Isabella Ottens: “Zonder Mara had ik hier nu niet gestaan”

Zoektocht

Isabella groeide op tussen de paarden. En om precies te zijn, tussen de Friezen. “Mijn ouders en ik hebben vroeger altijd Friezen gehad. Nadat ons vorige paard in 2017 overleed, hebben we daar een tijdje een pauze van genomen”, vertelt ze. Toen Isabella een jaar later achttien werd, mocht ze voor haar verjaardag een nieuw paard uitzoeken. 

Ze maakte een wensenlijst, maar kwam thuis met een paard dat daar totaal niet aan voldeed. “Wat ik wilde, was een jong paard dat aanleg had voor de sport. In plaats daarvan kwamen we thuis met een negen jaar oude Haflingermerrie die op het eerste oog totaal geen sportpotentie had. Nog voordat ik daar iets over kon zeggen, maakten mijn ouders de koop al rond. Ze vonden Mara een geschikt paard, omdat ze zo braaf was ”, lacht ze.

Puzzelstukjes op hun plek

Uiteindelijk bleken Isabella’s ouders echter toch gelijk te hebben. “De eerste periode hebben Mara en ik enorm moeten puzzelen. We zaten niet op dezelfde golflengte en hebben lang moeten zoeken naar een manier van communiceren die voor ons beide werkte.”

“Na verloop van tijd zijn we gelukkig steeds verder naar elkaar toe gegroeid. Ik leerde hoe ik naar haar moest luisteren en ben daarna toch wedstrijden gaan rijden in de B. Niet veel later reden we al op M-niveau. Doordat we in het begin de tijd hebben genomen om een fijne band op te bouwen, stroomden we daarna heel snel door. Het was alsof alle puzzelstukjes op hun plek vielen.”

Isabella en Mara - Foto: Privébezit

Niet makkelijk, wel leerzaam

Zo rijdt de combinatie nu op Z1-niveau. “Mara heeft niet de ideale bouw of bewegingen voor de dressuursport. Toch kunnen we door correct en harmonieus te rijden goed mee tussen de ‘echte sportpaarden’. Zo zijn we uiteindelijk ook in een zestal gaan rijden.”

“We reden met paarden van allerlei verschillende soorten en maten. Dat maakte het niet altijd makkelijk, maar wel heel leerzaam. Het mooie aan het rijden in een meertal, is dat niet alleen jij en je paard als combinatie er beter van worden, maar dat je ook andere combinaties helpt groeien. Zo wordt de paardensport toch een beetje een teamsport.”

“Uiteindelijk zijn we Gronings kampioen geworden en werden we later vierde op het NK. Het was onwijs gaaf om dat met z’n allen neer te zetten. Afgelopen jaar reden we mee met een viertal en werden we reservekampioen van Groningen.”

“We moeten het samen doen”

Maar dat is niet het enige wat ze doen. “Mara en ik doen van alles samen. Dressuur, springen, crossen, op neckrope buitenrijden, ringsteken, grondwerk, noem het maar op. En eerlijk gezegd had ik daar acht jaar geleden niet eens van durven dromen.”

“Mara en ik hebben door de jaren heen een hele bijzondere band opgebouwd. Ik vertrouw haar volledig. Voor mij is ze de ultieme kinderpony, waarmee ik toch ook mijn sportambities kan waarmaken. Wat dat betreft ben ik blij dat mijn ouders destijds de keuze hebben gemaakt om haar te kopen. Anders had ik hier nooit gestaan.”

“Ik heb geleerd om op een andere manier te trainen, creatief te zijn en het gedrag achter haar signalen te begrijpen. Dat komt niet alleen tot uiting in de ring, maar ook in hoeveel plezier we samen beleven. En dat is voor mij het belangrijkst. Ik kan die proef immers niet in m’n eentje lopen”, lacht ze. “We moeten het samen doen.”

Isabella en Simmer - Foto: NHPhoto/Norine Habekothé

Het ideale sportpaard

Zo’n sterke band probeert Isabella nu ook op te bouwen met haar vijf jaar oude Simmer. “De eigenaar van de stal waar Mara staat fokt zo nu en dan een veulen. Zo werd Simmer in 2021 bij ons op stal geboren. Ik ben vanaf de grond met haar aan de slag gegaan toen ze twee was en ben haar uiteindelijk ook onder het zadel en voor de kar gaan opleiden.”

“Afgelopen zomer zijn we begonnen in de B-dressuur en inmiddels mogen we al M1 starten. Ook met haar is het heel snel gegaan. In Simmer heb ik het sportpaard gevonden waar ik acht jaar geleden eigenlijk naar op zoek was. Maar dat Simmer en ik nu zo snel groeien heb ik echt te danken aan Mara. Alles wat zij mij heeft geleerd kan ik toepassen op Simmer. Zij is namelijk wel het type paard dat zich graag laat zien en hele goede gangen heeft. Wat dat betreft is het met haar allemaal een stukje makkelijker dan met Mara.”

Niets moet, alles mag

“Met Mara heb ik eigenlijk al zo veel bereikt, dat ik geen specifieke doelen meer heb. Natuurlijk zou ik het gaaf vinden om weer met het viertal te starten, maar als er een dag komt waarop Mara aangeeft geen plezier meer uit de wedstrijden te halen, dan respecteer ik dat direct. De band die wij hebben is voor mij veel belangrijker dan welke prestatie dan ook. Omdat ze zo veelzijdig is lijkt het mij leuk om eens endurance of Working Equitation met haar te rijden, maar ik wil haar natuurlijk niet overvragen met alle verschillende dingen die wij doen. We gaan vanzelf zien waar het schip strandt.”

“Met Simmer zou ik dit jaar graag rustig naar het Z willen toewerken. Zij doet het al boven verwachting goed, dus ik wil er niet te veel druk op leggen. Voor mij is het vooral belangrijk dat ik op een fijne manier met de paarden kan werken; een manier waarbij zij zich begrepen voelen en ook echt plezier hebben in wat we samen doen. Niets moet, alles mag. De connectie die ik met ze heb zal bij mij altijd voorop staan. Alleen daarmee ben ik al heel erg blij”, sluit ze af.

Bron: Bit & Cap