Chantal Kloosterman: “Het is vooral belangrijk dat we genieten”

Nieuwe uitdaging

Toen Chantal een aantal jaar geleden besloot om op zoek te gaan naar een Fries, kon ze in eerste instantie niet vinden wat ze zocht. “Wat ik wilde, was een beleerde ruin van tussen de zes en acht jaar oud. Waar ik uiteindelijk mee thuiskwam, was een onbeleerde, drieënhalf jaar oude (toen nog) hengst”, lacht ze. “Toch had ik direct een goed gevoel bij Bjinse. En aangezien ik mijn vorige pony zelf heb opgeleid, durfde ik de uitdaging wel aan te gaan. Ik had immers voor ogen om gewoon recreatief te rijden.”

Foto: BM Photography

Realisatiemoment

Maar toen Chantal de ruin eenmaal verder opleidde, ontdekte ze dat hij veel meer in zijn mars heeft. “Wat mij uiteindelijk heeft doen besluiten om toch wedstrijden te gaan rijden, is Bjinse’s operatie. Hij moest geopereerd worden aan een flinke wond, waardoor ik niet zeker wist of ik hem daarna nog kon rijden.”

“Toen dat eenmaal achter de rug was en hij weer hersteld was, besefte ik mij dat ik mijn dromen achterna moet gaan nu het nog kan. Bjinse kan zo veel meer dan simpele rondjes rijden in de bak. Dat wilde ik samen met hem ontdekken. Zo hebben we ons wedstrijddebuut gemaakt en rijden we nu op L1-niveau.”

Afwisseling en uitdaging

Toch is presteren niet wat voorop staat voor Chantal. “Ja, we rijden nu wedstrijden, maar dat doen we echt vanuit plezier. Als er een dag komt waarop Bjinse aangeeft het niet meer leuk te vinden, dan stoppen we ermee. In de basis draait het er voor mij vooral om dat we genieten.”

“Naast onze dressuurtrainingen gaan we ook graag buitenrijden en rijden we marathons. Die afwisseling houdt het leuk en uitdagend voor hem. En Bjinse daagt mij ook genoeg uit. Het is een heel lief en mensgericht paard, maar als hij weet dat je een beetje kunt rijden, geeft hij het niet cadeau”, lacht ze.

Foto: BM Photography

Plezier voorop

“Het mooie aan Bjinse is dat hij mij enorm spiegelt. Wanneer ik een slechte dag heb, zal hij er alles aan doen om mij weer aan het lachen te maken. Trainen is dan niet belangrijk voor hem. Op dat soort momenten realiseer ik mij dat we echt op elkaar zijn ingespeeld. Misschien verklaart dat ook het goede gevoel dat ik had toen ik hem voor het eerst zag. Ik ben heel dankbaar voor de mooie band die we hebben opgebouwd en voor wat hij mij geleerd heeft.”

“Doordat ik hem zelf heb opgeleid, ben ik nu ook mijn eigen bedrijf begonnen in het beleren en doorrijden van paarden. Het samenwerken met het paard, door te kijken naar wat hij of zij nodig heeft, vind ik ontzettend leuk.”

“Ik zou het met Bjinse heel graag tot M-niveau willen schoppen, maar ik wil vooral veel plezier maken met hem. Mijn beste vriendin heeft een ietwat jongere Fries, dus ik hoop over een tijdje samen met hun nog veel meer mooie plekken te ontdekken. In de basis is genieten waar het om draait”, sluit ze af.