Paula Vousten: “Ik kan niet in woorden omschrijven wat Sora voor mij betekent”

Op slag verliefd

Toen Paula acht jaar geleden op zoek ging naar een rijpony, werd ze op slag verliefd op Sora. “Dat ze toen al 22 was vond ik eigenlijk niet zo erg. Ik had maar twee eisen; mijn nieuwe pony moest braaf zijn én moest met mijn twee Shetlanders overweg kunnen.”

“Ik wist mijn ouders ervan te overtuigen om naar Friesland te rijden en eenmaal daar was de keuze snel gemaakt. Sora moest en zou met mij mee naar huis gaan. Ik voelde direct een klik met haar”, vertelt ze.

Foto: Privébezit

Pittig karakter

Toch bleek de merrie niet altijd de makkelijkste te zijn. “In de eerste maanden ontdekte ik al snel dat Sora toch een stukje pittiger was dan ik dacht. Als ze iets niet wilde, had ik daar niets meer over te zeggen. Ze deed alles wat ze in haar mars had om eronder uit te komen.”

“Gelukkig is ze hierin nooit gemeen geweest, het was simpelweg haar pittige karakter dat naar boven kwam. Toen ik een tijdje later ontdekte dat ze een Arabier x Welsh-kruising is, vielen de puzzelstukjes op hun plek. En die trekjes is ze nog steeds niet verleerd!”, lacht ze.

Vertrouwen

Toch heeft het duo een geweldige band opgebouwd. “Voordat Sora met pensioen moest vanwege haar artrose, deden we alles samen. Van dressuur in de bak tot op neckrope door het bos. Zij vertrouwt mij en ik vertrouw haar.”

“Ik ben door de jaren heen veel meer te weten gekomen over paardenwelzijn en doe mijn uiterste best om zo goed mogelijk voor haar te zorgen. Ik denk dat dat tot nu toe aardig goed lukt. Ik krijg regelmatig te horen dat ze er op haar dertigste beter uitziet dan een aantal jaar geleden. Dat is natuurlijk een heel mooi compliment.”

Foto: SCB Fotografie

Dankbaar

Toch vindt Paula het diep vanbinnen ook moeilijk om haar geliefde merrie steeds ouder te zien worden. “Sora betekent onwijs veel voor mij. De gedachte dat ik ooit afscheid van haar moet nemen vind ik erg lastig.”

“Ze is er altijd voor mij geweest, is mijn lichtpuntje en heeft mij uit een heel diep dal getrokken. Daar ben ik haar onwijs dankbaar voor. Daarom zou ik haar graag nog één keer mee willen nemen naar het bos, gewoon om nog een laatste keer te ervaren hoe het vroeger was. Je weet nooit wanneer het de laatste keer is…”

“Ik zie enorm op tegen de dag waarop ik afscheid van haar moet nemen, maar ben ook heel dankbaar voor alles wat ze mij heeft gebracht. Ik kan niet in woorden omschrijven wat zij voor mij betekent”, sluit ze liefdevol af.

Bron: Bit & Cap

Foto’s: SCB Fotografie / Privébezit