Jessica Hogendoorn: ‘In het bos leren ze het vanzelf’

Ze begon met een Shetlander, maar niet lang daarna volgde haar eerste eigen pony. “Op mijn zesde kregen mijn zus en ik samen een pony: Whoopi. Een D-pony van 1,47 meter, hij was in het begin wel groot, maar daardoor is hij altijd gebleven. Ik heb hem tot zijn laatste dag gehouden.”

Ondernemer

Tijdens de middelbare school liep Jessica stage bij verschillende spring- en sportstallen, waar haar passie voor het vak zich verder ontwikkelde. “Van het een kwam het ander en ik merkte dat ik het leuk vond om paarden zadelmak te maken. 

Eerst ging ik nog naar de mensen die in de buurt wonen toe, maar op enig moment ontdekte ik dat het zadelmak maken het makkelijkste en meest natuurlijk gaat in het bos.”

Een bijzondere aanpak. 

Jessica legt uit: “Eerst zorg ik wel dat ze halstermak zijn, dat ze een keer een zadeltje hebben opgehad en dat ze wat basisbeginselen van het grondwerk kennen. Ik bereid ze op die manier voor op het zadelmak maken. Ik werk bijvoorbeeld ook met een pop, om ze te laten wennen aan beweging boven zich. Dit stukje doe ik in de bak.”

“Daarna neem ik het jonge paard mee met een groepje andere paarden. Het zijn dezelfde paarden als waar het jonge paard de hele dag mee buiten loopt, dus het is zijn vertrouwde kudde. En dan in het bos, terwijl we met de groep paarden buiten rijden, stap ik voor het eerst op. Doordat het paard bij de groep wilt blijven en ook heel veel andere dingen ziet, zijn ze meestal heel braaf en gebeuren er geen spannende dingen.”

Net zadelmak maar achter de andere paarden, geen enkel probleem en zo is het zadelmak maken een heel relaxed en vanzelfsprekend gebeuren. - Foto: Privebezit

In het Bos

“Het is voor het jonge paard veel logischer, want hij loopt gewoon achter de andere paarden aan. En ze leren super snel als je ze op deze manier meeneemt in het bos. Ze zijn vooral niet bezig met dat jij erop zit, maar meer met de omgeving, de andere paarden en wat er allemaal om hen heen gebeurt.”

Hoe snel een paard dit oppikt, verschilt per dier, maar vaak gaat het verrassend snel. “Ik ben nu tweeënhalve week met een Freiberger bezig en die is na een week al mee geweest het bos in.” Volgens Jessica werkt deze methode zo goed omdat het jonge paard zich veilig voelt in de groep en daardoor ontspannen blijft.

Wanneer het paard gewend is aan het rijden in het bos, is het tijd om de eigenaar erbij te betrekken. “Bijrijders die bij mij rijden, gaan er meestal eerst op, zo leert het paard ook met verschillende ruiters te rijden. En als het allemaal goed gaat, dan de eigenaar erop. Uiteraard altijd in overleg. Niet iedere eigenaar wil er direct op. Sommigen zeggen: ‘rijd nog maar een paar maanden in het bos’. Anderen gaan wel mee met de rit, maar dan op een ervaren en braaf paard. En weer anderen stappen direct op hun eigen net zadelmakke paard.”

De Dressuurwereld

Hoewel met name in de wereld van de sport, dit een een ongebruikelijke manier van zadelmak maken lijkt, is Jessica ervan overtuigd dat het voor ieder paard werkt. “Ik heb hier ook meerdere KWPN’ers op deze manier zadelmak gemaakt. Op dit moment bijvoorbeeld een nakomeling van Glamourdale x UB40.”

Haar werkwijze ontstond eigenlijk per toeval. “Ik deed het eerst ook altijd in de bak, maar toen dacht ik: eigenlijk is het heel dom dat we ze rondjes door die bak laten rennen en dat er daarna iemand op moet gaan zitten. En vooral heel onnatuurlijk en stressvol voor het paard. Dus waarom stap ik niet gewoon op in het bos? Inmiddels zou ze niet anders meer willen.”

Uitdagingen

Jessica koopt ook zo paarden in met het oog op verkoop. “Met name jonge paarden, die ik dan beleer en er daarna een goed plekje voor zoek”, legt ze uit. Ook geeft ze les en helpt ze paarden met problemen. “Het hangt allemaal samen. Vaak als ik een paard zadelmak heb gemaakt, begeleid ik de eigenaar een tijdje. En ik krijg soms ook paarden die getraumatiseerd zijn. Zo had ik onlangs een dressuurpaard dat het plezier helemaal kwijt was geraakt. In het bos rijden was voor dit paard enorm heilzaam. Toen hij het plezier weer terugkreeg, heb ik de eigenaar begeleid, zodat hij het plezier zou houden.”

Honden-trauma

Zelfs bij iemand met zoveel gevoel voor horsemanship kan het soms mis gaan. “Vorig jaar was ik met een jonge Everdale-nazaat aan het rijden in de bak. Toen viel een loslopende hond haar aan. Ze raakte in paniek en het ging helemaal mis. Ik ben toen gevallen en heb mijn rug gebroken. Ook heb ik er zelf een soort ‘hondentrauma’ aan over gehouden. Hier heb ik hulp voor gezocht en inmiddels ga ik hier al weer veel beter mee om. In het bos kom je ook wel eens een loslopende hond tegen, maar het helpt dat je dan met meerdere paarden bent, waardoor de meeste honden wel een beetje afstand houden. En meestal zal de eigenaar van de hond proberen de hond te pakken en even aangelijnd te houden totdat wij voorbij zijn.”

Jessica en de prachtige Nash- Foto: Privebezit

Met Nash rijdt Jessica ook wedstrijden, met plezier en succes! - Foto: Privebezit

Nash

De meeste paarden staan tijdelijk bij Jessica met een doel. Er is een paard die blijft en dat is Haflinger Nash. Met hem rijdt ze dressuurwedstrijden en met succes. Ze heeft ondermeer vorig jaar meegedaan met het EK voor Haflingers in Oostenrijk. “Ik ben zelf redelijk lang, maar Nash is ook rond de 1.60m en het past goed. Hij is super leuk om mee te werken.”

“Veel mensen zien Haflingers als echte familie- of recreatiepaarden, maar voor mij is Nash dat niet. Hij is juist ontzettend werkwillig en fanatiek, dus je kunt er echt alles mee; ook de sport in. In het begin had ik mijn handen vol aan hem, hij was echt een boefje. Maar inmiddels kan ik met hem lezen en schrijven. Ik kan 100 procent op hem vertrouwen en stap altijd met veel plezier op. Ik rijd aardig wat verschillende paarden, maar op hem voelt het altijd vertrouwd”, besluit ze.

Zoe Jansen, voor Bit & Cap