Senna Vis over de 30 jaar oude Peanuts: “Hij trekt nog altijd zijn eigen plan”
Senna Vis verzorgt de 30 jaar oude Peanuts al zo’n acht jaar. Deze Haflingerruin is allesbehalve een makkelijk paard: op de manege gooide hij iedereen eraf, en ook daarna liet hij duidelijk merken wie hij wel en niet mocht. Toch zat het tussen Senna en Peanuts meteen goed. In de jaren die volgden groeide er een band waarin ze aan een paar woorden genoeg hebben.
Geen lieverdje
Peanuts stond vroeger op een manege. Daar had hij geen beste reputatie. "Hij gooide iedereen eraf en was geen lieverdje." Hij kwam daarom terecht bij een stichting bij Senna in de straat.
"Uiteindelijk appte zijn eigenaresse mij met de vraag of ik hem wilde verzorgen. Dat ben ik toen gaan doen. Peanuts lijkt een schattig paardje, maar het is echt een draak. Zijn karakter is enorm uitgesproken. Hij mag je of hij mag je niet. En als hij je niet mag, laat hij dat héél duidelijk merken."
Kieskeurig en slim
Peanuts leest mensen razendsnel, vertelt Senna. "Hij is gevoelig en kan mensen heel goed lezen. Als hij iemand niet mag, heeft hij daar dan ook een goede reden voor.” Wie hij wél mag, boft. "Als je Peanuts vertrouwen eenmaal gewonnen hebt, doet hij alles voor je." Tussen Senna en hem zat het meteen goed.
Vertrouwen opgebouwd
Dat Senna en Peanuts nu veelzijdig bezig zijn — buitenrijden, grondwerk, op neckrope rijden — was in het begin ondenkbaar. "Dat is echt door de jaren heen gegroeid. In het begin was hij namelijk hartstikke wild."
Stap voor stap bouwden ze het vertrouwen op. "Er zijn nog steeds dagen waarop hij onrustig is. Dwang werkt bij hem niet, dus op zulke dagen accepteer ik dat gewoon. Hij luistert alleen als hij het wil. Zijn eigen plan trekken zit gewoon in hem. Daar is niks aan te doen bij hem”, lacht ze.
Jong van geest
Ook nu op zijn 30e is Peanuts opvallend vitaal. "Je zou niet zeggen dat hij 30 is. Al zou het soms wel fijn zijn als hij zich iets meer als een oud paard zou gedragen”, grapt ze. “Ik hoop dat we nog lang samen plezier kunnen maken. Verder heb ik niet echt doelen voor ogen, omdat doelen stellen simpelweg niet werkt met Peanuts. Ik kan wel iets willen, maar uiteindelijk is hij degene die bepaalt.”
Dat bleek ook toen Senna hem wilde leren zitten. "Maandenlang hebben we het geprobeerd. Hij leek er niets van te snappen. Precies toen ik wilde stoppen met proberen, draaide ik me om en zat hij, zonder dat ik iets zei. Dat is typisch Peanuts. Hij beslist zelf wanneer hij iets snapt of niet."
Het bewijst hoe scherp de ruin is, en hoe de communicatie tussen hen werkt. Dat merkte ook de dierenarts. "Peanuts is heel bang voor de dierenarts en valt in zo’n gevallen soms zelfs aan. Maar als je hardop aan hem uitlegt wat je gaat doen, vertrouwt hij je. Dat is iets waar ik eigenlijk niet in geloof, maar bij Peanuts werkt het wel zo”, sluit ze af. Voor Senna is juist die interactie het mooiste.
Bron: Bit & Cap
Lees ook
