Eva Heemskerk: “Blij dat ik niet heb opgegeven”

Droom die uitkwam

Net zoals vele anderen droomde ook Eva op jonge leeftijd van een eigen pony. Ze was dan ook dolblij toen die droom begin 2020 werkelijkheid werd. “Ik rijd al paard sinds mijn zevende en heb talloze keren aan mijn ouders gevraagd of ik een eigen pony mocht. Toen ik veertien was, gingen ze, na jarenlang zeuren, eindelijk overstag”, lacht ze. 

“Ik wilde graag een Haflinger vanwege hun veelzijdigheid en kwam zo bij Aaron uit. Toen ik hem zag, was ik op slag verliefd. En dat gold ook voor mijn jongere zusjes”, vertelt ze.

Foto: Privébezit

Met de handen in het haar

Hoewel de ruin destijds nog niet lang zadelmak was, voelde Eva’s eerste rit op zijn rug direct vertrouwd. “Helaas veranderde dat toen Aaron eenmaal bij ons was. Hij werd ontzettend druk en was bijna niet te hanteren, zeker niet voor mij als jong meisje. Ik was immers nog maar veertien en best klein van stuk. Na twee weken zat ik echt met de handen in het haar. Ik wilde dolgraag een eigen paard en had mij overal in verdiept, maar ik wist niet meer wat ik met Aaron aan moest.”

Foto: Privébezit

Verklaring

Toch wist Eva’s moeder haar ervan te overtuigen om niet op te geven. “Mijn moeder heeft mij als het ware naar stal gesleept, iedere dag weer. En daar ben ik nu heel blij mee. Naarmate de tijd vorderde, werd Aaron rustiger en ging het beter. Uiteindelijk hoorde ik via een van zijn oude verzorgsters dat hij niet op zijn tweede geruind was, zoals ons verteld was, maar vlak voordat hij bij ons kwam. Daarnaast had hij ook nog een ongeluk gehad, waaraan hij veel spanning had overgehouden. Toen we dat eenmaal hoorden, begrepen we waar zijn gedrag vandaan kwam.”

Foto: Privébezit

Plezier voorop

Eva veranderde haar manier van trainen en wist zo een sterke band op te bouwen met de ruin. “Ik ben Aaron gaan trainen met positieve bekrachtiging. Dat heeft bij hem echt het plezier teruggebracht. Hij is vooral gek op springen, crossen en buitenrijden. Natuurlijk heeft hij nog steeds typische Haflingerstreken, maar die komen nu echt voort uit enthousiasme”, lacht ze. 

“Ik merk dat ik het vooral leuk vind om dingen te doen die Aaron leuk vindt en dat ik veel op zijn welzijn focus. Het lijkt me leuk om nog eens op vreemd terrein een oefencross te rijden en om een springparcours op neckrope af te leggen. Dat zijn de soort dingen die op onze bucketlist staan. Hij hoeft van mij niet hoog in de sport te lopen; zolang hij maar goed in zijn vel zit en plezier heeft. Dat is voor ons het belangrijkst”, sluit ze af.

Bron: Bit & Cap