Aletta van de Voorde: “Ik hecht meer waarde aan mijn eigen gevoel, dan aan de punten die we krijgen”
Hoefnet Dressuur Recreatie WedstrijdenVan een Haflinger die je met een los teugeltje kan rijden naar eentje die afwisseling, uitdaging en consequente begeleiding nodig heeft; hoewel Aletta van de Voorde haar vijftien jaar oude Haflingermerrie Nirvana zelf gefokt heeft, bleek zij totaal anders te zijn dan haar moeder. Toch heeft de combinatie nu een mooie balans gevonden tussen sport en plezier maken.
Opvolger
We gaan twee decennia terug in de tijd. Aletta kreeg op twaalfjarige leeftijd haar eerste eigen paard, Wietske. “Toen ik haar kreeg, had ik voor ogen heel divers met haar aan de slag te gaan. Helaas bleek dat na een tijdje niet haalbaar te zijn vanwege haar blessuregevoeligheid.”
“Mijn ouders kwamen toen met het idee om een veulen te fokken. Zo kon ik met Wietske gewoon van onze recreatieve ritjes blijven genieten en in te toekomst weer mijn dromen achternagaan met haar nakomeling”, vertelt ze.
Foto: Photografy by Charlotte
Puzzelen
Zo werd Nirvana vijftien jaar geleden geboren. “Ik was bij haar geboorte en heb haar met de hulp van mijn zus helemaal zelf opgeleid. Zij geeft ons tot op de dag van vandaag overigens nog steeds les, waar ik heel dankbaar voor ben. Hoewel het beleren eigenlijk heel goed verliep, was het in het begin best even puzzelen.”
“Nirvana is een energieke en werkwillige merrie die echt uitdaging nodig heeft. Je moet haar aan het werk zetten en consequent begeleiden. Omdat dat totaal anders was dan hoe ik Wietske reed, was het in het begin even wennen. Gelukkig hebben we daar na verloop van tijd samen onze weg in gevonden.”
Foto: Claudia Weick Fotografie
Verder ontwikkelen
“Ik zie daarentegen ook veel positieve kanten aan Nirvana’s pittige karakter. Ik denk dat we zonder die werkwilligheid en energie niet zo ver waren gekomen. Omdat ik merkte dat wij allebei baat hadden aan het trainen met een doel, zijn we na verloop van tijd ook dressuurwedstrijden gaan rijden. Dat was voor ons beiden nieuw.”
“We zijn begonnen in de B en stroomden op een hele natuurlijke manier door tot waar we nu zijn, M2-niveau. Hoewel we nu steeds verder komen, voel ik nog steeds geen druk. Alles wat Nirvana en ik doen, doen we voor ons plezier en voor onze eigen ontwikkeling.”
“Als we zonder winstpunt naar huis gaan, maar ik zelf wel een goed gevoel had over onze proef en verbeterpunten zag, dan zie ik dat als een super geslaagde wedstrijd. Het leuke is ook dat mijn vader, die voorheen niets van paarden wist, altijd met ons meegaat. Zelfs hij begint onze ontwikkeling nu goed te zien.”
Foto: Claudia Weick Fotografie
Sport en plezier combineren
Toch is Aletta gemotiveerd om eruit te halen wat erin zit. “Ik hoop het Z te bereiken met Nirvana, maar dan wel op onze manier. We nemen er echt de tijd voor. Nirvana en ik maken graag een sprongetje, gaan dit jaar voor de vierde keer naar het Haflingerweekend en gaan regelmatig op buitenrit of een weekendje weg. Ik vind het belangrijk dat ze naast onze doelen in de sport ook gewoon lekker paard kan zijn. En wat ik nog belangrijker vind, is dat ze gelukkig en gezond oud wordt”, sluit ze af.
Bron: Bit & Cap
