Manon Bakker: “Zij was altijd goed voor mij geweest, nu wilde ik goed voor haar zijn” | In memoriam Lady X

Manon herinnert zich het moment nog precies: ze was tien jaar oud toen Lady X in haar leven kwam. Een jonge pony van vier jaar, niet beleerd. Op de dag van aankoop verraste ze iedereen met de geboorte van een veulen. “Zo ging dat in die tijd”, zegt Manon nuchter. “Ik was me van geen kwaad bewust, er had zoveel fout kunnen gaan … maar dat gebeurde gelukkig niet.”

Puberpaard

Lady X en Manon groeiden samen op. Wat begon als een kinderdroom, groeide uit tot een jarenlange, diepe band. “Wat een puberpaard was het. Soms had ik mijn beugels nog niet eens in en dan pakte ze het bit en ging ze er vandoor. Of ze trok me omver – ik met mijn gezicht in de modder, maar ik bleef vasthouden.” 

Op wedstrijden sprong ze regelmatig over de witte hekjes. “Een boefje was het. Maar wat hadden we het fijn met elkaar; strandritten, bosritten, vakanties … we genoten van ieder moment dat we samen doorbrachten.”

Foto: Britt Maerten

Open monden

Toen Manon de leeftijd van achttien passeerde, werd het lastig om nog wedstrijden te rijden. Ze was lang, en dat werd haar keer op keer op het protocol aangerekend. Mensen gingen ervan uit dat ze Lady X in zou ruilen voor een groter paard. “Menig mond viel open als ik zei dat ik haar hield. Maar zij was altijd goed voor mij geweest, nu wilde ik goed voor haar zijn.” 

Dat betekende ook zorgen in moeilijke tijden. In januari 2012, toen Lady X dertien was, werd ze hoefbevangen. “Dat was het begin van veel ellende. Hoefkneuzingen, pijn, beperkingen. De dierenarts zei dat ze nooit meer bereden zou kunnen worden.” Maar Manon gaf niet op. 

Ze dook in voeding, beweging, stressmanagement. Samen met een goede smid en een flinke dosis geduld konden ze uiteindelijk tóch nog een paar jaar rijden. “We hielden haar voeten in de gaten met röntgenfoto’s. Dierenartsen waren verbaasd – dit hadden ze niet verwacht.”

Loslaten voor haar welzijn

Na een paar jaar genieten, kwam er opnieuw een omslag. Lady X begon onverklaarbare klachten te krijgen, liep niet meer zuiver. “Toen heb ik besloten te stoppen met rijden. Ik besefte: of ik ga door en moet haar op haar twintigste laten inslapen, of ik stop nu en geef haar een paardwaardig bestaan.” Het was geen makkelijke beslissing. 

“Het zadel bleef nog twee jaar boven liggen. Het deed echt pijn.” Via osteopaat Jeroen Duenk kwam Manon in aanraking met grondwerk. “Ik vond het maar zweverig, eerlijk gezegd. Maar achteraf denk ik: had ik dat maar eerder geweten. Wat genoot mijn dame ervan! Alles op haar tempo, lekker moe worden in haar koppie.” Ondertussen bleef Manon zich verdiepen in voeding. “Voer uitpluizen, tekorten aanvullen … eiwitten, vitamines, ik hield alles bij.”

Foto: Privébezit

Genieten van de oude dag

De laatste 3,5 jaar van haar leven bracht Lady X door op Rusthuis De Oude Dag in Zuidschermer, omdat de structuur en het management hier beter aansloten op haar behoeften. “Ze had de tijd van haar leven daar. Grondwerk, strandritjes aan de hand, snackwandelingen … het ontbrak haar aan niets.” 

Het rijden miste Manon nog steeds, maar ze vond rust in wat nog wél mogelijk was. “Een paar keer per jaar zonder zadel langs de weg, het voelde als vanouds.” 

Lady X kreeg in die jaren te maken met EORTH en stijfheid, maar de hoefbevangenheid bleef gelukkig onder controle. “Ze was blij, had diverse uitbarstingen – een teken voor mij dat ze goed in haar vel zat. Ze kreeg verschillende porties hooi verdeeld over de dag en stond samen met een aantal andere paarden op de paddock.”

Het moeilijkste moment

Op 20 juli 2024 werd Manon om 5.50 uur gebeld door de staleigenaar: Lady X had koliek. “De dierenarts stond me al op te wachten, dat voelde niet goed.” Er werd gedacht aan een darmdraaiing. “Mijn hoofd zei: opereren, maar mijn hart zei: nee, dat kan niet op die leeftijd. Als ze acht was geweest, had ik het misschien gedaan.” 

Ze besloten haar op stal te behandelen. Er kwamen kleine signalen van verbetering, maar haar darmen bleven stil. Na drie controles zonder geluid, begon Lady X erg te trillen; een teken van uitputting. “Zo kon ze de nacht niet in. Toen heb ik de beslissing genomen om haar te laten gaan.” 

Het gebeurde op haar eigen paddock, tussen haar paardenvrienden. Met de zon die onderging, blies Lady X haar laatste adem uit. Een dag later werd ze heel respectvol opgehaald en gecremeerd. Vijfentwintig jaar was ze, maar van Manon hadden daar nog heel wat jaren bij gemogen: “Die dag had een komma moeten zijn, maar werd een punt.”

Bron: Bit & Cap

Foto’s: Britt Maerten / Privébezit