Amanda Perotti: “Namke kruipt steeds meer uit haar schulp”

Wensenlijst

Toen Amanda twee jaar geleden op zoek ging naar een Friese merrie, kwam ze via een handelaar bij Namke terecht. “Ik zocht eigenlijk een ietwat oudere merrie die al wat ervaring had onder het zadel. Verkeersmak, trailermak, lekker voorwaarts; dat is wat ik wilde. En als ze een leuke afstamming had, was dat ook mooi meegenomen, aangezien ik er destijds van droomde om ooit een veulen te fokken.”

“Toch kwam ik uiteindelijk thuis met een merrie die totaal niet aan mijn eisen voldeed. Namke was nog geen vier jaar oud, was niet verkeers- of trailermak, heeft totaal geen interessante papieren en is ook nog eens flegmatiek”, lacht ze.

Foto: Pw Photographs

“Er zat veel werk aan”

Toch had het duo direct een klik. “Ik heb best wel wat Friezen bekeken, maar toen ik op Namke’s rug stapte wist ik meteen dat het goed zat. Ik kan het niet in woorden omschrijven. Het voelde gewoon fijn bij haar. Ik heb voordat ik Namke kocht een paar maanden vrijwilligerswerk gedaan in Italië, bij een organisatie die verwaarloosde en mishandelde paarden opvangt. Dat heeft mijn ogen echt geopend als het aankomt op het trainen van paarden.”

“Ik ben mij gaan verdiepen in grondwerk, leiderschap, het opbouwen van een band, noem het maar op. Toen Namke bij mij kwam, had ze geen ervaring met grondwerk. Er zat nog flink wat werk aan, dus daar zijn we de eerste tijd veel mee bezig geweest. Nu zijn we ook het rijden weer rustig gaan oppakken.”

Aanpassen en een stapje terug doen

“De eerste periode vond ik het heel moeilijk dat Namke wat flegmatieker is. Het voelde alsof ik de enige was die daar tegenaan liep. Het mooie is dat dat mij uiteindelijk juist veel nieuwe inzichten heeft gegeven. Ik vind het heel belangrijk dat Namke een stem heeft tijdens onze trainingen. Ik heb gemerkt dat ik mij moet aanpassen aan haar en waar nodig een stapje terug moet doen. Ze is namelijk best een binnenvetter.”

“Wanneer ze iets spannend vindt, bevriest ze. Ik vond het in het begin heel moeilijk om daarmee om te gaan, maar inmiddels hebben we er samen onze weg in gevonden. Als ik haar voldoende tijd geef om alles te verwerken, komt haar werkwillige en leergierige kant naar boven. Het is mooi om te zien dat ze steeds een beetje meer uit haar schulp kruipt. Ze begint nu echt plezier te krijgen in het werk.”

Foto: Pw Photographs

Plezier voorop

“Ervan uitgaande dat Namke gezond blijft, zou ik heel graag eens een dressuurwedstrijd met haar willen rijden. Niet omdat ik per se een hoog niveau wil bereiken, maar gewoon omdat ik trots ben op het pad dat we bewandelen en dat graag aan de wereld wil laten zien. Verder vind ik het vooral belangrijk dat wij allebei plezier hebben in wat we doen.”

“Ik hoop in de toekomst ook veel buiten te kunnen rijden, maar daar moeten we nog wat uitdagingen voor overwinnen. Namke is niet het paard dat uit zichzelf alles geeft, maar hoe meer ik haar leer begrijpen, hoe hechter onze band wordt. En dát proces is voor mij de echte winst”, sluit ze af.

Bron: Bit & Cap