Demi Huizinga: “Uzuli en ik zijn met elkaar verbonden”

Geen rem of stuur

Veertien jaar geleden kwam Demi in aanraking met de draverij. “Via een kennis van mijn moeder kwam ik op een draverstal terecht. Ik mocht mee op de kar, hielp mee met de stalwerkzaamheden en ging uiteindelijk ook op zoek naar mijn eerste eigen draver. Zo kwam Uzuli op mijn pad.”

“Nadat haar eigen veulen haar afstootte, heeft ze pleegmerrie mogen zijn voor twee andere veulens. Een tijdje later kwam ze terug naar stal en zadelde ik haar op voor een proefrit. Hoewel mij verteld was dat kinderen zo op haar konden wegrijden, bleek dat die dag niet helemaal de realiteit te zijn. Ik stapte op, reed de trainingsbaan op en heb de twintig minuten die daarop volgden alleen maar op hoge snelheid gegaloppeerd. Er zat geen rem of stuur meer op”, vertelt ze.

“Ik besloot haar een kans te geven”

Gelukkig bleef Demi rustig. “De eerste paar rondjes wilde ik er natuurlijk het liefst vanaf, maar daarna besloot ik haar gewoon te laten uitrazen. Ik kreeg namelijk het gevoel dat ze haar frustratie eruit moest rennen. Na deze eerste ontmoeting heb ik een tijdje geroepen dat ik nooit meer op een draver zou stappen, maar toch bleef Uzuli door mijn hoofd spoken. Ze rende dan wel keihard over de baan, maar ik wist ook dat het diep vanbinnen een goudeerlijk paard was. Ik besloot haar gewoon een kans te geven.”

Foto: Privébezit

Meer vrijheid

“Toen ik Uzuli kreeg, had ik eigenlijk niet echt een doel voor ogen. Ik was destijds pas twaalf jaar oud, dus het hebben van een eigen paard was überhaupt al een hele bijzondere ervaring. We zijn veel op de baan en in het bos gaan rijden en hebben zo ontdekt dat we het liefst buiten rijden en wandelen. Waar dat de eerste jaren nog vol spanning ging, hebben we nu iets gevonden dat ons beiden veel ontspanning geeft: bitloos rijden. Hoe meer vrijheid ik Uzuli geef, hoe fijner zij zich voelt.”

“Door haar bitloos te rijden, legt ze niet meer de link met de hardhandige trainingen die ze vroeger kreeg. Ze kan eindelijk ontspannen. Dat wij nu met een touwhalster en los teugeltje kunnen rondrijden, had ik al die jaren geleden nooit verwacht!”, lacht ze. “Het is prachtig om te zien dat Uzuli nu om zich heen durft te kijken en ook echt kan genieten van onze ritjes.”

Fit houden

“Nu Uzuli 24 is, merk ik dat ze ouder begint te worden. Ze is vorig jaar erg ziek geweest en is eerder dit jaar geopereerd vanwege EOTRH, dus voor de komende tijd gaan we ons focussen op het rustig opbouwen van haar conditie en spieren. Ik hoop namelijk nog wel even van haar en onze fijne buitenritten te kunnen blijven genieten.”

“Als ze uiteindelijk aangeeft niet meer te willen of kunnen rijden, wil ik haar vanaf de grond fit houden. We zijn nu al bezig met grondwerk en we vinden het onwijs leuk om samen te wandelen, dus daar gaan we vanzelf wel onze weg in vinden.”

Foto: Privébezit

Dankbaar 

“Ik vind het bijzonder om terug te kijken op de afgelopen jaren. Ik ben zelf erg onzeker, dus ik twijfel vaak aan mezelf en aan of ik het wel allemaal goed doe. Het mooie is dat Uzuli mij op dat gebied veel geleerd heeft. We hebben in mijn puberteit, die echt niet leuk was wegens veel verlies van dierbaren en erge pesterijen, een enorm sterke band gekregen. Zij heeft me uit een zwarte tunnel gehaald. Daar ben ik tot op de dag van vandaag nog dankbaar voor. We zijn echt met elkaar verbonden”, sluit ze liefdevol af. 

Bron: Bit & Cap

Foto’s: Privébezit