Van manege- tot coachpaard: “Myrna was mijn inspiratiebron”

Op slag verliefd

Waar het kopen van je favoriete manegepony voor velen slechts een droom blijft, kwam deze droom  zeven jaar geleden uit voor Dieuwke. Na zestien jaar lang een grote zwak te hebben gehad voor Haflingermerrie Myrna, mag ze haar nu haar eigen paard noemen. “Ik begon op mijn twaalfde lessen te volgen op de manege van mijn oom en tante”, begint ze haar verhaal. 

“Toen er uiteindelijk twee Haflingers, waaronder Myrna, op de manege kwamen, waren mijn beste vriendinnetje en ik op slag verliefd op ze. We brachten een groot deel van onze vrije tijd door in hun stallen.”

Myrna en haar Shetlandervriendje Easter - Foto: Privébezit

“Myrna was mijn inspiratiebron”

En de liefde voor Myrna bleef. “Ook toen ik ouder werd bleef ik ‘Myrna-fan’”, lacht ze. “Toen ik uiteindelijk de keuze maakte om Paardenhouderij te gaan studeren, ben ik stage gaan lopen op de manege en les gaan geven. Ik was druk met mijn werk en studie, maar stiekem bleef Myrna toch mijn oogappeltje. Altijd als ik op de manege was, ging ik bij haar langs.”

“Een aantal jaar later ben ik in de Psychiatrie gaan werken en heb ik de stap gezet om dit te combineren met paarden. Naast de lessen die ik op de manege gaf, gaf ik al snel ook les aan een groep jongeren met autisme. Myrna was daar uitermate geschikt voor en liep vaak mee in deze lessen, wat ik natuurlijk hartstikke leuk vond.”

“Niet veel later breidde ik mijn kennis nog verder uit door mij ook op paardencoaching vanaf de grond te richten. Ik durf wel te zeggen dat Myrna hierin een grote inspiratiebron was voor mij.”

Foto: Privébezit

Ongeluk 

“Omdat we merkten dat Myrna minder plezier uit de rijlessen haalde en meer geschikt was voor coaching, maakte de manege uiteindelijk de keuze om haar te verkopen aan een zorgboerderij. Hoewel ik dat in eerste instantie heel mooi vond voor haar, is er daar een heftig ongeluk gebeurd, waardoor Myrna als het ware aan de kant werd gezet en als boosdoener werd bestempeld. Ze kwam als een heel ander paard terug naar de manege. Ze durfde de stal niet meer uit, was enorm bang om fouten te maken en leek wel gebroken.”

Overname 

Dieuwke besteedde al haar vrije tijd aan het terugwinnen van Myrna’s vertrouwen. “Iedere keer gingen we een stapje verder. Van een meter verder de stal uit tot samen wandelen; we hebben het heel rustig aan gedaan.”

“Toen ik haar vertrouwen eenmaal terug had, vertelde ik de manege dat ik haar graag zou willen overnemen als ze ooit verkocht zou worden. Ik wilde koste wat kost voorkomen dat ze het vertrouwen in de mens een tweede keer zou kwijtraken. Een jaar later, vlak nadat ik zelf verhuisde naar een boerderij, heb ik Myrna gekregen van de manege.”

Foto: Privébezit

Dankbaar 

“In plaats van andermans paarden te huren voor coaching, begon in Myrna in te zetten. Ze is nog net zo eigenwijs als vroeger, maar heeft nu wel veel meer rust gevonden. Haar Shetlandervriendje geeft haar enorm veel steun en zelfvertrouwen in de kudde. Ze is echt opgebloeid”, vertelt ze trots. 

“Myrna en ik werken weinig in de bak. We vinden het leuk om te gaan wandelen, maken af en toe een stapritje en vinden het leuk om met grond- en loswerken bezig te zijn, maar zijn daarnaast ook nog regelmatig bezig met coaching. Myrna mag hierbij altijd zelf kiezen of ze aansluit of niet. Zij en haar Shetlandermaatje lopen los tijdens de therapieën, zodat ze zelf kunnen beslissen of ze aanhaken of niet. Dit is een hele fijne manier van werken voor ons.”

“Cliënten ervaren Myrna als een oude, wijze merrie. Ze voelt feilloos aan waar anderen een steuntje in de rug kunnen gebruiken en heeft echt iets te zegggen. Wanneer ze zich goed genoeg voelt, mogen kinderen ook op haar rijden tijdens de therapie. Dan gaan we er samen lekker op uit in het bos. Ze geniet enorm van alle aandacht en liefde die ze krijgt. Dat merken we duidelijk aan haar.”

“Myrna mag voor altijd bij mij blijven, wat er ook gebeurt. Ze heeft niet alleen veel voor anderen betekend in het coachen, maar heeft mij natuurlijk ook heel veel gebracht. Ze is een grote inspiratiebron voor mij, dus ik ben heel dankbaar dat ik zeven jaar geleden de kans heb gekregen om haar mee naar huis te nemen”, sluit ze af.

Bron: Bit & Cap

Foto’s: Privébezit