Saskia De Clercq: “Horse Agility gaf ons het vertrouwen terug”

Pech

Nadat Saskia haar rug brak heeft ze jarenlang niet op haar vorige paard Zyta kunnen rijden. En toen ze het rijden in 2012 eindelijk weer had opgepakt, brak ze opnieuw haar rug door een val van de Haflingermerrie. “Dat was echt flinke pech”, begint ze haar verhaal. 

“Omdat ik wederom voor een lange tijd niet kon rijden en ik Zyta niet wilde verkopen, ben ik op zoek gegaan naar een alternatieve manier van trainen. In die tijd kwam Horse Agility net op en besloot ik het eens een kans te geven.”

Foto: Tessa Meynen Fotografie

“Het voelde weer vertrouwd”

Saskia was direct verkocht. “De variatie en het samenwerken met je paard is wat mij zo aanspreekt. Horse Agility houdt in dat je samen met je paard, vanaf de grond, onder het zadel óf volledig in vrijheid, een parcours met obstakels aflegt. Je kunt je wel voorstellen dat vertrouwen tussen mens en paard hierbij ontzettend belangrijk is.”

“Het vertrouwen tussen Zyta en mij groeide zo erg dat ik mij uiteindelijk weer zelfverzekerd genoeg voelde om op haar rug te stappen. Doordat Zyta en ik bekend waren met de obstakels en het principe van het parcours, groeide het stappen tussen de obstakels al snel uit naar draven en galopperen. Het voelde weer vertrouwd.”

Uitkomst voor velen

Toen Saskia een aantal jaar later samen met Inge Teblick een demo mocht geven op de Flanders Horse Expo, groeide het enthousiasme rondom de discipline. “Nadien kwamen er veel mensen naar mij toe met de vraag of ik ook les gaf in Horse Agility. Mensen met jonge, angstige en getraumatiseerde paarden zagen hoeveel vertrouwen het brengt tussen mens en paard en wilden er zelf ook mee aan de slag.”

“Sindsdien ben ik het wat serieuzer gaan aanpakken en ben ik Horse Agility trainer geworden voor The International Horse Agility Club. Hoe je het ook wendt of keert; de paardenwereld is aan het veranderen. Deze discipline biedt niet alleen uitkomst voor mensen die niet meer kunnen of willen rijden, maar ook voor paarden die niet meer bereden kunnen worden, om welke reden dan ook.”

Foto: Tessa Meynen Fotografie

Moeilijke zoektocht

Zo besloot Saskia in 2019 op zoek te gaan naar een opvolger voor Zyta. “Dat was nog een flinke opgave. Na een zoektocht van bijna twee jaar kwam ik uit bij de fokker van mijn huidige paard Be Formidable.”

“Samen met mijn instructrice, die mij door en door kent en alles over de angsten en beperkingen rondom mijn rug en knie weet, ben ik naar hem gaan kijken. Hoewel ik zelf niet overtuigd was, wist zij zeker dat Be heel goed bij mij zou passen. Ik besloot haar advies te volgen en heb Be toen hij zes maanden oud was mee naar huis genomen. Maar onze start was alles behalve makkelijk”, vertelt ze.

“Hij wilde niets met mensen te maken hebben”

“Doordat Be een aantal dagen nadat hij bij mij kwam ziek werd door bronchitis, was de enige associatie die hij met mij had een negatieve. Ik was immers degene die hem keer op keer het halster om deed om twee keer per dag te vernevelen met een masker, en zodat de dierenarts hem spuitjes kon geven. In plaats van vertrouwen op te bouwen, ging hij mij wantrouwen.”

“Na een jaar lang opnieuw aan het halsteren en aanraken te hebben gewerkt, werd hij gecastreerd, waardoor hij een tijdje gescheiden van de andere paarden moest staan. In die tijd zijn er kinderen geweest die stokken en steentjes naar hem hebben gegooid, omdat hij zich niet wilde laten aaien. Je kunt je wel voorstellen dat het hek toen van de dam was. Hij wilde niéts meer met mensen te maken hebben.”

“Het was het waard”

En hoewel Saskia echt met haar handen in het haar zat, wilde ze niet opgeven. “Ik ben aan de slag gegaan met clickertraining en heb Horse Agility in vrijheid aan Be geïntroduceerd. Dat was een gigantisch groot succes, omdat Be van nature een heel nieuwsgierig paard is.”

“Hij leerde dat niet alleen zijn interesse en enthousiasme beloond werden, maar dat hij er ook voor mocht kiezen om nee te zeggen. Dat bood mij uiteindelijk een ingang om weer met hem aan de slag te gaan.”

“Ik heb de eerste tweeënhalf jaar meer huilend in de hoek van de bak gestaan dan dat we het leuk hadden, maar als ik daar nu op terugkijk, was het het dubbel en dwars waard. Be is het afgelopen jaar enorm gegroeid. Niet alleen als paard zijnde, maar ook rondom zijn vertrouwen in de mens.”

Foto: Tessa Meynen Fotografie

Wedstrijdambities 

“Zo wantrouwend als Be een jaar geleden was, zo mensgericht is hij nu. Het lijkt wel een droom. Ik rijd Be momenteel nog niet, maar ben wel al bezig met Agility aan de lijn én Agility in volledige vrijheid.”

“Ik hoop Be als het ware tussen de Horse Agility obstakels op te leiden. Dat is waar hij bekend mee is en wat hem vertrouwen geeft. Het enige wat er dan gaat veranderen, is de positie waaruit ik hem begeleid”, legt ze uit. 

“Het is mijn doel om hem in de toekomst ook onder het zadel te gaan uitbrengen. De International Horse Agility Club organiseert maandelijks wedstrijden in allerlei verschillende levels en moeilijkheidsgraden, wat telkens weer voor uitdaging en afwisseling zorgt.”

“Ik kan niet wachten om te zien waar Be en ik over een tijdje staan en hoop dat nog veel meer mensen met deze tak van sport aan de slag gaan. Het kan zó veel veranderen voor mens en paard”, sluit ze af.

Bron: Bit & Cap

Foto’s: Tessa Meynen Fotografie