Marieke Hendriks: “Ik wil alleen dingen van Cree vragen die eerlijk zijn”

Op slag verliefd

De inmiddels zevenjarige ruin kwam vier jaar geleden per toeval op Mariekes pad. “Ik was wel van plan om uiteindelijk een paard te kopen, maar was destijds eigenlijk nog niet actief op zoek.”

Aangezien ze reed op een stal die handelde in Engelse volbloeden, kwam ze Cree echter al snel tegen. “Toen ik hem van de trailer af zag komen, was ik op slag verliefd. Ik zocht eigenlijk een zeven- of achtjarige met wat ervaring, en Cree was een driejarige hengst die net van de renbaan af kwam. Hij was dus absoluut niet wat ik voor ogen had.”

Wat de doorslag gaf, was zijn karakter. “Cree is echt een clown. Hij tovert altijd een lach op je gezicht en is heel zachtaardig en vriendelijk. Ik voelde mij direct veilig op zijn rug, ondanks zijn leeftijd, dus uiteindelijk heb ik dankzij mijn man de beslissing gemaakt om Cree te kopen. Hij was degene die mij ervan overtuigde dat ik er spijt van zou krijgen als ik Cree niet kocht. En daar heeft hij gelijk in gehad.”

Een andere start

Zelf een jong paard opleiden had Marieke nog nooit gedaan, dus ze pakte het bewust rustig aan. “Na zijn castratie heb ik Cree eerst een lange tijd in de wei gezet. Hij was immers nog maar drie toen ik hem kocht. Een tijdje later zijn we aan de slag gegaan met grondwerk, longeren en de basis van het rijden. Cree kon namelijk alleen in de linkergalop aanspringen en in het begin konden we geen bocht rijden zonder dat hij bijna omviel. Het eerste jaar stond daarom echt in het teken van de basis.”

Zijn zachte karakter verklaart ook waarom een carrière op de renbaan niks voor hem was. “Tijdens zijn eerste race is Cree halverwege stil gaan staan. Dat is precies zoals hij is. Als hij overweldigd raakt, blijft hij staan. Dan gaat hij niet rennen. Daar ben ik achteraf heel blij mee, want anders was hij nooit bij mij terechtgekomen”, lacht ze.

Eerlijk blijven

Marieke en Cree zijn afwisselend bezig. Ze rijden voornamelijk dressuur, nu op L1-niveau, maar vinden het ook leuk om buiten te rijden en een sprongetje te maken. “Cree is een alleskunner en heel intelligent, dus je moet hem goed bezighouden. Daar ligt voor mij ook de uitdaging.”

Op wedstrijd valt hij een beetje buiten de boot met zijn bouw, maar dat geeft niet. “Ik ben niet iemand die op wedstrijd gaat en hoopt op de eerste plek. Ik vind het gewoon leuk om met hem op pad te gaan en ben al blij als Cree zijn lichaam steeds beter leert gebruiken.”

Want daar zit de echte opgave. “Ik heb een paard dat heel graag wil, maar zijn bouw absoluut niet mee heeft.” Daarom bewaakt Marieke een duidelijke grens. “Als ik iets van hem vraag, moet dat wel iets zijn wat hij fysiek en mentaal kan. Het moet wel eerlijk blijven. Ik ondersteun hem daarom onder andere ook met een osteopaat en regelmatige zadelcontrole.”

Doorpakken naar een hogere klasse doet ze bewust niet te snel. “Ik moet hem eerst helpen zijn lichaam goed te gebruiken. Daarbij kijk ik ook kritisch naar mezelf. Zo ben ik na mijn zwangerschap, waar ik bekkeninstabiliteit aan overhield, ook zelf weer de sportschool in gedoken.”

Een nieuwe balans

Sinds Marieke vorig jaar moeder werd, besteedt ze haar tijd bewuster. “Ik denk niet dat ik minder tijd met Cree ben gaan besteden, maar wel heel anders. Het is nu nog meer een kwestie van plannen en afwisselen, zodat we beiden ons hoofd goed kunnen leegmaken.”

Dat er nog volop ruimte is voor wedstrijden en lange buitenritten, vindt ze fijn. En het mooiste: haar zoontje groeit nu ook op tussen de paarden. “Ik neem mijn zoontje regelmatig mee naar stal. Cree vindt dat geweldig. Hij is ontzettend voorzichtig met hem. Hij heeft wat dat betreft echt een geweldig karakter.”

Grote doelen legt ze zichzelf niet op; het draait om plezier maken en kleine stappen vooruit zetten. “Ik vind het fijn om een puntje op de horizon te houden en ergens naartoe te werken, maar alle tijd die we samen hebben, is waardevol. Ook de kleine momenten”, sluit ze af.

Bron: Bit & Cap