Myrthe van der Bruggen: “Rose en Gojira leren mij allebei heel veel, op hun eigen manier”

Geen goed gevoel

Myrthe leerde paardrijden op haar achtste. Ze kreeg een goede basis mee en deed veel ervaring op, maar begon na een aantal jaar toch twijfels te krijgen bij de trainingsmethoden die ze om zich heen zag. Ze besloot zich te verdiepen in andere manieren van werken met paarden en kwam in aanraking met Natural Horsemanship. 

“Dat begon met een artikel van Monty Roberts. Eind jaren negentig was het internet nog niet wat het nu is, dus er ging best wel wat tijd overheen tot ik mij daar echt verder in verdiept heb. In die tijd ben ik ook even gestopt met rijden. Ik wilde het simpelweg niet meer op de manier van ‘de oude stempel’ doen”, vertelt ze.

Eerste eigen paard

Uiteindelijk kwam Myrthe bij de Paardenmaat van Piet Nibbelink terecht. Ze volgde daar haar eerste Natural Horsemanship lessen. “Daarna heb ik een tijd meegelopen bij iemand die nauw in contact stond met Klaus Ferdinand Hempfling, waar ik ook enorm veel geleerd heb. Tijdens mijn studie heeft het allemaal op een iets lager pitje gestaan, maar in 2017, toen ik dertig jaar oud was, vond ik het tijd om op zoek te gaan naar mijn eerste eigen paard.”

“Ik wist dat ik voor een jonge Lusitano wilde gaan en kwam niet veel later thuis met Rose. Zij was destijds bijna drie. Ik ben haar na verloop van tijd zelf gaan opleiden met de kennis die ik in de voorgaande jaren heb opgedaan; op een zo correct en vriendelijk mogelijke manier.”

Myrthe en Rose - Foto: Maite’s Fotografie

Sleutel tot succes

Mentaal gezien ging de opleiding van Rose van een leien dakje. Maar op fysiek vlak heeft Myrthe toch flink wat zeilen moeten bijzetten. “Rose is qua karakter een heel gemakkelijk en meegaand paard, maar lichamelijk had zij best wat ondersteuning nodig. Zo ben ik uiteindelijk het wereldje van de Academische Rijkunst ingerold.”

“Hoe leerde ik haar een mens te dragen, op een manier die niet schadelijk was voor haar hypermobiele lijf? Dat was de uitdaging waar ik voor stond. Mijn Natural Horsemanship achtergrond zorgde voor de verfijning die ik nodig had om de Academische Rijkunst te kunnen toepassen. Die twee vullen elkaar mooi aan en het bleek echt de sleutel tot succes te zijn voor ons.”

Myrthe en Rose - Foto: Maybel van der Linden

Een sterk lijf

Toen Myrthe een tijd later een opleiding ging volgen bij Marion van de Klundert, zorgde dat voor een nieuw hoofdstuk in haar leven. “Ik liet mij inspireren door iemand die daar toevallig in dezelfde tijd als ik op trainingsweek was en op zoek was naar een veulen. Ik heb een enorme liefde voor Iberische paarden, maar ben een beetje huiverig over de manier waarop ze gefokt worden. Ik besloot op zoek te gaan naar een ras dat wel iets weg heeft van Iberische paarden, maar een sterker lijf heeft.”

“Zo kwam ik uit bij de Mustang. Ik ben voor de grap eens gaan kijken of er hier in Europa Mustangs te koop zijn en kwam twee jaar geleden bij de advertentie van Gojira uit.”

“Hier ga ik veel van leren”

Myrthe besloot de fokker van Gojira online te gaan volgen, maar ondernam in eerste instantie nog geen actie. “Pas toen mensen in mijn omgeving mij vertelden dat ik zo’n kans misschien niet nog een keer zou krijgen, besloot ik ervoor te gaan. Samen met een vriendin reisde ik af naar Beieren, waar Gojira stond.”

“In het Japans betekent haar naam Godzilla. Dat zegt wel iets over haar karakter!”, lacht ze. “Ik ben nog nooit zo’n pittig paard tegengekomen. Ze is ontzettend slim en grappig, maar kan ook heel tegendraads en brutaal zijn. Toen ik haar zag wist ik direct; hier ga ik veel van leren. Ze is echt uniek.”

Myrthe en Gojira - Foto: Maite’s Fotografie

Totaal verschillend

“Wanneer je Gojira, bijvoorbeeld vanuit onzekerheid, ook maar enigszins de ruimte geeft om de regie te nemen, doet ze dat. Het is een enorme uitdaging om met haar te werken. Zij en Rose zijn totaal verschillend. Niet alleen qua kleur, maar ook qua karakter en lichaam. Waar bij Rose de grootste uitdaging in haar lichaam zat, zit die bij Gojira in haar karakter.”

“Het enige wat overeenkomt, is dat hun vertrouwen in de mens nooit geschaad is. Dat gaf mij bij beide paarden een mooie basis om mee te werken. Ze zijn beiden heel mensgericht, open en vriendelijk.”

Tijd nemen

“Gojira is momenteel drie jaar oud en is zich nog volop aan het ontwikkelen. Ik merk dat ze mentaal steeds iets sterker begint te worden en langer geconcentreerd kan blijven, maar soms ook nog de tijd nodig heeft om alles te verwerken. Die tijd geef ik haar natuurlijk ook. Ze geeft heel goed aan hoe ze zich bij bepaalde dingen voelt, dus daar luister ik naar.”

“We zijn vanaf de grond bezig met de basis, zodat we over een jaar of twee ook onder het zadel aan de slag kunnen. Natuurlijk zal ik mijn kennis over de Academische Rijkunst ook inzetten in mijn trainingen met haar, maar wellicht bewandelen we over een aantal jaar weer een heel ander pad. Buitenritjes maken lijkt mij bijvoorbeeld ook heel tof met haar, dus we zien vanzelf wel waar het schip strandt.”

Myrthe en Rose - Foto: Maybel van der Linden

Samen leren

“Met Rose hoop ik verder te kunnen werken aan de Academische Rijkunst. We hebben de Grondwerk & Longetest vorig jaar afgerond en zijn nu aan het trainen voor de Squire Test. Ik droom ervan om ooit richting piaffe te gaan werken, zodat we ook de hogeschooloefeningen onder de knie kunnen krijgen.”

“Het gaat soms wat traag, maar het is prachtig om Rose ieder jaar sterker te zien worden. Zij en Gojira zijn onwijs verschillend, maar leren mij allebei heel veel, op hun eigen manier. Sámen leren is wat het werken met paarden zo leuk maakt”, sluit ze af. 

Bron: Bit & Cap

Foto’s: Maybel van der Linden / Maite’s Fotografie