Ada Hoek: “Ik heb nu een veel blijer paard”

Goed gevoel

Na zo’n 25 jaar lang met name Haflingers en Tinkers te hebben verzorgd, ging Ada tien jaar geleden op zoek naar een eigen paard. Dat ze met een Tinker thuiskwam, was dus geen verrassing. “Mijn eerste ontmoeting met Chanti voelde direct heel goed”, begint Ada haar verhaal. 

“Ze maakte een rustige indruk, dus toen het ook bij de tweede bezichtiging goed voelde, besloot ik voor haar te gaan. Ik kocht haar op mijn 58^e en kocht haar echt met het oog op de recreatie. Buitenrijden in het bos, op het strand, hier en daar een lesje, dat is wat ik voor ogen had.”

Meer vrijheid

Het trainen in de rijbak liet de combinatie echter al snel achterwege. “Of we nu alleen gingen of met stalgenoten samen, buitenrijden werd helemaal ons ding. Hoewel we daar veel plezier uit haalden, ging het na een tijdje toch aan mij vreten dat Chanti vaak de rest van de dag op stal stond. Ik besloot op zoek te gaan naar een nieuwe stal en kwam via via uit bij de stal waar Chanti nu al vijf jaar staat.”

“Ze staat 24/7 buiten, heeft altijd de mogelijkheid om te schuilen en staat in een hele fijne kudde. Dat geeft heel veel rust. Chanti is van nature een introvert paard dat altijd eerst de kat uit de boom kijkt. Waar haar kuddegenoten regelmatig het track over rennen, doet zij het liever wat rustiger aan”, lacht ze. 

Foto: Privébezit

“Ze gaf aan niet meer verder te willen”

Naast het management is er de afgelopen maanden ook veel veranderd in de manier van trainen van Ada en Chanti. “Op dit moment rijd ik Chanti niet”, vertelt Ada. “Een aantal maanden geleden begon ze tijdens onze buitenritten steeds vaker aan te geven niet meer verder te willen.”

“Ze stopte met draven of galopperen, ging stilstaan of draaide tijdens het stappen 180 graden om om met haar neus richting huis te staan. Ze gaf duidelijk aan last te hebben van haar zwakke plek: haar linker achterbeen. Ik besloot naar haar te luisteren en niet meer op te stappen. En dat bleek een goede keuze te zijn. Ik heb nu een veel blijer paard.”

Plezier maken

“Nu ik Chanti al een tijdje niet meer rijd, zit ze een stuk beter in haar vel. Ze gaat graag mee wandelen, loopt soepel door haar lijf tijdens het longeren en is gek op grondwerk. We voetballen met een grote bal, leggen wat obstakels af, doen aan hersenwerk; het zijn simpele dingen, maar we halen er wel heel veel plezier uit. Ik merk dat Chanti er nu altijd voor open staat om iets leuks te gaan doen. Onze band is in de afgelopen maanden sterker geworden dan hij ooit was.”

Kippenvel-moment 

En dat bleek wel toen de merrie een tijdje geleden plots los over het strand galoppeerde. “Toen Chanti en ik samen in de zee liepen, struikelde ik, waardoor Chanti schrok en zich lostrok. Ze galoppeerde op volle snelheid het strand over, met de longeerlijn achter haar aan, richting de strandtent. Ik was onwijs bang dat ze per ongeluk iemand omver zou rennen.”

“Het bijzondere is dat Chanti precies op het moment waarop ik dacht er niets meer aan te kunnen doen, stil ging staan, hinnikte en terug mijn kant op kwam rennen. Ze rende mij voorbij, ging weer stilstaan, hinnikte opnieuw en kwam op volle snelheid op mij af. Vlak voor mij stopte ze, draaide ze en kwam ze met haar schouder naast mij staan. Dat was een heel bijzonder moment. Ik krijg het er nog koud van.”

“Onze band is zo sterk dat ze mij heel goed weet te vinden als er iets is. Maar wanneer ze lekker met haar vriendjes staat te eten, is dat natuurlijk een ander verhaal”, lacht Ada.

“Mijn liefde voor haar is groter”

“Het kan best zijn dat ik over een half jaar het rijden toch weer probeer op te pakken. Als Chanti dan nog steeds aangeeft liever vanaf de grond bezig te zijn, luister ik naar haar. Ik heb jarenlang heerlijk kunnen paardrijden, dus als ik dat nu achter mij moet laten, doe ik dat. Mijn liefde voor Chanti is groter dan mijn liefde voor het rijden.”

“Nu ik zelf 68 ben, snap ik ook wel hoe het voelt als je lichaam niet meer altijd meewerkt. Wat dat betreft kan ik mij goed inleven in Chanti. Ook ik heb zo mijn pijntjes”, lacht ze. 

“In de dagelijkse omgang probeer ik Chanti voornamelijk vanuit lichaamstaal te sturen, zodat ze haar mening kan uiten en we grotendeels vanuit vrijheid kunnen werken. Daar ben ik echt heel blij mee. Ik wil namelijk een paard dat mee wíl doen en niet een paard dat het idee heeft dat ze mee moét doen. Het moet immers leuk zijn voor ons beiden”, sluit ze af. 

Foto’s: Privébezit