Sabrina Dijkstra: “Minipaardjes zijn veelzijdiger dan veel mensen denken”

“Het kon geen toeval zijn”

“Ik kocht Lió toen hij nog maar acht maanden oud was”, steekt Sabrina van wal. “Toen ik een aantal jaar geleden op zoek ging naar een maatje voor hem, had ik mijn ogen niet per se gericht op een veulen. Maar toen ik bij Leó’s fokker ging kijken en hem daar als paar weken oud veulen zag, was ik verliefd en was de keuze snel gemaakt. Dat hun namen ook zo veel op elkaar lijken kon haast geen toeval zijn!”, lacht ze.

Sabrina en Leó - Foto: By Saar Photography

Liefde voor kleine pony’s

Waarom ze koos voor minipaardjes? “Ik heb vroeger altijd in de westernsport gereden, maar toen ik ouder werd en het rijden niet meer als prioriteit zag, groeide mijn liefde voor kleinere pony’s. Voor mij zijn het namelijk geen simpele grasmaaiers; je kunt er veel meer mee doen!”

“Ik heb vroeger altijd al Shetlanders gehad, maar uiteindelijk ben ik dus overgestapt naar de minipaardjes. Die zijn vaak iets pittiger qua karakter én daarmee kun je shows en keuringen doen, wat ik heel erg leuk vind.”

Foto: Privébezit

Van alle markten thuis

Maar dat is niet het enige: “Shows, keuringen, mennen, los wandelen, in hand-trailparcoursen; Lió en ik doen van alles samen. En hoewel Leó nu nog wat jong is, hoop ik met hem hetzelfde pad te kunnen bewandelen. Hij lijkt namelijk net zo veelzijdig te zijn als Lió.” 

Of de twee ook op elkaar lijken? “Lió is een beetje apart. Hij is heel speels, heeft een sterke eigen mening en haalt graag streken uit, maar is gelukkig ook ontzettend zachtaardig. Waar hij vooral heel erg op mij gericht is, vindt Leó iedereen leuk. Hem neem ik dan ook regelmatig als therapiepony mee naar bejaardentehuizen.”

“Doordat ze beiden nog jong en speels zijn, zijn ze aan elkaar gewaagd en hebben ze enorm veel lol samen. Ze vermaken zich wel in hun paddock paradise!”

Foto: Privébezit

Spelenderwijs trainen

“Omdat Lió en Leó allebei nog jong zijn, probeer ik ze op een zo natuurlijk mogelijke manier te trainen. Wanneer we buiten aan het wandelen zijn en we een heuvel tegenkomen, lopen we daar niet omheen, maar klimmen we er juist op. Ik vind het belangrijk dat ze op deze manier kracht opbouwen en ervaringen opdoen.”

“Het lijkt me leuk om ze in de toekomst ook in tweespan voor de kar te zetten, maar we zien vanzelf wel waar het schip strandt!”, sluit ze af.

Bron: Bit & Cap

Foto’s: By Saar Photography / Jett Fotografie / Privébezit