Editorial Suzanne Vlieger-Admiraal: Van dromen naar doen

Natuurlijk is niet iedere droom even haalbaar, en zijn er dromen die nooit meer worden dan dat: dromen. Ze hebben hun eigen waarde, hun eigen plek ergens op ‘de achtergrond’. Maar, Marco Borsato zong het dertig jaar geleden al: “Eén keer in de zoveel tijd komen dromen uit”. Soms gebeurt dat zomaar vanzelf, maar meestal gaat het via het traject droom – doel – doen.

Zo ging dat ook voor Yvet Blokesch. Wie kent haar niet? En – zo schrijft Paula van de Geest – wie droomt er niet van om met paarden te werken zoals zij dat doet? Yvet had een droom: werken als paardentrainer. Een tijd lang was die droom verbannen naar de achtergrond, met het label ‘onhaalbaar’ erop. Totdat het een doel werd en ze het, via huis-aan-huis flyers, Youtube-filmpjes en ‘no cure, no pay’, gewoon ging doen en haar droom uitkwam.

Voor Ilona Bal leek het twee jaar geleden een onhaalbare droom om ooit nog iets te kunnen doen met haar paard Gio. Nadat hij een TIA kreeg, leek het hoogst haalbare een leven als weidemaatje. Ilona weigerde echter om de droom een droom te laten, maakte het genezen van Gio haar voornaamste doel en ging aan de slag met een zelfgeschreven revalidatieplan.

Dewi van der Gijp droomde ervan om zonder angst aan te kunnen galopperen, en bereikte haar doel tijdens de door haar gewonnen les van Barbara Koot.

“Dromen zijn er om waar te maken”, begint Margriet van der Zwan-Krijn haar artikel. Zij droomde ervan om in IJsland mee te doen aan een ‘schapen- en paarden-roundup’. En ze deed het. Een droom werd een magische ervaring, werd een ‘IJslands vuurtje dat nog wel even zal blijven branden’.

Zo veel mensen, zo veel dromen. Hoeveel dromen zouden er zijn uitgekomen sinds Marco Borsato drie decennia geleden voor het eerst zijn lied zong? Ook Yvet heeft nog meer dromen. Op alleen een neckrope Grand Prix rijden bijvoorbeeld. Of – haar grote droom – “dat harmonie en samenwerking op nummer één komen te staan in alle takken van de paardensport”. Die laatste is wel een héle grote droom. Iets wat buiten de macht van één persoon ligt. Maar toch. Met haar werk draagt ze er wel aan bij, haalt ze de droom dichterbij en verspreidt ze hem. ‘Als een olievlek’. 

Hoe mooi is dat, als je met iedere kleine actie je grootste dromen een stukje dichterbij brengt. Al is het maar een paar millimeter. Misschien is dat alvast een mooi voornemen voor 2025. 

Suzanne Vlieger-Admiraal
Community redacteur Bit & Cap