Editorial Suzanne Vlieger-Admiraal: “Onze grootste inspiratiebron? Het paard zelf”
Algemeen Column Opvallend Editorial Suzanne‘Geen inspiratie, maar transpiratie’. Dat was de gevleugelde uitspraak van mijn leraar handenarbeid op de middelbare school. Deze vier woorden galmden met grote regelmaat door het lokaal; steeds als iemand ‘geen inspiratie had’ om iets te maken, was dit zijn (niet zo) inspirerende antwoord.
Om een klas pubers aan te zetten tot het fabriceren van kleiwerkjes, snap ik het nut van deze woorden helemaal. En paradoxaal genoeg inspireert deze uitspraak me nog steeds. Soms is het net de schop onder je kont die je nodig hebt om ergens mee te beginnen; niet zeuren, gewoon doen. Toch zou ik de rol van inspiratie niet helemaal onder de tafel willen vegen. Integendeel: ik denk dat inspiratie datgene is wat bezielde kunst onderscheidt van zielloze (massa)productie. Dat geldt niet alleen voor de creatieve kunsten, maar zeker ook voor de rijkunst en de kunst van horsemanship.
Inspiratie kan vanuit jezelf komen, of misschien wel vanuit iets groters dan jezelf. Maar ook andere mensen kunnen een inspiratiebron voor je zijn om iets te gaan doen, of om iets op een andere manier te gaan doen. In deze Bit & Cap vind je weer een heel aantal van deze inspirerende mensen. Wendy Bleekemolen bijvoorbeeld (zie het interview op p. 16-23). Of je nu wilt rijden met minder hulpmiddelen, beter wilt luisteren naar je paard – zoals Wendy het noemt: ‘paardenlezen’ – of je zinnen hebt gezet op een ‘uitzonderlijk leven’ … In Wendy vind je een hele goede inspiratiebron.
Misschien droom je ervan om een lange trektocht te paard te maken, of wil je gewoon meer buitenrijden, meer durven, meer doen, vaker buiten je comfort zone treden. Lees dan zeker het interview met Joséphine Jammaers op p. 78-85. Deze stoere Vlaamse deed afgelopen februari mee aan de zwaarste ultra-endurance paardenrace ter wereld: de Gaucho Derby. Haar epische avontuur en haar moed zullen je zeker inspireren.
Sommige inspiratiebronnen drogen nooit op. Jaren, eeuwen, millennia later inspireren ze nog steeds duizenden mensen. Xenophon (430 v. Chr. - 355 v. Chr.) is zo’n nooit opdrogende inspiratiebron. Dressuurinstructrice Belinda Gryspeerdt schreef een kort artikel over hem (p. 86-87), als eerste in een serie over de klassieke meesters. Kort, maar bijzonder inspirerend. Deze Griekse militair, historicus en filosoof schreef bijna 2500 jaar geleden al een pleidooi voor een op vertrouwen, begrip en respect gebaseerde relatie tussen mens en paard. Niks nieuws onder de zon, dus ...
Maar, hoe inspirerend mensen ook kunnen zijn, toch denk ik niet dat de inspiratie die we van anderen krijgen, volstaat voor het creëren van echte kunst. Zeker niet als het aankomt op de rijkunst en de kunst van horsemanship. Een deel komt vanuit je zelf, of misschien wel vanuit dat grote ongrijpbare buiten jezelf. Maar er is nóg een heel belangrijke inspiratiebron, die onlosmakelijk is verbonden met de echte rijkunst. En dat is, uiteraard, het paard zelf. Als je maar goed genoeg naar je paard kunt luisteren, maar goed genoeg kunt ‘paardenlezen’, ontstaat er een wisselwerking tussen jou en je paard die jullie samenzijn tot een ware kunst maakt.
Suzanne Vlieger-Admiraal
Community redacteur Bit & Cap
