Cynthia Veenstra over haar 40-jarige Ina: “Toen mijn dochtertje haar ontmoette was de cirkel rond”

Altijd samen

Al van jongs af aan is Cynthia gek op paarden; een passie die ze rechtstreeks van haar moeder overnam. “Zo kreeg ik op jonge leeftijd mijn eerste eigen Shetlandpony, Ina. Waar ik me destijds als vierjarig meisje nog niet bewust van was, is dat zij later een hele grote rol zou gaan spelen in mijn leven.”

“Ik heb op haar leren rijden, op haar mijn eerste Bixie-wedstrijdje gereden, haar voor het karretje beleerd en in voor- en tegenspoed voor haar gezorgd. Omdat ik zo jong was, kan ik mij een groot gedeelte van onze begintijd niet meer herinneren, maar wat ik wel weet is dat Ina en ik altijd samen waren”, vertelt ze.

Foto: Privébezit

Moeilijke keuze

Ondanks al haar Shetlanderstreken heeft Ina altijd al een speciaal plekje in Cynthia’s hart gehad. “We hebben onwijs veel meegemaakt samen. De afgelopen vijf jaar was Ina met pensioen en mocht ze lekker van haar oude dag genieten, maar nam ik haar wel nog regelmatig mee voor een wandeling.”

“Lichamelijk zag ik haar ouder worden, maar ze was nog steeds net zo gek op aandacht als vroeger. Tot ze een aantal maanden geleden echt op begon te raken. Toen heb ik de moeilijke keuze moeten maken om haar te laten gaan.”

Foto: Privébezit

“Ze is er mijn hele leven geweest”

“Ik heb Ina 26 jaar gehad en kan mij niet herinneren dat ze er niet was. Ze is er mijn hele leven geweest. In de eerste weken zonder haar heb ik het gemis weggestopt. Natuurlijk heb ik er destijds veel om gehuild, maar een aantal weken geleden kwam het pas echt binnen. Toen besefte ik mij dat ze er niet meer is.”

“Een maand voordat ik Ina moest laten gaan hebben we mijn droom van paarden aan huis kunnen verwezenlijken. Hoe mooi ik het ook vind dat Ina hier nog heeft gestaan, is het ook onwijs confronterend om naar achteren te lopen en haar niet meer te zien.”

Afgesloten hoofdstuk

Gelukkig kan Cynthia het nu steeds beter een plekje geven. “Het gemis en de leegte blijft. Ook het zorgen voor de andere paarden die we nog hebben heeft een hele andere lading gekregen, maar het geeft me wel veel rust om te weten dat Ina alles gekregen heeft wat ze verdiende.”

“In april ben ik bevallen van een dochtertje. Dat zij en Ina elkaar nog hebben mogen ontmoeten vind ik heel bijzonder. Het voelt daardoor als een afgesloten hoofdstuk. Nu ik moeder ben is mijn jeugd, waar Ina een heel groot deel van uitmaakte, voorbij, dus ik vind het mooi dat Ina er ook tot aan het einde van mijn jeugd is geweest.” 

Foto: Privébezit

Mooi afscheid

“Ina heeft een prachtig afscheid gekregen, precies wat ze verdiende. Haar laten cremeren was heel zwaar, maar ook heel mooi. Ik had het niet anders gewild. Toen ik Ina liet inslapen vloog er een wit vlindertje voorbij, dus haar as zit nu ook in een urn in de vorm van een vlinder. Haar een mooi en waardig afscheid geven was het laatste wat ik nog voor haar kon doen na al die jaren.”

“Mijn schoolboeken stonden vroeger vol met haar naam, haar naam staat in mijn emailadres, ik heb het bonnetje van ons eerste eigen tuig uit 1998 nog; Ina maakte een groot deel uit van mijn leven en zal dat ook altijd blijven doen. Zo’n pony vergeet je gewoon nooit meer.”

Puzzelstukjes op hun plek

Hoewel het gemis van Ina blijft, probeert Cynthia ook vooruit te kijken. “Een paar weken terug heb ik twee nieuwe Shetlanders gekocht. Dat is en blijft toch het ras waar ik het meest gek op ben. Het mooie is dat achter deze twee nieuwe pony’s ook een bijzonder verhaal zit.”

“Ina heeft namelijk ooit merrieveulen gekregen toen ik zeven jaar oud was. Zij heet Rosa. Toevalligerwijs heet een van mijn nieuwe Shetlanders Rosa en heet haar moeder Cynthia. De moeder van mijn andere Shetlander heet Lieke en mijn dochter heet Lycke. Soms vallen de puzzelstukjes toch weer op hun plek.”

“Ik hoop dat Lycke later net zo veel plezier met hun gaat beleven als ik altijd met Ina had. Zoiets is onbetaalbaar”, sluit ze af.

Bron: Bit & Cap

Foto’s: Privébezit