Lianne Retèl: “Ollie en ik leren nog iedere dag van elkaar”

Droom die uitkwam

Na jarenlang op maneges te hebben gereden, ging Lianne vierenhalf jaar geleden op zoek naar haar eerste eigen paard. “Ik stopte destijds op de manege, omdat ik na een val van een paard best angstig was geworden”, vertelt ze. 

“Ondanks die angst bleef het plezier dat ik uit het rijden haalde toch door mijn hoofd spoken. Zo besloten mijn ouders en ik vierenhalf jaar geleden, nadat het enige paard waarop ik mij altijd heel veilig voelde, overleed, op zoek te gaan naar een eigen paard dat mij veel vertrouwen kon geven. Dat was natuurlijk echt een droom die uitkwam.”

Foto: anniquegfotografie

Gevoel van veiligheid

Maar die zoektocht was nog niet eenvoudig. “Ik vond het namelijk ontzettend spannend om op onbekende paarden te rijden. Het bijzondere is dat ik mij bij Ollie daarentegen direct veilig voelde. Ik heb geen één moment van angst gekend. Toen mijn moeder en zusje dat ook zagen tijdens het proefrijden, was de keuze snel gemaakt. Een week later hebben we Ollie opgehaald.”

Foto: aspenspired_photos

Meer plezier dan angst

Sindsdien is de combinatie van alle markten thuis. “We kochten Ollie puur voor ons plezier. We hadden niet de intentie om de sport in te gaan, maar we zijn wel heel veelzijdig bezig. We rijden dressuur, maken een sprongetje en zijn sinds een tijdje ook het buitenrijden weer wat fanatieker aan het oppakken. Dat stond even op een lager pitje nadat ik van Ollie af viel door een vreugdenbokje.”

“Hoewel ik daar een beetje spanning aan heb overgehouden, weerhoudt dat mij er niet van om buiten te rijden. Stapje voor stapje gaan we vanzelf weer opnieuw vertrouwen opbouwen. Het is niet altijd makkelijk om door die angst heen te gaan, maar het plezier dat ik aan buitenrijden zou kunnen beleven is toch een stuk groter dan de angst. Dat weet ik diep vanbinnen.”

Foto: aspenspired_photos

Van elkaar leren

Hoewel de ruin Lianne dus veel vertrouwen geeft, is hij niet altijd de makkelijkste. “In de basis is Ollie onwijs braaf en betrouwbaar, maar er zit ook wel een koppie op”, lacht ze. “Hij kan ontzettend eigenwijs zijn en haalt streken uit wanneer hij de kans krijgt. Gelukkig is hij daarnaast ook ontzettend werkwillig en leergierig. Het is een heel eerlijk paard dat zijn grenzen aangeeft, maar mijn grenzen ook respecteert. Wat dat betreft zijn we heel goed op elkaar ingespeeld.”

“Ik zou het werken vanaf de grond graag nog iets fanatieker willen oppakken en wil onder het zadel gewoon kijken waar het schip strandt. We werken voornamelijk aan zijn lichaamsgebruik en ik heb gemerkt dat hij zich een stuk prettiger voelt bij een bitloos hoofdstel, dus we blijven gewoon lekker puzzelen. Ik vind het enorm leuk dat we zelfs na vierenhalf jaar nog iedere dag van elkaar kunnen leren”, sluit ze af.

Bron: Bit & Cap

Foto’s: anniquegfotografie / aspenspired_photos