Annemiek Koole: “Iedereen dacht dat ik klaar was met wedstrijden rijden, maar ik doe het gewoon anders nu”

Het roer omgegooid

Annemiek reed haar hele leven KWPN’ers, tot een aantal jaar geleden. “Ik dacht: ik moet nu gewoon eens een keer doen wat ik écht wil. Ik nam eerst een half jaar les bij een IJslanderstal en ging daarna op zoek naar een eigen paard. Juul was de derde die ik uitprobeerde. Eigenlijk wilde ik een bonte of een schimmel – en Juul is een bruine merrie -, maar ik stapte op, reed weg, en ging meteen het bos in. Het gevoel was goed. Juul ging mee naar huis.”

Foto: Anneke Lameris

Wedstrijden, maar anders

Toen Annemiek de overstap van KWPN’ers naar een IJslander aankondigde, was de reactie vaak hetzelfde. “Veel mensen vroegen: heb je geen zin meer om wedstrijden te rijden? Maar dat is niet het geval. Ik vind het nog steeds leuk om wedstrijden te rijden, en dat kan prima met een IJslander!”

“Op de gangenwedstrijden is de sfeer heel anders dan op een dressuurwedstrijd. Er is muziek tijdens de proef, een voorlezer en iedereen klapt voor elkaar. Het is gewoon heel ongedwongen en gezellig. Het is als een dagje uit, aangezien mijn man en kinderen – die overigens ook wel eens op Julia rijden - en de hond ook meegaan.” 

Maar dat is niet het enige waar de combinatie zich mee bezighoudt. Tussendoor doen ze ook buitenrijden, werken aan de hand, noem het maar op; beiden zoeken graag de afwisseling op.

Foto: Vera van Praag-Sigaar

Een sport die krimpt

Annemiek wil laten zien dat het anders kan; dat een IJslander niet alleen een recreatiepaard is, maar ook sportief ingezet kan worden. “Veel mensen rijden dressuur met een KWPN’er, omdat ze nooit hebben nagedacht over wat er verder nog is. Maar een IJslander, daar rijd je met wat ervaring zo op weg. En ik denk dat dat voor sommige ruiters echt iets zou zijn”, sluit ze af.

Bron: Bit & Cap