen daar gek van opkeken, hebben wij dat als iets positiefs ervaren. Picasso is op een hele natuurlijke manier opgegroeid, in een kudde met verschillende merries en veulens.”

“Doordat hij als hengst altijd een beschermende rol op zich heeft genomen, was hij van begin af aan ook heel voorzichtig met onze dochters. Wanneer één van de twee een dag niet meegaat naar stal, staat hij op de uitkijk om te kijken of ze toch nog komt. Ik denk dat het voor hem voelt alsof de kudde dan niet compleet is”, lacht ze. “We hebben Picasso uiteindelijk zelf opgeleid, maar later wel de keuze gemaakt om hem te laten castreren.”

“We zien ze als familie”

“Hoewel onze dochters jarenlang samen voor Picasso hebben gezorgd, besloten we anderhalf jaar geleden toch op zoek te gaan naar een derde paardje. Onze oudste dochter werd langzaam te groot voor Picasso. We kwamen uit bij Lucky, een nu twaalf jaar oude Dartmoor Hill-ruin.”

“Hoewel hij in de periode waarin we hem kochten niet zuiver liep door spat, werd onze oudste dochter op slag verliefd op hem. Ze had heel sterk het gevoel dat hij haar nieuwe pony moest worden. Dat ze hem misschien niet zou kunnen rijden, vond ze niet erg. Dat is ook iets wat ze van ons hebben meegekregen; bij ons zijn de paarden er niet per se om te rijden of te presteren.”

“We hebben allemaal geen wedstrijdambities en zien onze paarden echt als familieleden. Zoals een ander met zijn hond knuffelt en wandelt, doen wij dat met de paarden. Gelukkig gaat het nu erg goed met Lucky, waardoor ze rustige stapritjes kunnen maken en grondwerk kunnen doen.”

Foto: Merel Wolters Photography 

Gezond en gelukkig

Dat Fabiënne vanwege haar werk en gezin zelf ook weinig tijd heeft om te rijden, vindt ze niet erg. “Ik rijd Hidalgo niet vaak, maar werk door mijn achtergrond in de Academische Rijkunst wel graag met hem vanaf de grond. Alle drie onze paarden hebben wat dat betreft een goede basisopleiding gekregen, waar we altijd op kunnen terugvallen.”

“Onze dochters hebben ook geleerd hoe belangrijk het is om een paard recht te richten, voor de loodlijn te rijden, noem het maar op. Wij proberen zo goed mogelijk voor onze paarden te zorgen, omdat zij ook voor ons zorgen. Nu onze oudste dochter langzaam in de pubertijd komt, is het fijn om te weten dat ze bij de paarden altijd tot rust kan komen. Ik ben heel blij dat onze kinderen zo mogen opgroeien.”

“Met z’n allen gezond en gelukkig oud worden, dat is ons doel. We zijn dankbaar dat we elke dag mogen genieten van de liefde en de klik die we met onze paarden hebben. Die unieke verbinding is magisch!”, sluit ze af.

Bron: Bit & Cap