Marissa van den Doel: “Ik kocht Almiro voor buitenritten, maar rolde toch de sport in”

Carrièreswitch

“Ik heb vroeger KWPN’ers gehad, waarvan ik er één ook uitbracht in de dressuursport. Toen ik zestien jaar geleden stopte met het rijden van wedstrijden, besloot ik voor iets totaal anders te gaan. Zo ging ik op zoek naar een koudbloed waarmee ik kon gaan buitenrijden”, vertelt ze. 

Fjorden, Tinkers, Haflingers; Marissa ging bij allerlei verschillende paarden kijken. Pas toen ze drie jaar later Almiro vd Tibbe tegenkwam, besloot ze ervoor te gaan. “Toch bleek hij niet helemaal te zijn wat ik zocht. Ik wilde een braaf paard, maar kwam thuis met eentje die mij er de eerste weken ongelooflijk veel vanaf gooide”, lacht ze.

Foto: Privébezit

“Van het één kwam het ander”

“Ik heb altijd doorgezet en bouwde na verloop van tijd toch een sterke band op met Almiro. Op den duur ging hij zo fijn lopen dat ik toch een wedstrijd ben gaan rijden. Van het één kwam het ander en uiteindelijk schopten we het tot M2-niveau. Vooral op de Koudbloeden- en Haflingerwedstrijden hadden we het enorm naar ons zin.”

“Helaas werd ik ziek vlak voordat we Z mochten starten. Daarna hebben we de wedstrijden niet meer opgepakt. Nu rijden we vooral lekker buiten onder het mom van ‘niets moet, alles mag’.”

Foto: Privébezit

Tegenslag

Door de jaren heen heeft de combinatie aardig wat meegemaakt. Zo was Marissa vorig jaar maart genoodzaakt om Almiro’s rechteroog te laten verwijderen. “Van de één op de andere dag was Almiro’s oog heel erg ontstoken. Hij heeft zes weken op de kliniek gestaan, maar helaas hebben we daarna toch de keuze moeten maken om zijn oog te laten verwijderen.”

“Ik heb hem toen een tijdje apart gezet van de groep, omdat hij overal werd weggejaagd. De andere paarden lieten hem niet eten. Op advies van De Paardenkamp heb ik hem daarna een tijdje met één ander paard samen gezet. Dat is echt zijn maatje geworden. Hij helpt Almiro tot op de dag van vandaag nog steeds in de kudde. Hoewel Almiro’s zelfvertrouwen alweer erg gegroeid is, neemt zijn maatje het nog steeds voor hem op als dat nodig is. Dat is heel fijn om te zien.”

Foto: Privébezit

“Hij wil nog steeds”

“Almiro is weer helemaal zichzelf nu. Qua karakter is hij een typische Haflinger. Hij denkt alleen maar aan eten, is ondeugend en trekt je overal naartoe. Wat dat betreft had ik misschien iets consequenter moeten zijn”, geeft Marissa lachend toe. 

“Gelukkig is het diep vanbinnen een heel lief paard. Mijn neefje van vier kan bijvoorbeeld met gemak met hem wandelen. Hoewel Almiro nu 22 is, wil hij nog heel graag. We blijven gewoon genieten van onze ritjes in de bak en het bos, en dan zien we vanzelf wel waar het schip strandt. Ik ben in ieder geval heel blij dat hij nog zo goed in zijn vel zit!”, sluit ze af.

Bron: Bit & Cap